کریستیانو رونالدو: نماد قطبی پرتغال و آخرین اقدام تلخ او

یک رگبار دعوت کننده از بالای دروازه، یک ضربه آزاد علامت تجاری که به دیوار می کوبید، و جشن یک شومن با گل آفساید کوتاه شد.

از بسیاری جهات، ناامیدی هایی که کریستیانو رونالدو در بازی آخرش برای پرتغال متحمل شد، بازتاب واقعیت طولانی مدت او بود - یکی از ویرانگرترین بازیکنان فوتبال به یک مسئولیت تبدیل شده بود.

برای بسیاری، سقوط رونالدو به سختی می تواند ظالمانه تر باشد.

پسر اهل مادیرا سال‌ها با استعداد فوق‌العاده‌اش، ورزشکاری که سن و سال‌ها را به چالش می‌کشد و شخصیت بزرگ‌تر خود، جهان را مجذوب خود کرد. با این حال، فصل پایانی حرفه بین‌المللی او چیزی جز پایانی افسانه‌ای داشت – اوج فراموش‌شدنی برای سفری درخشان.

رونالدو با دستاوردهای فردی از تیم ملی کنار رفته است که اکثر فوتبالیست ها فقط می توانند رویاهایشان را در سر بپرورانند: رکورد تاریخ در بازی های بین المللی (234) و گل (146).

این بازیکن 41 ساله در یک ویدئوی پنج دقیقه ای که روز پنجشنبه به اشتراک گذاشته شد، گفت: پرتغال همیشه بخشی از من خواهد بود و با تیمی که اولین بار در سال 2003 در آن بازی کرد خداحافظی کرد.

اما بازنشستگی بین المللی او به سختی تعجب آور بود.

در هفته‌های منتهی به اعلام رونالدو، رونالدو در کانون بحث و جدل قرار گرفت و طرفداران و منتقدان را در این فکر فرو برد که آیا این پایان راه برای کاپیتان دیرینه پرتغال است یا خیر.

کاهش نفوذ مهاجم در زمین، اختلاف عمومی با خورخه ژسوس، سرمربی پرتغال و یک بیانیه تقریبا 2000 کلمه ای پس از یک دوری چشمگیر در میانه اردو، دستور العمل مناسبی برای شایعات فوتبال در سراسر جهان - و در نهایت، بازنشستگی بود.

"چطور این را در مورد خودت می گویی؟ این دیوانه است، اینطور نیست؟"

برای بیش از دو دهه، رونالدو در پیراهن پرتغال نتواند خود را نادیده بگیرد. او اولین جام مهم سلسائو، تاج یورو 2016 را به ارمغان آورد، قبل از اینکه دو عنوان قهرمانی لیگ ملت‌ها را در سال‌های 2019 و 2025 به دست آورد.

رونالدو پس از اینکه به عنوان یک قهرمان شناخته شد، به آرامی در جام جهانی قطر به شخصیت شرور تبدیل شد. کمبود گل باعث شد که او در دو بازی مهم حذفی روی نیمکت سقوط کند، در حالی که عملکرد و نگرش او انتقاداتی را برانگیخت زیرا پرتغال در مرحله یک چهارم نهایی پرتغال فرستاده شد.

این فیلمنامه در یورو 2024 تکرار شد، قبل از اینکه جام جهانی 2026 آخرین حضور او در بزرگترین صحنه ورزش را رقم زد - مهاجم سه بار گلزنی کرد، از جمله اولین و تنها گل حذفی جام جهانی.

او از بزرگترین جام جهانی در آمریکای شمالی به عنوان اولین بازیکنی که در شش دوره گلزنی کرد، تعظیم کرد، اما این ویژگی های شخصی هرگز به جامی که او به دنبال آن بود تبدیل نشد. پرتغال در مرحله یک شانزدهم نهایی مقابل اسپانیا قهرمان نهایی شکست خورد و با آن رویای رونالدو برای قهرمانی جهان محقق نشد.

