کودکان کور رنگ نیستند: چرا گفتگوهای اولیه در مورد نژاد ضروری است

توسط Wintre Foxworth Johnson، María G. Leija، Saba Khan Vlach، The Conversation

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بحث در مورد نژادپرستی با کودکان به دلایل مختلفی برای والدین، مراقبان و مربیان می تواند ترسناک به نظر برسد. اغلب، صحبت کردن در مورد تفاوت های افراد ممکن است احساس ناراحتی کند. مکالمات در مورد نژادپرستی، سوگیری های ضمنی و برای برخی، امتیازی عظیم را نشان می دهد.

با این حال، تحقیقات نشان می دهد که حتی کودکان خردسال معمولا در مورد تفاوت های نژادی افراد کنجکاو هستند.

نوزادان از 3 ماهگی می توانند تفاوت رنگ پوست و ویژگی های صورت را مشاهده کنند. کودکان 2 یا 3 ساله می توانند به نژاد معانی مثبت یا منفی نسبت دهند. بسیاری شروع به انتخاب دوستانی می کنند که شبیه آنها هستند و می توانند تعصب نژادی ایجاد کنند.

در حالی که خانواده ها طیف وسیعی از شیوه ها را برای رسیدگی به این مسائل دارند، والدین سیاه پوست بیشتر از والدین سفیدپوست در مورد نژاد و نژادپرستی با فرزندان خود صحبت می کنند. گزارش های خبری در مورد خشونت پلیس و اجرای مهاجرت، بسیاری از والدین رنگین پوست را بر آن داشته است که صریحانه با فرزندان خود در مورد نژادپرستی صحبت کنند.

دهه‌ها تحقیق و تجربیات کلاسی K-12 نشان می‌دهد که مربیان و مراقبان می‌توانند با کودکان ۳ ساله درباره نژادپرستی به گونه‌ای صحبت کنند که آنها بتوانند درک کنند.

ما به عنوان محققان نژاد، زبان، فرهنگ و سواد، فکر می کنیم بسیار مهم است که آماده صحبت درباره نژاد و نژادپرستی با کودکان خردسال باشیم. انجام این کار به آنها کمک می کند تا با تلاش برای مقابله با بی عدالتی های تاریخی و مدرن در جامعه مشارکت کنند. همچنین چند کتاب برای کودکان وجود دارد که فکر می کنیم می تواند به این گفتگوها کمک کند.

تحقیقات تمایل دارد بر اهمیت این موضوع که آیا بزرگسالان برای گفتگو با کودکان در مورد نژاد، عدالت و برابری آمادگی دارند یا خیر، تأکید نمی‌کند.

قبل از صحبت با کودکان در مورد این موضوع، فکر می کنیم برای خود بزرگسالان مفید است که تشخیص دهند و به طور انتقادی بررسی کنند که نژاد و نژادپرستی در زندگی و جامعه خود چگونه عمل می کند.

والدین و مراقبان می توانند خود را در مورد تاریخ نژادپرستی در منطقه و کشور خود آموزش دهند، شاید با بازدید از موزه هایی که بر تجربیات جوامع نژادی و قومی مختلف تمرکز دارند، یا گسترش مطالبی که می خوانند.

بزرگسالان همچنین می توانند مجموعه کتاب هایی را برای کودکان زندگی خود بسازند که بر شادی، بازی، عشق، خانواده، دوستی، تخیل، خلاقیت و زندگی روزمره رنگین پوستان تمرکز دارد.

صحبت کردن با کودکان در مورد نژاد سالم و مهم است و به این معنی نیست که شما نژادپرست هستید.

والدین و مراقبان می توانند بحث در مورد چگونگی ظاهر شدن رنگ پوست، قومیت، فرهنگ و زبان در زندگی روزمره کودکان و همچنین در فرهنگ عامه مانند فیلم ها، آهنگ ها و برنامه های تلویزیونی را عادی کنند. برای مثال، "خیابان کنجد" از زمان نمایش خود در سال 1969، سنگر تنوع و دربرگیری بوده است. کودکان و بزرگسالان می توانند با هم به آهنگ های "خیابان کنجد" مانند "Listen, Act, Unite"، "Pud of Your Eyes" و "I Love My Hair" گوش دهند و سپس با کودکان درباره معنای اشعار صحبت کنند.

در مقابل، اتخاذ کوررنگی – گفتن اینکه شما نژاد را نمی بینید – واژگانی را برای درک نژاد از کودکان سلب می کند.

صرفا از طریق کتاب‌هایی که می‌خوانند، نمایش‌هایی که تماشا می‌کنند و گفتگوهایی که دارند، مسابقه را برای کودکان خردسال قابل مشاهده می‌کنند، پایه‌ای را برای کودکان ایجاد می‌کند تا با افزایش سن در بحث‌های پیچیده‌تر درباره نابرابری و بی‌عدالتی شرکت کنند.

بزرگسالان می‌توانند به کودکان کمک کنند تا بی‌عدالتی‌ها را در کجا ببینند و به آنها کمک کنند تا تغییراتی را که دوست دارند ببینند و چگونه می‌توانند برای ایجاد جوامع بهتر و عادلانه‌تر عمل کنند.

