کاشت درخت کافی نیست: مزایای آب و هوایی پایدار به حقوق زمین و معیشت بستگی دارد

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مطالعه جدید LMU نشان می دهد که سه چهارم پتانسیل جهانی تخمین زده شده برای جنگل های جدید برای جذب CO2 توسط چالش های اجتماعی و سازمانی قابل توجهی تهدید می شود.

کاشت درخت اغلب به عنوان یک راه ساده برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی در نظر گرفته می شود. در سرتاسر جهان، تلاش‌ها برای ایجاد جنگل‌های جدید (جنگل‌کاری) و احیای جنگل‌های از دست رفته (احیای جنگل) تاکنون به گسترش پوشش جنگلی بیش از 300 میلیون هکتار (741 میلیون هکتار) کمک کرده است.

در طول دهه گذشته، جنگل‌کاری و احیای جنگل‌ها تخمین زده شده است که هر سال حدود 2.2 میلیارد تن (2.4 میلیارد تن) CO2 را از جو حذف می‌کند که تقریبا معادل انتشار سالانه CO2 از سوخت فسیلی در کل اتحادیه اروپا است. با وجود این، جنگل‌کاری در مقیاس بزرگ برای زمین با تولید غذا و معیشت رقابت می‌کند و موفقیت آن به حقوق زمین و نهادهایی که می‌توانند پروژه‌ها را در طول زمان حمایت و محافظت کنند، بستگی دارد.

مطالعه جدید توسط Wenkai Bao جغرافیدان LMU نشان می دهد که حدود سه چهارم پتانسیل تخمین زده شده قبلی برای حذف CO2 از طریق جنگل کاری و احیای جنگل می تواند با موانع اجتماعی و نهادی بزرگی روبرو شود.

تیم LMU با گردآوری تخصص از علوم طبیعی و اجتماعی، شواهد حاصل از مطالعات موردی در دنیای واقعی را با تجزیه و تحلیل یادگیری ماشینی مجموعه داده‌های گسترده جهانی ترکیب کرد. این مطالعه که در One Earth منتشر شده است، ارزیابی جهانی از اینکه چگونه شرایط اجتماعی، نهادی و اقتصادی تلاش‌های جنگل‌کاری و احیای جنگل‌ها را محدود می‌کند - و معنای این چالش‌ها برای حذف دی اکسید کربن در آینده را ارائه می‌کند.

یافته‌ها نشان می‌دهد که فقر، ناامنی غذایی، حقوق ناامن زمین و حکمرانی ضعیف از جمله بزرگترین محدودیت‌های جنگل‌کاری و احیای جنگل‌ها در سراسر جهان هستند. زیرساخت‌های محدود جنگل‌داری و عدم حمایت از سوی ذینفعان محلی نیز ایجاد و نگهداری جنگل‌ها را در درازمدت دشوارتر می‌کند.

در حالی که کاشت و نگهداری جنگل ها با موانع اجتماعی و نهادی کمتری در اروپا و چین مواجه است، این موانع به طور قابل توجهی در سراسر آفریقا و همچنین در هند و برزیل بیشتر است.

بائو توضیح می دهد: «از آنجایی که بسیاری از پتانسیل های تخمین زده شده در مکان هایی است که با این محدودیت ها مواجه هستند، به ویژه در کشورهای گرمسیری، استراتژی های آب و هوایی معتبر باید جنگل کاری و احیای جنگل ها را با تلاش هایی که معیشت، حقوق و نهادها را تقویت می کند، همراه کند. نادیده گرفتن این شرایط اجتماعی و نهادی می تواند منجر به کاشت ناموفق، ذخیره کربن کمتر یا ذخیره سازی دائمی کمتر، درگیری یا مشکلات بیشتر برای جوامع فقیر شود.

جولیا پونگراتز، استاد جغرافیای فیزیکی و سیستم‌های کاربری زمین در LMU و یکی از نویسندگان، می‌افزاید: "برای رسیدن به بی‌طرفی گازهای گلخانه‌ای، ما باید حداقل تا سال 2050 مقدار جهانی CO2 را که از جو حذف می‌کنیم سه برابر کنیم. پوشش جنگلی اضافی نقش غالب را ایفا می‌کند در حالی که ما مقیاس را افزایش می‌دهیم - راهکارهای حذف فناوری را افزایش می‌دهیم تا بتوانیم راه حل‌های اساسی را ایجاد کنیم. با این حال، باید به وضوح بیان کرد که کاشت جنگل‌ها تنها می‌تواند مکمل اقدامات اقلیمی گسترده‌تر و توسعه پایدار باشد.

ونکای بائو و همکاران، محدودیت‌های اجتماعی-اقتصادی جهانی در حذف دی اکسید کربن مبتنی بر جنگل‌کاری و جنگل‌کاری، One Earth (2026). DOI: 10.1016/j.oneear.2026.101872

ارائه شده توسط دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →