گذر شمالی

عکس های کریستوفر گریگوری ریورا

پیام خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده در 7 آگوست هنگامی که جین در حال اتمام شیفت کاری خود در رستورانی در حومه شارلوت، کارولینای شمالی بود، رسید. وضعیت حقوقی او در ایالات متحده خاتمه یافته بود. مجوز کار او دیگر معتبر نبود. جین بلافاصله ردیابی مکان را در تلفن خود خاموش کرد. چه می شد اگر ICE قبلا به دنبال او بود؟ اگر او به هائیتی بازگردانده شود چه می شود؟

پنج سال اقامت در ایالات متحده امنیت جسمانی اما استرس آزاردهنده ای را برای او به ارمغان آورده بود. جین که از من خواست از نام واقعی خود استفاده نکنم، در ژوئیه 2021 وارد ایالات متحده شد تا با ویزای کوتاه مدت از خانواده دیدن کند. او چند ماه قبل در خیابان‌های پورتو پرنس دزدیده شده بود و گروه‌های تبهکار بیشتر شهر را تصرف کردند. دولت بایدن اخیرا وضعیت حفاظت شده موقت برای هائیتی‌ها را - با ارائه اقامت موقت، محافظت در برابر اخراج و مجوزهای کار - با استناد به وخامت امنیت کشور گسترش داده است.

دو روز پس از ورود ژان، جوونل موئیس، رئیس جمهور هائیتی در اتاق خواب خود ترور شد. جین ویزای خود را بیش از حد ماند، برای TPS درخواست داد و سعی کرد زندگی جدیدی را در کارولینای شمالی آغاز کند. او به من گفت، اما او هرگز نتوانست واقعا در آنجا مستقر شود.

در حالی که پرزیدنت ترامپ برای بازگشت به کاخ سفید کمپین می کرد، وعده بزرگترین سرکوب مهاجرت در تاریخ را داد و شایعات نادرست در مورد مهاجران هائیتی در اوهایو در حال خوردن حیوانات خانگی را تکرار کرد. بلافاصله پس از بازگشت او به دفتر، او حفاظت از TPS برای هائیتی را لغو کرد و ژان شغل خود را از دست داد. او می‌ترسید که خانه‌اش را ترک کند و مجبور شد پس‌اندازش را برای پرداخت قبوض خرج کند. پس از اینکه یک قاضی فدرال در فوریه 2026 از حرکت ترامپ جلوگیری کرد و عملا TPS را بازگرداند، او کار خود را پس گرفت.

اما در ماه ژوئن، دادگاه عالی از ترامپ حمایت کرد و زمانی که این حکم در ماه گذشته اجرایی شد، ژان در میان تقریبا 300000 هائیتی بود که دیگر نمی توانستند به طور قانونی کار کنند و با احتمال دستگیری و اخراج توسط ICE مواجه شدند. جین به دنبال مشاوره آنلاین بود و بیشتر ترس و ناامیدی را پیدا کرد. بستگانش از او خواستند که به شمال برود و پیش برادرش در کانادا بماند.

قوانین پناهندگی کانادا به مهاجران با اعضای نزدیک خانواده اجازه می دهد تا وارد این کشور شده و به دنبال حفاظت باشند، اما ژان نگران سفر 900 مایلی به مرز بود. او خوانده بود که افسران ICE و ماموران گشت مرزی اتوبوس‌ها و قطارها را چک می‌کنند و از آنها درخواست می‌کنند. یکی از دوستان شماره یک راننده را به او داد که برای سفر یک طرفه 700 دلار دریافت کرد. هفته گذشته هنگامی که در یک مغازه دونات فروشی تیم هورتونز در حومه لاوال مونترال نشسته بودیم، او به من گفت: "من دعا می کردم، گریه می کردم، مضطرب بودم، استرس داشتم. نمی توانستم بخورم یا بنوشم یا هیچ چیز دیگری." رسیدن ایمن به کانادا تنها گزینه او به نظر می رسید.