برنده 5 توپ طلا امسال گفت: "من یورو 2016 را بردم و برای من، این به اندازه جام جهانی مهم است. برای همیشه با من خواهد ماند."

رونالدو در بیشتر دوران حرفه‌ای خود، به طور مداوم با اسطوره آرژانتینی لیونل مسی مقایسه می‌کرد. دو نفری که بحث را برای "بزرگترین تاریخ" (GOAT) برافروخته می کنند. بنابراین بسیار شاعرانه بود که رونالدو در سطح بین المللی از مسی پیروی کرد و کفش هایش را آویخت.

اما تضاد قابل توجهی در خداحافظی آنها وجود دارد. اخراج مسی پس از اینکه او آرژانتین را به دومین فینال متوالی جام جهانی هدایت کرد، با جشن و شادی همراه بود. از سوی دیگر رونالدو پس از یک دوره نسبتا پرتنش در اردوی پرتغال و احتمالا بدون خداحافظی مناسب در زمین، صحنه را ترک می کند.

با این وجود، اعلامیه رونالدو موجی از محبت را از طرف هواداران و چهره‌ها در سراسر انجمن فوتبال به همراه داشت.

رونالدو که اغلب توسط چندین هم تیمی در باشگاه یا کشور به عنوان یک بت دوران کودکی توصیف می شود، یکی از مشهورترین افراد روی کره زمین است.

در نزدیک‌ترین پارک خود قدم بزنید و احتمالا کودکی را می‌بینید که پیراهن «رونالدو 7» پوشیده است و توپی را به اطراف می‌زند.

محبوبیت رونالدو که یک نیروگاه تجاری برای تیم ملی و باشگاه‌هایش بود، فراتر از ورزش بود.

جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا در مورد او گفت: «بازیکنان کمی مانند کریستیانو قلب هواداران فوتبال در سراسر جهان را لمس کرده اند.

حرفه ای که با استعداد خارق العاده، عزم بی امان و میل تزلزل ناپذیر برای جابجایی مرزهای ممکن تعریف می شود.

در حالی که حقه‌ها و مهارت‌های او باعث شد تا او افتخار یکی از بهترین بازیکنان تمام دوران را به همراه داشته باشد، اما شیطنت‌های درون زمینی و تکبر رونالدو باعث اختلاف نظر در دنیای فوتبال شد.

در مصاحبه اخیر با The Athletic، اریک ده هاگ، سرمربی سابق منچستریونایتد در مورد مسائل مربوط به رونالدو صحبت کرد و مدعی شد که این مهاجم در طول دومین دوره حضورش در باشگاه از تمرینات خارج شد و نتوانست ضربان قلب خود را در زمان تمرین به حد لازم برساند.

تن هاگ گفت: "من با او روبرو شدم. بارها می گویم، رونی، همه می خواهند برای تو کار کنند تا تو را در موقعیت مناسب قرار دهند، اما اگر نتوانی خود را در محوطه جریمه بیاوری، نمی توانی گل بزنی."

او قادر به انجام این کار نبود. این تصور اشتباهی است که این را به من بگید که انتظار داشتم او پرسینگ را انجام دهد، او خسته است. اما او نتوانست. او نه در مالکیت بود و نه از مالکیت خارج شد. دلیلش این بود که او خودش را آماده نکرد.

تن هاگ افزود: "هر تیم برتر باید بازیکن برتر را در آغوش بگیرد، اما بازیکن برتر باید برای تیم کار کند."

در حالی که برخی رونالدو را نمادی می دانستند که فوتبال پرتغال را متحول کرد، برخی دیگر فردگرایی او را زیر سوال بردند.

بحث در مورد بهترین تعریف از او سال ها ادامه خواهد داشت، اما یک چیز مسلم است: میراث پیچیده رونالدو شاید با شعار معروف باشگاه سابقش منچستریونایتد خلاصه شود: «منفور، پرستش، هرگز نادیده گرفته نشد».