کدام رمان های علمی تخیلی در پیش بینی آینده بهترین بوده اند؟

به Gilead خوش آمدید: الیزابت ماس در The Handmaid's Tale

New Scientist همیشه به داستان های علمی تخیلی و تلاش های آن برای تصور آینده علاقه مند بوده است. در سال 1958، زمانی که مجله 2 ساله بود، مقاله ای از یان اس. منزیز منتشر کرد که در آن نوشت: "مانند هر گونه ادبیات دیگری، s.f. از عالی تا افتضاح متغیر است. اما بهترین داستان های علمی تخیلی امروزی بسیار برتر از بسیاری دیگر از داستان های تخیلی است." در جای دیگر این ویژگی، منزیس در مورد خطرات "به دست آوردن سریع واقعیت با داستان" صحبت کرد.

درست است که برخی از داستان های علمی تخیلی که او در آن زمان می خواند، به سرعت تحت تأثیر رویدادها قرار گرفت و در این روند، بیهوده شد. چیزی که منزیز نمی‌توانست بداند این بود که آثار دیگر آن دوره همچنان به‌عنوان پیشگو، مهم یا مرتبط یا حتی هر سه دهه بعد در نظر گرفته می‌شوند.

بنابراین، کدام داستان‌های علمی تخیلی که در طول هفت دهه تاریخ نیو ساینتیست منتشر شده‌اند، ثابت کرده‌اند که با تغییر جهان پیرامونشان، هم پیشگویانه و هم دائمی مرتبط هستند؟ در اینجا برخی از انتخاب های شخصی من هستند.

دهه 1950

مرگ علف نوشته جان کریستوفر (1956) یک قطعه انگلیسی دوره است، با تمام سیاست های اجتماعی خاص دوران خود (از جمله جنسیت گرایی) به نمایش گذاشته شده است. با این حال، به نحوی می‌تواند مجموعه‌ای از بحران‌های امروزی را پیش‌بینی کند، از همه‌گیری‌ها و شکنندگی خطوط عرضه مواد غذایی گرفته تا آلوده شدن و از بین بردن زمین توسط کشاورزی بزرگ.

کتاب با این خبر آغاز می شود که یک ویروس علف ها را می کشد. در نهایت این شامل تمام محصولات غلات می شود. به طور ناگهانی، ذخایر غذایی کشور از بین رفته است و دیگر غذایی نمی آید. شخصیت‌های اصلی رمان عمدتا حرفه‌ای‌های طبقه متوسط ​​هستند که چند کار را «درست» در اوایل انجام می‌دهند. آنها به سرعت اسلحه به دست می آورند و از لندن فرار می کنند. همچنین، سریعا هر کسی که سعی در متوقف کردن آنها دارد را با اسلحه سرنگون کنید. آنها راه خود را به صورت کاروانی از طریق یک سرزمین قهوه ای رنگ می گذرانند و به سمت دره کامبرین می روند که یکی از گروه آنها یکی از اقوام دارد. دره دروازه است. یک راه ورود، یک راه خروج

آنها فکر می کنند که می توانند در آنجا امن باشند.

ابتدا آنها باید از سفر خود جان سالم به در ببرند، و انگلیس، در عرض چند ساعت، بی قانونی است. با آرزوی اینکه بتوانم دره ای دورافتاده را بخرم و در انتهای آن دیواری بسازم، کتاب را تمام کردم.

دهه 1960

The Moon Is a Harsh Mistress نوشته رابرت ای. هاینلین (1966) داستانی است که در سال 2075 اتفاق می افتد، درباره گروهی از ساکنان ماه که برای سرنگونی اربابان خود در زمین نقشه می کشند. این یک فرض عالی است که در اجرا بسیار کسل کننده است. بسیاری از کتاب مانند صورتجلسه های یک جلسه شورای محلی خوانده می شود. علاوه بر این، سیاست های جنسی مستعمره از طریق حساسیت های مردانه دهه 1960 فیلتر می شود و لحظات ترسناکی را اضافه می کند.