خشونت در هائیتی بی امان بود. فیدهای رسانه های اجتماعی او مملو از داستان هایی در مورد دو دختر بود که در راه مدرسه توسط یک باند مسلح ربوده شده بودند.

رانندگی نزدیک به 22 ساعت طول کشید. در مرز، افسران کانادایی به او اجازه عبور به کبک را دادند. او به من گفت که "تقریبا هیچ چیز" نداشت و بلافاصله احساس آرامش کرد. برادرش ساعتی بعد آمد تا او را بردارد. او خوش شانس بود. برای سایر هائیتی‌هایی که از ICE فرار می‌کنند، تنها مسیر ورود به کانادا، مسیری از میان جنگل است.

من دو روز پس از آن که پرزیدنت ترامپ تصویر کارتونی خود را در حالی که چوب هاکی را روی مارک کارنی، نخست وزیر کانادایی خمیده نگه داشته بود، منتشر کرد، وارد مونترال شدم. به نظر می رسد نقطه پایین جدیدی است، اما روابط دوجانبه بین دو کشور که به طور گسترده در هم تنیده شده اند راه های زیادی برای بدتر شدن دارد. مرز 5525 مایلی مشترک آنها -طولانی ترین مرز زمینی بین المللی در جهان- مکانی آشکار برای اصطکاک است. این کشور که مدت‌ها به دلیل باز بودن و نفوذپذیری آن شناخته می‌شود، از تعرفه‌ها و کاهش توریسم فرامرزی دور شده است.

برخی از جمهوری خواهان برجسته، از جمله نامزد اوهایو برای فرمانداری ویوک راماسوامی و فرماندار فلوریدا، ران دیسانتیس، قبلا خواستار ساخت دیوار مرزی شمالی برای جلوگیری از مواد مخدر و مهاجران از کانادا شده بودند. اما کمپین اخراج دسته جمعی ترامپ اکنون برخی از مهاجران، به ویژه هائیتی ها را در جهت مخالف می فرستد.

[ بخوانید: "زخم سیاه بزرگ" ]

تعداد دستگیری های ICE در تابستان امسال به 50000 نفر در ماه افزایش یافت که بالاترین میزان تا کنون است. ICE همچنان از هدف کاخ سفید برای اخراج 1 میلیون مهاجر در سال عقب مانده است و تندروهای MAGA از ترامپ می خواهند که سرکوب را بیشتر تشدید کند. هائیتی هایی که در دوران دولت بایدن وارد شدند، هدف آسانی هستند.

برخی از 300,000 نفری که وضعیت TPS خود را از دست دادند، جزو بیش از 200,000 نفری بودند که دولت بایدن بین سال‌های 2021 تا 2024 با استفاده از اختیارات بشردوستانه آزادی مشروط رئیس‌جمهور اجازه ورود به ایالات متحده را داد که دولت ترامپ بلافاصله پس از بازگشت وی به قدرت، آن را لغو کرد. ICE در حال حاضر آدرس، شماره تلفن، و اثر انگشت و سایر اطلاعات بیومتریک آنها را در فایل های خود دارد. یافتن آنها بسیار راحت تر از کسی است که بدون شناسایی از مرز عبور کرده و در پایگاه داده های فدرال نشان داده نمی شود.

پیش‌بینی اینکه چه تعداد از هائیتی‌ها ممکن است سعی کنند به کانادا بروند، دشوار است زیرا ICE عملیات خود را افزایش می‌دهد. مردم هائیتی بدون اعضای خانواده نزدیک در کانادا که به مرز زمینی می‌رسند، عموما واجد شرایط درخواست پناهندگی نیستند، و در ماه اوت، مقامات کانادایی 133 پناهجو را در گذرگاه‌های رسمی از ایالات متحده رد کردند که بالاترین رقم در یک ماه امسال است. کسانی که واجد شرایط نیستند به گمرکات و حفاظت مرزی ایالات متحده تحویل داده می شوند و معمولا به ICE منتقل می شوند.

