کارکنان دموکرات نمی توانند از شکایت از روسای خود دست بردارند

در فوریه 2024، به گفته یکی از کارکنان سابق که ماجرا را به نیویورک تایمز گفت، مری پلتولا، نماینده دموکرات آلاسکا که برای مجلس سنا نامزد شده بود، یکی از دستیاران خود را هل داد. همانطور که تایمز در گزارشی که دیروز منتشر شد، نوشت، پلتولا «با یک دست یک کارمند مرد را به قفسه سینه هل داد و باعث شد او به عقب زمین بخورد».

ممکن است تعجب کنید که چرا دفتر ثبت این جزئیات را گزارش می کند. آیا کارمند پس از آن از صخره سقوط کرد و مرد؟ تایمز به هیچ آسیب بدنی، فراتر از زمین خوردن به عقب اشاره نمی کند. این رویارویی در عوض به عنوان مدرکی برای آنچه که تایمز آن را «یک ستاد انتخاباتی و دفتر کنگره با هرج و مرج» می نامد ارائه می شود. هرج و مرج

تلاش برای نمایش پلتولا آخرین قسمت از یک ژانر آشنا است. کارکنان دموکرات (آنها تقریبا همیشه دموکرات هستند) از رفتار خصوصی رئیس خود که تقریبا همیشه زن است نسبت به آنها شکایت دارند. رفتار مورد بحث از نامناسب تا اغلب تا حدودی نامناسب تا کاملا مناسب متغیر است.

یک مثال بدنام مربوط به نماینده سابق کیتی پورتر از کالیفرنیا است که هنگام فیلمبرداری از او فریاد زد: «از شلیک لعنتی من بیرون برو» به سمت یکی از کارکنان. اگرچه هیچ کس از فریاد زدن بر سر او لذت نمی برد، اما در مورد حذف کارکنان از یک عکس دوربین که قرار است منحصرا روی فیلم اصلی تمرکز کند، یک فوریت خاص وجود دارد.

[مارک نوویکوف: امید بزرگ دموکرات‌ها در آلاسکا]

کلاسیک این ژانر شامل سناتور امی کلوبوچار می‌شود که در سال 2019 زمانی که کارمندان ریاست‌جمهوری در حال راه‌اندازی کمپین ریاست‌جمهوری بود، برای اپیزودهایی مانند سرزنش آن‌ها به خاطر آوردن سالاد در هواپیما برای او بدون استفاده از چنگال، مورد سوء استفاده قرار گرفت. کلوبوچار به خوردن سالادش با شانه خلاصه شد. این داستان قرار بود اگر نگوییم دیوانه، کلوبوچار را غیرمنطقی جلوه دهد. به نظر من، این موضوع بر روی کارکنانی که فکر نمی‌کردند چنگال را تهیه کنند، منعکس شد.

افشاگری تایمز پلتولا این ضربه را به عنوان «یکی از حوادث قابل توجه‌تر توصیف شده توسط دستیاران سابق» می‌داند. این سؤال جالب را مطرح می کند که حوادث کمتر قابل توجه چه چیزی را در پی دارند. داستان چندین مورد را شرح می دهد.

در یکی از قسمت‌هایی که توسط تایمز بازگو شد، پلتولا از یک جلسه آماده‌سازی برای تعامل با رسانه‌های خبری ناامید شد. در این داستان به شدت اشاره شده است که پلتولا "بطری آب را برداشت و وانمود کرد که میکروفون است و آن را به سمت یکی از کارکنان هل داد در حالی که او او را سرزنش می کرد." بطری به هدف اصابت نکرد، اما طبق «پیام‌های متنی ارسال شده در آن زمان»، طبق گزارش‌ها، در فاصله یک اینچ از آن قرار گرفت. فقط می توان قتل عام را تصور کرد که پلتولا به سختی از آن جلوگیری کرد. (دو نفر دیگر که در آن زمان حاضر بودند، تبادل نظر را به عنوان "خوش دل" توصیف کردند.)

دوران حکومت وحشت پلتولا شامل پیام‌های متنی برای درخواست علائم کمپین بیشتر است. در تعقیب این هدف، که کاملا منطقی به نظر می‌رسد، او پیامک نوشت: «نشانه‌های بزرگ باید به جنوب شرق فرستاده شوند» و «بازی نشانه‌های ما خراب است».

پلتولا همچنین به طرز تحقیرآمیزی درباره یک سازمان مترقی نوشت. به گزارش تایمز که تصویری از متن را منتشر کرد، او در ژانویه 2024 به کارکنانش پیامک فرستاد: "امیدوارم برنامه‌ریزی شده پدر و مادر بداند که اگر ما برنده نشویم، باخت آنها بیشتر از ماست. لعنت به آن عوضی‌ها." و، ظاهرا با اشاره به یکی از اعضای هیئت مدیره برنامه ریزی شده پدر و مادر، پلتولا بعدا نوشت: "امیدوارم او بر اثر یک سقط جنین بمیرد." این یک شوخی آشکار و البته خصمانه بود. این حکایت نشان می‌دهد که کارکنان از تمایلات سیاسی پلتولا و همچنین شکست‌های مدیریتی او ناراحت هستند.

محور اصلی داستان حول مراقبت و تغذیه میت بال، مارمولک اداری می چرخد. تایمز این قطعه از پازل را با لحن افشاگری به سبک واترگیت همراه با جزئیاتی در مورد منبع ارائه می‌کند: «رژیم غذایی ترجیحی میت‌بال شامل جیرجیرک‌های زنده بود، به گفته سه کارمند آشنا با تقاضا، از جمله دو نفر که آفتاب‌پرست را تغذیه کردند.» تقریبا می توانید تصور کنید که بن بردلی نسخه را بررسی می کند و با شک می پرسد که چرا منبع سوم مستقیما در تغذیه جیرجیرک دخالت نداشته است. (جواب را نمی دانم.

من در گاراژ پارکینگ که احتمالا این حکایت در آن به اشتراک گذاشته شده بود، نبودم.)

تایمز در مورد اهانت‌هایی که این کار به همراه دارد توضیح می‌دهد: «طبق گفته دو دستیار سابق که شاهد آن بودند و همچنین عکسی که توسط تایمز مشاهده شد که نشان می‌داد دستیاران در دفتر سعی می‌کردند جیرجیرک‌ها را با استفاده از پوشه‌های مانیلایی و لیوان‌های کاغذی کوچک به دام بیاندازند، حداقل در یک مورد، جیرجیرک‌ها در دفتر فرار کردند و مجبور شدند دوباره دستگیر شوند.»

یک خواننده ساده لوح ممکن است به این نتیجه برسد که این اپیزود مسخره ای بی ضرر است یا شاید منعکس کننده بدبختی کارکنان باشد. آیا جیرجیرک ها از طریق نقشه پیچیده فرار از آلکاتراز شل شدند یا کارکنان به سادگی کار را زیر و رو کردند؟ (یکی به دومی مشکوک است).

تایمز توضیح می‌دهد که برای کارکنانش، این وظیفه «نمونه بی‌اعتنایی خانم پلتولا به کارمندانش بود». آیا پلتولا قرار بود خودش به میتبال غذا بدهد؟ به نظر می رسد که این انتظار از مزیت مهارت نسبی او استفاده ضعیفی می کند، نه اینکه با توجه به نیاز او به سفر بین واشنگتن، دی سی و آلاسکا، او را با یک کار اغلب غیرممکن بار می آورد.

این داستان حاوی یک مثال واقعی از رفتار نامناسب است - ادعایی که او گاهی اوقات از تهمت زننده استفاده می کند. چهار کارمند سابق گزارش می دهند که مستقیما شنیده اند که او از این کلمه استفاده می کند. اگر درست باشد، مطمئنا بر او تأثیر ضعیفی دارد. کمپین پلتولا استفاده او از این توهین را رد کرد.

[مارک لیبوویچ: دموکرات ها برای این ساخته نشده اند]

با این حال، تصور کلی که داستان منتقل می‌کند، دفتری نیست که با هرج و مرج احاطه شده باشد، بلکه مملو از کارکنانی است که با انتظارات غیرواقعی از هنجارهای محل کار سنگینی می‌کنند. سرزنش کردن زیردستان یک شیوه مدیریت ضعیف است. اما این به معنای هرج و مرج یا سطح سوء استفاده ای نیست که یک خبر ملی را توجیه کند. این واقعیت که کارمندان پلتولا و همچنین سایر سیاستمداران دموکرات، ظاهرا سرزنش شدن توسط رئیس خود را به عنوان سطحی از رسوایی طبقه بندی می کنند که آنها را ملزم به هشدار به رسانه ها می کند، نشان دهنده یک گرایش یکپارچه گرایانه است.

کارکنانی که برای دموکرات‌ها کار می‌کنند - اما نه برای جمهوری‌خواهان - اکنون معمولا از رسانه ملی به عنوان بخش منابع انسانی خود استفاده می‌کنند. آنها همچنین از رسانه ها برای محکوم کردن علنی رئیس خود در مورد مسائل سیاسی استفاده می کنند. کارمندان دموکرات نامه‌هایی ارسال کرده‌اند که خواستار اقدام در مورد استیضاح، تغییرات آب و هوایی و در موارد متعدد، خاورمیانه و سایر موضوعات شده‌اند.

به نظر می رسد کارکنان دموکرات مانند اینها معتقدند که نقش آنها این است که به عنوان نوعی کنترل اخلاقی در مورد رئیس خود عمل کنند، و هنگامی که یک سیاستمدار نتواند مواضع مورد نظر خود را حفظ کند، مخالفت های عمومی را صادر کنند. اگر این موقعیتی است که آنها برای خود تصور می کنند، احتمالا از اینکه از آنها خواسته می شود به مارمولک او غذا بدهند، خجالت می کشند. هیچ کس نمی خواهد توسط رئیس خود هل داده شود. سوال این است که آیا چنین رفتاری ارزش رفتن - به طور ناشناس - به نیویورک تایمز را دارد یا خیر.

مهمتر از آن، این دموکرات ها باید با این واقعیت کنار بیایند که گاهی اوقات، وقتی برای یک فرد پرمشغله و برجسته در یک محیط پر استرس کار می کنید، وظیفه شما واقعا غذا دادن به مارمولک است.