دلیل کلاسیک ماندن این کتاب این است که یکی از شخصیت های کتاب، مایک، یک هوش مصنوعی است. نه فقط ایده دهه 60 در مورد اینکه هوش مصنوعی چه می تواند باشد، بلکه ایده ما از هوش مصنوعی است. در همان صفحه اول، راوی ما مانی (که به یک نسخه انگلیسی آینده‌نگر صحبت می‌کند) می‌نویسد: «مایک یک دین‌کم منصفانه بود، دقیق‌ترین رایانه‌ای که تا به حال ملاقات کرده‌اید... نه اینکه مایک لزوما پاسخ درستی بدهد؛ او کاملا صادق نبود.» چیزی را به شما یادآوری می کند؟

دهه 1970

رمان حیرت‌انگیز اورسولا کی لو گین به نام محروم‌شدگان (1974) همچنان تازه است. همان‌طور که طرفدارانش می‌دانند، لو گین می‌تواند همه این کارها را انجام دهد: شخصیت، سیاست، ایده‌ها، نوشته‌های بدیع... و در این مورد، سفینه‌های فضایی نیز.

قهرمان ما، Shevek، یک فیزیکدان درخشان و همچنین یک مرد خوب است (او چه آفرینش شگفت انگیزی است!) که تلاش می کند در آینده ای که مستعمرات بشری راه های متفاوتی را طی کرده اند - یکی به سمت هرج و مرج، یکی دیگر به سمت حکومت نخبگان - همانطور که با تغییرات آب و هوایی، فرسودگی اخلاقی، سرکوب، نابرابری ... و بسیاری چیزهای دیگر که امروز با آن مبارزه می کنیم. اگر تا به حال این یکی را نخوانده اید، به شدت آن را توصیه می کنم.

دهه 1980

من قصد دارم برای دهه 80 تقلب کنم و دو کتاب انتخاب کنم، زیرا نمی توانم بین داستان ندیمه مارگارت اتوود (1985) و نورومنسر ویلیام گیبسون (1984) یکی را انتخاب کنم.

در شاهکار اتوود، ایالات متحده توسط یک گروه راست افراطی تسخیر شده است و اکنون جمهوری گیلیاد نامیده می شود. حقوق زنان سلب شده است قهرمان ما که رژیم جدید اوفرد نام دارد، به عنوان خدمتکار خانواده ای از وفاداران منصوب می شود. کار او این است که برای فرمانده ای که ارباب جدید اوست، بچه بیاورد. به طور خلاصه، او برای گیلاد یک رحم است با دست و پا و نه بیشتر.

فکر نمی‌کنم نیازی باشد که از این کتاب که 40 سال پیش نوشته شده تا رویدادهای کنونی، برای شما خط‌هایی بکشم، چه مستقیم یا غیر مستقیم.

جدا از اتوود، من نمی‌خواستم Neuromancer را کنار بگذارم، زیرا چشم‌انداز آن از آینده دیجیتالی ما بسیار پیشگویانه است. معروف است که گیبسون متخصص کامپیوتر نبود و کتاب را روی ماشین تحریر نوشت. با این حال او پیش بینی کرد که فضای مجازی در واقع چگونه خواهد بود.

کیس، قهرمان اصلی ما، یک هکر سابق است که پس از سلب توانایی دسترسی به فضای مجازی از او، تلاش می‌کند تا در ژاپن زندگی خود را تامین کند. سپس زنی به نام مولی به او نزدیک می شود و از او می خواهد که در دزدی شرکت کند. نمایش یک درام پرمخاطره در داخل و خارج از فضای مجازی. این کتاب برای شروع کمی متراکم است، اما ارزش ماندن در آن را دارد.

دهه 1990

اکتاویا ای. باتلر، داستان بذرکار (1993) طوفان طوفان رمانی است که امروز به اندازه زمانی که برای اولین بار منتشر شد مرتبط است. قهرمان ما، لورن اولامینا، زن جوانی است که در یک جامعه دردار در ایالات متحده زندگی می کند که به سرعت در حال فروپاشی است.

تغییرات آب و هوایی در حال افزایش است و خیابان ها مملو از مردم ناامید است که صرفا برای زنده ماندن مجبور به وحشیگری شده اند. جامعه لورن ادامه دارد، اما به زودی هرج و مرج از آن دروازه عبور خواهد کرد.

لورن، که هنوز یک نوجوان است، مذهب خود را توسعه می دهد و نام آن را Earthseed می گذارد. هدف الهی آن این است که انسان ها ستاره ها را مستعمره کنند. چنین دید جسورانه ای در میان وحشت جهانی که لورن مجبور است راهش را طی کند، مضحک است، و با این حال او را حفظ می کند.

