کفتارهای سرنگتی موفق می شوند قبیله ها را پایدار نگه دارند زیرا تغییرات آب و هوایی مهاجرت حیوانات را تغییر می دهد
اگرچه طعمه اصلی کفتارهای خالدار (Crocuta crocuta)، صندورهای مهاجر مانند وحشی آبی (Connochaetes taurinus)، اکنون زمان بسیار کمتری را نسبت به 30 سال پیش در قلمرو کفتارها می گذرانند، قبیله های کفتار در سرنگتی مرکزی تا حد زیادی پایدار مانده اند.
ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan
این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
اگرچه طعمه اصلی کفتارهای خالدار (Crocuta crocuta)، صندورهای مهاجر مانند وحشی آبی (Connochaetes taurinus)، اکنون زمان بسیار کمتری را نسبت به 30 سال پیش در قلمرو کفتارها می گذرانند، قبیله های کفتار در سرنگتی مرکزی تا حد زیادی پایدار مانده اند.
در مطالعه‌ای که در مجله Ecosphere منتشر شد، دانشمندان از یکی از طولانی‌ترین مجموعه داده‌های جهان بر روی یک گوشتخوار بزرگ استفاده کردند که سه دهه را در بر می‌گیرد و شامل هزاران کفتار شناخته شده در چندین نسل می‌شود. آنها بررسی کردند که چگونه تغییرات مرتبط با آب و هوا در در دسترس بودن طعمه در قلمروهای قبیله بر فرصت های شکار و در نهایت بر جمعیت کفتارها در پارک ملی سرنگتی، تانزانیا تأثیر می گذارد.
در دهه‌های اخیر، بارندگی در سرنگتی افزایش یافته است. گمان می رود این تغییر در بارندگی بر الگوهای حرکتی و توزیع گله های بزرگ طعمه های مهاجر تأثیر گذاشته باشد، زیرا مدت زمانی را که این گله های شکار بزرگ اکنون در قلمروهای قبیله کفتار خالدار مرکزی سپری می کنند کاهش می دهد. در حالی که بین سال‌های 1990 و 1994 گله‌های مهاجر حدود 12 درصد از سال در قلمروهای قبیله حضور داشتند، این میزان بین سال‌های 2015 تا 2019 به طور مداوم به حدود 7 درصد کاهش یافته است.
مطابق با کاهش حضور طعمه های مهاجر در قلمروهای قبیله، تعداد رویدادهای تغذیه مشاهده شده نیز در طول دوره مطالعه کاهش یافته است. با این حال، دانشمندان دریافتند که کفتارهای سرنگتی عمدتا از گونه‌های شکار مهاجر تغذیه می‌کنند و به تدریج به گونه‌های طعمه ساکن تغییر نکرده‌اند، که در تراکم‌های بسیار پایین‌تر وجود دارند و برای حفظ کل قبیله‌ها کافی نیستند.
دکتر ملینا سیدوس، نویسنده اصلی این مطالعه توضیح می‌دهد: «کفتارهای خالدار همان چیزی هستند که بوم‌شناسان آنها را علوفه‌جویان مکان مرکزی می‌نامند».
"آنها با نوسانات فصلی در دسترس بودن طعمه با رفت و آمد بین قلمرو قبیله خود و مناطقی که در حال حاضر علفخواران مهاجر در آن حضور دارند، کنار می آیند. این سفرهای رفت و آمد به ویژه در بین ماده هایی که توله های کوچک دارند رایج است، زیرا توله ها در لانه اشتراکی می مانند و نمی توانند مادر خود را همراهی کنند."
این سفرهای جستجوی غذا می تواند تا یک هفته طول بکشد و شامل سفرهایی تا 150 کیلومتر (93 مایل) می شود. کفتارها این سفرهای طولانی مدت را تنها زمانی انجام می دهند که طعمه های مهاجر از قلمرو خود غایب باشند.
علیرغم فرصت‌های کمتر تغذیه در قلمروهای خود در طول سه دهه گذشته، دو قبیله از سه قبیله مطالعه افزایش یافته‌اند. دو نویسنده ارشد دکتر سارا بنهایم و دکتر سارا کوبینز، دانشمندان در لایبنیتز-IZW و CEFE می‌گویند: «نتایج ما نشان می‌دهد که کفتارهای خالدار در حال حاضر می‌توانند از کاهش در دسترس بودن طعمه محلی جلوگیری کنند».
دکتر سونیا متزگر، یکی از نویسندگان این مطالعه، می‌افزاید: «به نظر می‌رسد انعطاف‌پذیری رفتاری آنها به آنها اجازه می‌دهد تا فرصت‌های شکار کاهش یافته در قلمرو خود را جبران کنند.
عوامل دیگری نیز ممکن است در روند مثبت جمعیت نقش داشته باشند، از جمله افزایش بالقوه در تعداد کلی صمغ‌های مهاجر در سراسر اکوسیستم سرنگتی یا کاهش مرگ و میر کفتارها ناشی از بیماری، شکار شیر یا به دام انداختن. تعیین اهمیت نسبی این مکانیسم ها از اهداف مهم تحقیقات آینده خواهد بود.
تغییر آب و هوا ممکن است تنها عامل ایجاد این تغییرات نباشد. افزایش فعالیت‌های انسانی در پارک ملی سرنگتی، به ویژه گردشگری و توسعه جاده‌ها، اقامتگاه‌ها و سایر زیرساخت‌ها، ممکن است بر توزیع علفخواران مهاجر تأثیر بگذارد.
مطالعه اخیر توسط یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه گلاسکو نشان داد که وحشی‌ها به طور فزاینده‌ای از مناطق بسیار توسعه‌یافته در مرکز سرنگتی اجتناب می‌کنند، و این نشان می‌دهد که اختلالات انسانی ممکن است در توزیع مجدد طعمه نقش داشته باشد.
این مطالعه بینش جدیدی در مورد چگونگی واکنش گوشتخواران بزرگ به تغییرات توزیع طعمه ارائه می دهد. این یافته ها فراتر از سرنگتی است. در سرتاسر جهان، تغییرات آب و هوایی حرکت گونه های مهاجر را تغییر می دهد.
درک چگونگی واکنش شکارچیان به این تغییرات مکانی و زمانی برای پیش‌بینی اثرات آتی تغییرات آب و هوایی بر جمعیت حیات وحش ضروری است.
ملینا سیدوس و همکاران، چگونه کفتارهای خالدار به کاهش در دسترس بودن طعمه در قلمرو قبیله خود در دهه‌های گذشته واکنش نشان دادند؟، اکوسفر (2026). DOI: 10.1002/ecs2.70800
ارائه شده توسط Forschungsverbund Berlin e.V. (FVB)
کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →
لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →
متن اصلی (انگلیسی)
Serengeti hyenas manage to keep clans stable as climate change alters animal migrations
Although the main prey of spotted hyenas (Crocuta crocuta), migratory ungulates such as blue wildebeest (Connochaetes taurinus), now spend substantially less time within hyena territories than they did 30 years ago, hyena clans in the central Serengeti have remained largely stable.