از 20 اوت، زمانی که ایالات متحده پروازهای اخراج به هائیتی را از سر گرفت، ICE پنج هواپیما از اخراج شدگان ارسال کرده است که در مجموع نزدیک به 500 نفر است. شرایط امنیتی در هائیتی به حدی ضعیف است که اداره هوانوردی فدرال فرود هواپیماهای آمریکایی در پورتو پرنس، پایتخت را ممنوع کرده است. ICE اخراج‌شدگان را در Cap-Haïtien، دومین شهر بزرگ کشور، رها کرده است، و کسانی را که خانه یا خانواده در پایتخت دارند، مجبور می‌کند از طریق پست‌های بازرسی بزرگراه‌های تحت کنترل باندها در سراسر کشور سفر کنند.

مقامات کانادایی از گفتن این که چند نفر از هائیتی‌ها را که تلاش می‌کردند به طور غیرقانونی از مرز عبور کنند، از زمان اجرایی شدن فسخ TPS خودداری کردند. بر اساس داده های دولت کانادا، هائیتی ها در حال حاضر گروه اصلی پناهجویان در کانادا هستند. Viles Dorsainvil، مدیر مرکز حمایت هائیتی، یک گروه کمک به مهاجران در اسپرینگفیلد، اوهایو، به من گفت که اکثر هائیتی‌هایی که با او صحبت کرده و وضعیت قانونی خود را از دست داده‌اند، از ICE وحشت دارند، اما مطمئن نیستند که در آینده چه کاری انجام دهند.

حدود سه ده نفر که او می شناسد قبلا به بازداشتگاه ICE منتقل شده اند و به مراکز بازداشت فرستاده شده اند، و بسیاری دیگر قرار ملاقات های آتی "چک این" دارند که آنها را ملزم می کند به دفاتر ICE گزارش دهند. دورساینویل به من گفت: «مردم در خانه گیر کرده‌اند، نمی‌توانند سر کار بروند، سرویس برق و آبشان قطع است. او گفت که برخی به فکر رفتن به کانادا هستند، اما مطمئن نیستند که چگونه با خیال راحت به آنجا برسند.

قوانین پناهندگی در امتداد مرز ایالات متحده و کانادا توسط توافقنامه "کشور سوم امن" بین دو کشور اداره می شود که برای اولین بار در سال 2002 امضا شد و هر کسی که به دنبال پناهندگی است باید به کشوری که برای اولین بار به آنجا می رسد درخواست دهد. این امر مانع از آن می شود که کسی که در ایالات متحده واجد شرایط نیست، تلاش دوم را در کانادا انجام دهد و بالعکس. این قوانین به این معنی است که پناهجویانی که در امتداد مرز ایالات متحده و کانادا ممنوع شده اند، می توانند به سرعت بدون دسترسی به دادگاه های مهاجرت بازگردانده شوند.

در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ، هزاران مهاجر که از دستگیری در ایالات متحده می ترسیدند، اغلب از طریق یک گذرگاه غیررسمی، جاده روکسام، جایی که مقامات مرزی کانادا یک ایستگاه پردازش موقت ایجاد کرده بودند، وارد کانادا شدند. کانادا در سال 2023 گذرگاه Roxham Road را به دلیل واکنش عمومی ایجاد کرد. در ماه مارس، پارلمان کانادا لایحه‌ای را تصویب کرد که صلاحیت پناهندگی را محدودتر می‌کرد و عملا هر کسی را که به طور غیرقانونی وارد می‌شد رد صلاحیت کرد.

طبق آخرین آمار آژانس خدمات مرزی کانادا، تقاضای پناهندگی در سال جاری در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته 60 درصد کاهش یافته است. قانون سخت‌تر نشان‌دهنده چرخش شدید افکار عمومی کانادا علیه سیاست‌های مهاجرت لیبرال این کشور است. طبق آخرین آمار سرشماری این کشور، حدود 23 درصد از جمعیت کانادا متولد خارج هستند (در مقابل حدود 14 درصد از جمعیت ایالات متحده)، و در یک نظرسنجی در سال 2024، نزدیک به 6 نفر از هر 10 کانادایی با اشاره به هزینه های مسکن و فشار بر خدمات عمومی این کشور، گفتند که سطح مهاجرت بسیار بالا است.

