گروسیان و علیزاده در «لایو 360»؛ «دهمسن ملیپوشان فعلی هستیم!»
دو بازیکن باتجربه گلگهر از شرایطی که در سیرجان سپری میکنند، صحبت کردند.
به گزارش فوتبال ۳۶۰، گلگهر سیرجان در سالهای اخیر خودش را به یکی از تیمهای باکیفیت و مدعی فوتبال ایران تبدیل کرده است؛ تیمی که فصلبهفصل ساختار منسجمتری پیدا کرده و حالا میتوان نامش را در جمع تیمهای قابل اتکای لیگ برتر قرار داد. سرمهایپوشان در فصل جدید با جدایی چند مهره کلیدی و همچنین مهدی تارتار مواجه شدند، اما با وجود تغییرات گسترده، مسیر خود را ادامه دادند و حتی برای نخستین بار راهی لیگ قهرمانان آسیا ۲ شدند.
گلگهر در فصل جدید با حضور مهدی رحمتی فراز و نشیبهایی داشته، اما همچنان از مسیر خود خارج نشده است. علیرضا علیزاده 33 ساله بهعنوان کاپیتان، فرزین گروسیان 34 ساله درون دروازه و چند چهره جوان و باتجربه دیگر، بخش مهمی از ساختار تیم سیرجانی را تشکیل دادهاند. ثبت ۳ برد، یک تساوی و ۳ شکست در لیگ برتر و همچنین تساوی بدون گل برابر الجزیره، صدرنشین فوتبال امارات، نشان میدهد گلگهر همچنان تیمی قابلتوجه در فوتبال ایران است که حالا میخواهد در آسیا هم مسیر خلق شگفتی را در پی بگیرد.
امشب در «لایو۳۶۰»، فرزین گروسیان و علیرضا علیزاده میهمان عادل فردوسیپور بودند و درباره شرایط گلگهر، اولین تجربه آسیایی، روزهای سخت گذشته، مسیر فوتبالیشان و البته رؤیای رسیدن به تیم ملی صحبت کردند. در ادامه مشروح این گفتوگو را میخوانید.
*تیم خوبی دارید و به نظر میرسد از نظر انسجام و یکدستی شرایط مناسبی دارید.
علیرضا علیزاده: باشگاه برنامهریزی خوبی داشته است. اگر بازیکنانی را که در سالهای اخیر از تیم ما جدا شدهاند ببینید، متوجه میشوید که اکثرشان پیشرفت خوبی داشتهاند و باشگاه هم با یک برخورد حرفهای از این انتقالها درآمدزایی کرده است. زمانی که آقای قلعهنویی سرمربی تیم ما بود، در رده سوم جدول قرار داشتیم که از تیم ملی ایشان را خواستند. گلگهر همیشه تلاش کرده هم به تیم ملی و هم به فوتبال کشور بازیکن و مربی تحویل بدهد و به نوعی خیرش به فوتبال ایران برسد.
*این دوری تمرینات از سیرجان باعث نشده از هوادارانتان فاصله بگیرید؟
علیرضا علیزاده: در دو سال اخیر بیشتر تمرینات ما در سیرجان برگزار شده است. تیم ما برای سیرجان است و در برنامههای باشگاه هم این موضوع وجود دارد که یک روز دوباره تیم به سیرجان برگردد. البته تهران از این جهت شرایط متفاوتی دارد که بیشتر تیمها اینجا تمرین میکنند و برای رفتوآمد هم پرواز از تهران به نقاط مختلف وجود دارد و شرایط در دسترستر است.
*مقابل الجزیره هم نتیجه خوبی گرفتید. با توجه به شرایط بازی، این تساوی کمی عجیب به نظر میرسید.
فرزین گروسیان: خدا را شکر که مساوی گرفتیم. احساس میکنم اگر از نظر ذهنی کمی بیشتر به خودمان باور داشتیم، میتوانستیم برنده بازی باشیم. اولین تجربه آسیایی ما بود و به نظرم عملکرد خوبی داشتیم، اما حیف شد که نتوانستیم سه امتیاز را بگیریم.