بزرگسالان همچنین می‌توانند تاریخچه فعالیت‌های کودکان و نوجوانان را در سراسر جهان به اشتراک بگذارند تا به کودکان کمک کنند درک کنند که جوانان، نه تنها بزرگسالان، قدرت ایجاد تغییرات اجتماعی و مبارزه با نابرابری‌های نژادی، اجتماعی-اقتصادی و محیطی را دارند.

به عنوان مثال، مارلی دیاس، نویسنده و فعال آمریکایی، به عنوان یک دانش‌آموز کلاس ششم در سال 2015، احساس کرد که کتاب‌های بسیار کمی وجود دارد که دختران سیاه‌پوست را به عنوان قهرمان‌های داستان تجلیل می‌کند. او یک کتاب درایو با نام #1000BlackGirlBooks راه اندازی کرد تا حداقل 1000 کتاب با دختران سیاه پوست به عنوان شخصیت ها و قهرمانان اصلی جمع آوری کند.

دیاس بیش از 13000 کتاب جمع آوری کرد و آنها را به مدارس ایالات متحده و جامائیکا اهدا کرد.

ادبیات کودکان می تواند راهی قدرتمند برای کمک به کودکان خردسال ارائه دهد تا مکالمات صادقانه و آگاهانه تاریخی درباره نژاد و نژادپرستی داشته باشند.

برای مثال، «گفتگو» کتابی است که در سال 2022 نوشته شده است که توسط آلیشیا دی ویلیامز و تصویرگری بریانا موکودیری اوچندو ساخته شده است و هدف آن کودکان در سنین ابتدایی است.

داستان گفتگوی یک مادر و پسر سیاه پوستش را در مورد اینکه چگونه غریبه های سفیدپوست، و به ویژه افسران پلیس، ممکن است او و دیگر بچه های رنگین پوست را عمدتا از دریچه نژاد ببینند، شرح می دهد. این کتاب می‌تواند نقطه شروعی برای درک مکالمات بسیاری از خانواده‌های سیاهپوست با فرزندانشان در مورد تعامل با پلیس و اجتناب از درگیری‌های بالقوه خطرناک با مجریان قانون باشد.

"جدا هرگز برابر نیست" یک کتاب تصویری برنده جایزه در سال 2014 است که توسط دانکن توناتیوه تالیف و تصویرگری شده است.

در این کتاب که به زبان اسپانیایی نیز موجود است، Tonatiuh به پرونده تاریخی مندز علیه وست مینستر در سال 1947 دادگاه عالی توجه می کند، که پیشروی تصمیم دادگاه در سال 1954 براون علیه هیئت آموزش است.

داستان نشان می دهد که چگونه سیلویا مندز 11 ساله، یک دختر مکزیکی آمریکایی، و خانواده اش در برابر دستورات ناحیه مدرسه مبنی بر جداسازی مدارس برای ساکنان آمریکایی مکزیکی از طریق دادگاه مقاومت کردند. حکم مندز علیه وست مینستر مشخص کرد که جداسازی اجباری دانش آموزان مکزیکی آمریکایی در مدارس جداگانه خلاف قانون اساسی است.

کتاب مصور «رز کید» که هدف آن کودکان 4 تا 7 ساله است، توسط آندریا لندری و ایزابلا فاسلر در سال 2025 نوشته شده است. این کتاب داستان یک کودک بومی را روایت می کند که همسالان او را در اتوبوس مدرسه مورد آزار و اذیت قرار می دهند، زیرا او در یک مکان رزرو شده زندگی می کند.

او در مورد قلدری به بزرگانش می گوید و هر کدام مجموعه ای از توصیه ها را در مورد اینکه چه کاری انجام دهند ارائه می دهند. او تصمیم می‌گیرد که بهترین راه برای تغییر دیدگاه همسالانش این است که از طریق بازدید و تجربه‌ی مستقیم از آن، زیبایی‌های رزرواسیون و سنت‌های فرهنگی او را بشناسند.

کتاب سال 2025 سونگجو ما دیمیک «گریس لی بوگز: باغ‌های امید» خوانندگان جوان را با گریس لی باگز، فعال و فیلسوف چینی آمریکایی و کار مادام‌العمر او برای عدالت و همبستگی سیاه‌پوستان و آمریکایی‌های آسیایی در دیترویت و سراسر ایالات متحده از دهه 1950 تا زمان مرگش در 20 آشنا می‌کند.

بدون مکالمات صریح و یادگیری در مورد نابرابری های نژادی و نژادی، کودکان می توانند کلیشه ها را باور کنند، به دیگران آسیب برسانند و در مورد آنچه باعث نابرابری می شود، فرضیات نادرستی داشته باشند.

در عین حال، بزرگسالان باید قدردانی کنند که کودکان خردسال می توانند در کنار آنها درک کنند و یاد بگیرند.

بچه ها متوجه می شوند، سؤال می کنند، ارتباط برقرار می کنند، بی عدالتی را تشخیص می دهند، در کار عدالت اجتماعی شرکت می کنند و احتمالات را تصور می کنند. ما معتقدیم که بزرگسالان وظیفه دارند شرایطی را برای کودکان ایجاد کنند تا این درک را عمیق تر کنند و تشخیص دهند که می توانند دنیای اطراف خود را شکل دهند.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.