[ بخوانید: جزیره الیس معکوس ]

با این حال، قوانین جدید کانادا یک راه گریز باقی گذاشت. اگرچه مهاجرانی که ظرف 14 روز پس از ورود دستگیر می‌شوند، می‌توانند به ایالات متحده بازگردانده شوند، اما آن‌هایی که می‌توانند حضور طولانی‌تری در کانادا - با استفاده از رسید، عکس با مهر زمان، یا برخی شواهد دیگر - ثابت کنند، مجاز به اقامت هستند. کانادا پروازهای اخراج را به هائیتی نمی فرستد زیرا بسیار خطرناک است، بنابراین شخصی که به طور غیرقانونی عبور می کند و به مدت دو هفته در یک امن مخفی می شود می تواند در این کشور بماند و واجد شرایط مجوز کار باشد.

جن مک اینتایر، هماهنگ کننده کلینیک کلینیک حقوق مرزی کانادا-ایالات متحده، یک گروه مدافع در کانادا، به من گفت که این سیستم نسخه کانادایی از وضعیت محافظت شده موقت است و «احتمالا ترجیح داده می شود که بازداشت و به هائیتی اخراج شود». اما مک اینتایر هشدار داد که این مسیری برای اقامت قانونی نیست و پناهجویان را در وضعیت بلاتکلیفی طولانی مدت قرار می دهد و در صورتی که کانادا پروازهای اخراج به هائیتی را از سر بگیرد یا بتواند کشور دیگری را بیابد که آنها را بپذیرد، خطر اخراج آنها وجود دارد. بسیاری از افرادی که می گویند بیایید به کانادا برویم!

نمی دانم چقدر سخت خواهد بود،" او گفت. کریستوفر گریگوری ریورا برای فیلم The Atlantic

یک ایستگاه کوچک گذرگاه مرزی در چوروبوسکو، نیویورک. کریستوفر گریگوری ریورا برای فیلم The Atlantic

یک تابلوی ضد نظارت در نزدیکی نواری از فروشگاه‌هایی که به جامعه هائیتی در شمال مونترال خدمات می‌دهند آویزان شده است. کریستوفر گریگوری ریورا برای فیلم The Atlantic

مهاجران هائیتی در سراسر شهر مستقر شده اند، اما متراکم ترین مناطق در شمال مونترال است. A t Poulet Royal، یک رستوران مرغ در حومه مونترال، آلبرت، یک هائیتی 53 ساله را ملاقات کردم که پس از دو سال زندگی در ایالات متحده، تابستان امسال وارد کانادا شد. آن شب تاریک بود و باران شدیدی می بارید، اما آلبرت نمی خواست او را از جلوی خانه ای که در آن نزدیکی بود، ببرند.

Albert, who also asked me not to use his real name, told me that he crossed from New York into Canada illegally through the forest with his sons, ages 10 and 9, one night in late June. He had worked for more than 20 years as a police officer in Haiti, joining an anti-gang unit that received training from U.S., Canadian, and French instructors. او در منطقه ای خارج از پورتو پرنس مستقر بود، جایی که بیشتر به عنوان فرمانده شیفت در ایستگاه کار می کرد، نه در خیابان. اما گاهی اوقات او را به خشن ترین محله های شهر می فرستادند که به مرور زمان خطرناک تر می شد.

آلبرت پس از کشته شدن بهترین دوستش، یکی از افسران، توسط افراد مسلح در سال 2022، به دنبال راهی برای خروج از هائیتی بود. او یک شغل جانبی برای تأمین امنیت خصوصی برای یک سازمان مبلغان ایالات متحده داشت که به حمایت مالی او کمک کرد. دو فرزند دیگر او که هر دو بالغ بودند، قبلا در ایالات متحده زندگی می کردند.