این کتاب سرود (فکر می‌کنم) قدرت پذیرش مسئولیت کامل زندگی‌تان و رویارویی با این واقعیت است که همه چیز تغییر می‌کند. بیایید امیدوار باشیم، مانند The Death of Grass، این نسخه از آینده در برخی قسمت‌ها تخیلی باقی بماند.

باتلر ادامه‌ای با عنوان «مثل استعدادها» نوشت که در آن لورن می‌بیند رویاهایش به واقعیت می‌پیوندند. سومین کتاب از این مجموعه با مرگ باتلر ناتمام ماند.

دهه 2000

قبل از اینکه بتوانید تصمیم بگیرید که آیا یک کتاب واقعا آینده درستی دارد یا خیر، نیاز به زمان دارد. با این حال، من کاملا مطمئن هستم که مشکل سه بدن اثر سیکسین لیو (2008) ثابت خواهد شد.

داستان یک داستان درخشان است. بیگانگان به سمت زمین می روند و دوستانه نیستند، اما صدها سال طول می کشد تا به زمین برسند. آیا دانشمندان زمین می توانند با هم متحد شوند و علم را آنقدر به جلو ببرند که انسان ها از تهاجم آینده جان سالم به در ببرند؟ بله، لیو کتابی درباره فیزیک نوشت، اما آن را جذاب کرد!

بنابراین، در مورد کتاب، فشار علمی همه چیز در مورد بیگانگان است. اما نیازی به جهش بزرگی از تخیل نیست تا نشان دهیم که ممکن است برخی مشابه‌های مهم دنیای واقعی در اینجا وجود داشته باشد. این اولین مورد از یک سه گانه است. دو رمان بعدی نیز فوق العاده هستند.

دهه 2010 و پس از آن…

من می‌خواهم دو رمان بسیار متفاوت از زمان‌های اخیر را انتخاب کنم که ممکن است در آینده به‌عنوان دیدگاه‌های دقیق در نظر گرفته شوند.

اول، ایستگاه یازده (2014) اثر امیلی سنت جان مندل، که اساسا همه گیری کووید-19 را پیش بینی کرد. به جز در همه گیری ماندل، جهان ویران شده بود.

ما گروهی سیار از بازیگران و نوازندگان را دنبال می‌کنیم که بین جوامع در این دنیای آینده سفر می‌کنند. این کتاب به بررسی این ایده می پردازد که "بقا کافی نیست". که بشریت برای زندگی واقعی به هنر، فرهنگ و تاریخ نیاز دارد. ایده های آن هنوز هم پس از 12 سال بسیار مرتبط به نظر می رسد.

دوم، وقایع نگاری کیم استنلی رابینسون از آینده نزدیک، وزارت برای آینده (2020). با چشمانی روشن، اما اساسا خوش بینانه، تلاش های بشر برای مقابله با تغییرات آب و هوایی در دهه های آینده را توصیف می کند.

این یک کتاب بسیار غیر سنتی از نظر ساختار است، و اگرچه می توان گفت که شخصیت اصلی مری مورفی، رئیس وزارت عنوان است، بخش هایی از کتاب به گزارش های (تخیلی) شاهد رویدادهای آینده اختصاص دارد. خواندن آن آسان نیست، اما موضوع آسانی نیست، و این یک کار بسیار جاه طلبانه است.

علیرغم وحشت‌های موجود در کتاب، ممکن است در آینده آرزو کنیم که ای کاش بیشتر پیش‌بینی می‌شد، نه کمتر.

پس اینها انتخاب های من هستند. ممکن است موارد بهتری داشته باشید. از نظر استدلال محوری یان اس. منزیس در هفت دهه طولانی پیش، فکر می‌کنم آنچه او گفت هنوز صادق است. داستان های علمی تخیلی از عالی تا افتضاح ادامه دارد. اما بهترین های علمی تخیلی امروزی هنوز به مراتب برتر از بسیاری دیگر از داستان های تخیلی است. اینجاست که ایده های بزرگ به همین سادگی است.

آیا امیلی درست متوجه شد؟ بیایید و به بحث درباره رمان های علمی تخیلی که آینده را به بهترین شکل پیش بینی کرده اند، بپیوندید

امیلی اچ ویلسون نویسنده مجموعه سومریان است و در حال کار بر روی اولین رمان علمی تخیلی خود است. او سردبیر سابق New Scientist است و اکنون ستون نویس علمی-تخیلی مجله است.

هنگامی که از طریق لینک های موجود در این صفحه خرید انجام می دهید، کمیسیون دریافت می کنیم.