The Biden administration granted Albert humanitarian parole, and he arrived in New York City with his two younger boys in 2024. A friend persuaded him to move to Evansville, Indiana, and then to Columbus, Ohio, where Albert found work in the shipping department of a cosmetics company. این کار کمتر از یک سال به طول انجامید. آلبرت با روی کار آمدن ترامپ مجوز کار خود را از دست داد و برنامه آزادی مشروط را لغو کرد. او به من گفت که آلبرت به دنبال مشاغل عجیب و غریب می گشت، کمی پیدا می کرد و به آرامی در افسردگی فرو می رفت. پسرانش از مدرسه به خانه می‌آمدند و می‌پرسیدند چرا او کار نمی‌کند و خانه را ترک نمی‌کند.

آلبرت نگران بود که ICE او را ببرد و باید پسران را به هائیتی بازگرداند. او به من گفت: «فرزندان بزرگترم گفتند که اگر ما را برگردانند، برادران کوچکترشان هرگز مرا نمی بخشند.

[ بخوانید: نوع جدیدی از بحران جدایی خانواده ]

وقتی پسرانش سال تحصیلی را به پایان رساندند، آلبرت راننده ای استخدام کرد تا آنها را از کلمبوس به مرز کانادا ببرد. آنها شبانه وارد شدند و به گروهی از هائیتی‌های دیگر پیوستند، برخی از آنها آلبرت را به خاطر آوردن کودکان به جنگل هشدار دادند. He told me that he has no idea where they crossed, but that his sons were brave and said they were fine leaving the United States if it meant their father could get a job and be happier.

آلبرت گفت پس از یک پیاده روی کوتاه به سمت کانادا، گروه سوار ماشینی شدند که آنها را به مونترال برد. او و پسران دو هفته را مخفی کردند، سپس درخواست مهاجرت خود را ارائه کردند. او به من گفت که پسران اکنون در مدارس محلی ثبت نام کرده اند و به سرعت در حال تطبیق هستند. او گفت: «آینده من واقعا مهم نیست. من فقط از آنها می خواهم که زندگی بهتری داشته باشند و به سن من زندگی کنند.

آلبرت به من گفت که بودن در هائیتی "مثل زندگی در پیچ و خم است." او گفت هرگز احساس امنیت نمی کنی. "تو فقط به دام افتاده ای." او گفت که می‌دانست دریافت مجوز کار در کانادا ممکن است ماه‌ها طول بکشد، اما به اندازه‌ای که در اوهایو احساس می‌کرد مضطرب نیست. او گفت: "اینجا، من می توانم نفس بکشم." او در تلفن خود، عکس های پسرانش را با لباس های مشابه فوتبال به من نشان داد.

جاده‌های مزرعه‌ای در شمال ایالت نیویورک از میان مزارع یونجه و نخلستان‌های افرا شکر، درست تا مرز کانادا می‌گذرد. این جاده‌ها زمانی مستقیما عبور می‌کردند، اما امروزه توسط یک خندق یا یک مانع کم ارتفاع برای مسدود کردن وسایل نقلیه تقسیم شده‌اند. بیشتر مرزهای بین‌المللی از میان جنگل‌های انبوه می‌گذرد و درختان در امتداد محوطه‌ای به وسعت 20 فوت برای ایجاد مرز قطع شده‌اند. پلیس سواره سلطنتی کانادا آن را "The Slash" می نامد.

اوایل این ماه با یک افسر مرزی کانادایی، جاناتان متئو، گروهبان RCMP، در امتداد اسلش سوار یک وسیله نقلیه تمام زمینی هشت چرخ شدم. روز قبل باران شدیدی باریده بود و اسلش پر از گودال‌های تا زانو بود. قورباغه ها از میان باتلاق ها از مسیر ماتئو بیرون پریدند. شاخه های افرا و قلم موی ضخیم به وسیله نقلیه در حالی که روی زمین ناهموار خم می شد و ناله می کرد، ضربه زد.

جنگل‌های دو طرف تیره و تاریک بودند، اما تمام نور خورشید که به اسلش می‌رسید باعث فوران گل‌های وحشی شده بود که تا پایان تابستان تا بالای شانه‌ها بلند شده بودند: میله طلایی، توری ملکه آن، و ستاره صورتی. شنیدیم که چیزی از میان برس می خورد. متئو گفت: "فاون."

RCMP چند روز قبل گروهی متشکل از 13 هائیتی را که به طور غیرقانونی از آنجا عبور می کردند دستگیر کرده بود و آنها را به مقامات ایالات متحده تحویل داده بود. متئو برای یافتن ردپاها یا مسیرهای جدید اسکن شد. ما کسی را ندیدیم کریستوفر گریگوری ریورا برای فیلم The Atlantic

گروهبان پلیس سواره سلطنتی کانادا، جاناتان ماهو، در خودروی سراسری در اسلش گشت می زند. افسران RCMP با تکیه بر دوربین های راه دور و پهپادهای نظارتی برای ورود غیرقانونی گشت می زنند. اما سرویس پلیس پرسنلی را ندارد که افسران را در امتداد مرز به گونه ای که ماموران ایالات متحده مستقر می شوند، قرار دهد. The rough terrain of the Slash is the main physical impediment along the border itself, and as Matheu drove, he pointed out the many trails and dirt tracks leading into Canada. در فاصله کوتاهی از جاده‌های روستایی و بزرگراه‌ها، مکان‌هایی برای عبور سریع وجود داشت.

ماتئو به من گفت که این منطقه به ویژه در زمستان ناامیدکننده، غیرقابل مهمان‌نواز و خطرناک است. گاهی اوقات قاچاقچیان کمی بیشتر از مختصات GPS نقاط تعیین شده برای وانت را ارائه می دهند، اما خدمات تلفن همراه ناقص است و گاهی اوقات مهاجران سعی می کنند بدون غذا، آب یا گرما کافی پنهان شوند. "یکی از همکارانم گروهی را به مدت هفت ساعت تعقیب کرد و وقتی آنها را پیدا کرد، تقریبا در حال یخ زدن بودند. هوا منفی 30 درجه سانتیگراد بود. بچه ها فویل دور پاهایشان پیچیده بودند و سعی می کردند گرم شوند."

در لبه یک مزرعه، توقف کردیم تا با جری میلر، کشاورز 69 ساله ای در سمت نیویورک که آسیاب های بادی بر فراز ملکش سر برافراشته است، گپ بزنیم که سالانه حدود 20000 دلار اجاره از شرکت های برق تولید می کند. میلر به من گفت که تمام عمرش را در مرز کانادا زندگی کرده است و از زمان روی کار آمدن ترامپ در سال گذشته، هرگز به اندازه او به شمال ندیده است. او گفت که آنها معمولا خود را حفظ می کنند، اما گاهی اوقات باعث آسیب می شوند، او گفت که چگونه یکی از همسایه ها اخیرا با کمباین یونجه خود به شیشه عطر برخورد کرده و چندین عدل را خراب کرده است.

میلر عکسی را در گوشی خود به من نشان داد از یک وانت رها شده که کسی سعی داشت از میان اسلش عبور کند که گیر کرده بود. بطری‌های آب و لباس‌های دور ریخته شده نیز آزاردهنده هستند. میلر به من گفت: "برای من مهم نیست که آنها می آیند یا می روند، درست نیست." داستان های او مرا به یاد گفتگوهای زیادی با دامداران در امتداد مرز جنوبی ایالات متحده می اندازد که پس از اینکه قاچاقچیان نرده های سیم خاردار آنها را بریده اند یا دروازه ها را باز گذاشته اند، گاوهایشان فرار کرده اند.

[ بخوانید: مردی که مسئول داده های مهاجرت است استعفا داد]

چند صد یاردی دورتر در اسلش، انبوهی از وسایل را پیدا کردیم که انگار عجولانه دور ریخته شده اند: یک کوله پشتی، دو ژاکت، یک پیراهن خال خالی. آنها از باران خیس شده بودند اما به نظر می رسید که اخیرا رها شده اند. ماتئو گفت که قاچاقچیان به مهاجران می گویند در صورتی که در دوربین های نظارتی دیده شدند لباس خود را عوض کنند. اقلام پراکنده دیگری هم وجود داشت: دئودورانت، لوسیون، خودکار، گیره مو. یک وزغ از زیر شلوار جین خیس بیرون پرید.

فیلیپ ملانکن، یک گروهبان از کارکنان RCMP که با متئو کار می کند، به من گفت که افسران کانادایی در تلاش هستند تا گروه های تبهکاری را هدف قرار دهند که "از مهاجرانی که احساس درماندگی می کنند و می خواهند زندگی بهتری برای خود داشته باشند سود می برند."

ملانکن به من گفت: «آنها پول زیادی به دست می‌آورند که به مهاجران می‌گویند که آنها را با خیال راحت می‌آورند، و گرفتار نخواهند شد، و این 100 درصد تضمین شده است، که حقیقت ندارد. آنها جان خود را به خطر انداختند.» من شک نداشتم که سازمان‌های قاچاق از مردم هائیتی و دیگرانی که تلاش می‌کردند به کانادا فرار کنند، درآمد کسب می‌کردند. اما پس از گذراندن سال‌های متمادی در مورد سازمان‌های جنایتکار در مکزیک، به سختی می‌توانم مرز شمالی را به‌عنوان یک مکان خطرناک ببینم. گزارش های گسترده ای از قتل، تجاوز، یا تجاوز جنسی در جنگل های کبک وجود ندارد.

وکلا و مدافعان مهاجری که با آنها صحبت کرده ام، گروه هایی را که مردم هائیتی را جابجا می کنند عمدتا غیررسمی توصیف کرده اند – بیشتر شبیه به راهنمایان کایوت های قدیمی مدرسه هستند تا عاملان کارتل شوم. اما شاید اگر پول و ناامیدی افزایش یابد، همه چیز به همین جا خواهد رسید.

F rantz André حدود یک دهه پیش، پس از بازنشستگی از شغلی به عنوان مدیر رستوران که به شرکت‌های فست فود کمک می‌کرد تا به کانادا گسترش یابد، یک مدافع داوطلب مهاجر شد. او که در هائیتی به دنیا آمد، در سال 1965، زمانی که 10 سال داشت، به کانادا آمد و از دیکتاتوری «پاپا داک» دووالیه و پلیس مخوف مخوف او، معروف به تونتون ماکوتس، فرار کرد. او تخمین می زند که در آن زمان تنها حدود 800 هائیتی در مونترال زندگی می کردند. کریستوفر گریگوری ریورا برای فیلم The Atlantic

فرانتس آندره امروزه این تعداد به حدود 80000 نفر رسیده است که آنها را به بزرگترین گروه مهاجر مونترال تبدیل می کند. آندره گفت از زمان پایان یافتن TPS در ایالات متحده در ماه گذشته، او روزانه حدود 30 تماس از پناهجویانی دریافت می کند که به کانادا رسیده اند یا می خواهند عبور کنند. او به من گفت: "بسیاری از آنها خطر عبور نامنظم از مرز را خواهند پذیرفت. این مانع آنها نخواهد شد." "اخراج شدن به هائیتی خطری بزرگتر از تلاش برای ورود به اینجا است. آنها از آخرین فرصت استفاده خواهند کرد."

آندره به مهاجران کمک می کند مدارک خود را پر کنند و آنها را به گروه های کمک حقوقی یا وکلایی ارجاع می دهد که می توانند از آنها وکالت کنند، اما او وکیل نیست. در زمانی که به نظر می رسد تعداد کمی از سیاستمداران کانادایی مشتاق بحث در مورد همکاری در زمینه مهاجرت با دولت ترامپ هستند، او به منتقد برجسته قوانین محدودتر پناهندگی این کشور تبدیل شده است. کریستوفر گریگوری ریورا برای فیلم The Atlantic