علیرضا علیزاده: آقا سید (مهدی رحمتی) شور و هیجان زیادی دارد و خیلی دوست داشت که نتیجه بگیریم. روز قبل از بازی، ما زودتر از الجزیره تمرین کردیم و وقتی رفتار و تمریناتشان را دیدیم، تا حدی به ما برخورد؛ چون احساس میکردیم فکر میکنند خیلی راحت میتوانند ما را شکست بدهند. با توپ واقعاً فوتبالیستهای باکلاسی بودند و خیلی ما را اذیت کردند.
علیرضا علیزاده: یک صحنه بود که عمداً توپ را پشت خط دفاع ما انداختند و مالکوم به توپ رسید. من از پشت سر روی او خطا کردم. سریع برگشت و به من نگاه کرد و با خودم گفتم اگر چیزی بگویم، ممکن است همین الان اخراج شوم! فقط گفتم: «برو ایزی فوتبال، داداش؛ فوتباله!» مالکوم هم فقط با تعجب نگاهم کرد! در نیمه دوم فشار زیادی روی ما آمد. تعداد مصدومیتها هم زیاد شده و با اینکه بدنسازی خوبی داشتیم، واقعاً فشار بازیها روی تیم زیاد بوده است.
*در این بازی یک سیو خیلی خوب هم داشتی که با بدنت توپ را از دروازه بیرون کشیدی. سیو مهمی بود.
فرزین گروسیان: خدا را شکر که توانستم مهارش کنم. فکر میکنم تنها توپ واقعاً خطرناک بازی بود، اما قبل از هر چیز باید از بچهها تشکر کنم که خیلی خوب دفاع کردند. خدا را شکر که شرمنده هواداران نشدیم. آنها دوست داشتند در اولین بازی آسیایی نتیجه خوبی بگیریم و خوشحالم که توانستیم این اتفاق را رقم بزنیم.
*ورزشگاه حصار تاجیکستان هم شرایط جالبی داشت. خیلی از تاجیکها فارسی صحبت میکردند و حتی شما را تشویق میکردند. کیفیت زمین چطور بود؟
علیرضا علیزاده: مردم تاجیکستان واقعاً خونگرم هستند. در خیابان که ما را میدیدند، به ما «هموطن» میگفتند و دوست داشتند ما برنده شویم. جو خیلی خوبی داشتند. از نظر زمین، ما در ایران زمینهای بهتری نسبت به ورزشگاه تاجیکستان داشتیم. اگر بخواهیم با کرمان، رفسنجان و سیرجان مقایسه کنیم، زمین آنها کیفیت پایینتری داشت. البته اگر با تهران مقایسه کنیم، شرایط آنقدر هم بد نبود.
*خودت هم کارت زرد زیاد میگیری؛ در همین 8 بازی (لیگ برتر و لیگ قهرمانان آسیا2) ۴ کارت گرفتهای.
علیرضا علیزاده: چهار تا که خیلی کم است! (با خنده) در اولین بازی آسیایی هم کارت گرفتم که کلکسیونم کامل شود. بیشتر مواقع هم از کوره درمیروم؛ مثل همان بازی با تراکتور. صحنه خیلی بدی بود و داور هم آن را چک نکرده بود. فکر نمیکنم تکنولوژی داوری ما طوری باشد که داور بتواند در همان چند ثانیه همه چیز را بررسی کند، اما به هر حال برای من تجربه شد.
*در صحنه گل هم به نظر میرسید خودت و فرزین شوکه شده بودید.
فرزین گروسیان: من رفته بودم آب بخورم و کمی از جریان بازی خارج شده بودم. با خودم فکر میکردم اگر از دروازه بیرون بیایم، ممکن است بازیکن حریف دریبلام کند و مجبور شوم خطا کنم. اگر هم خطا میکردم، احتمال اخراج وجود داشت و در این بازیها ۱۰ نفره شدن تیم ضرر زیادی به ما میزد.
علیرضا علیزاده: اگر شرایط برعکس بود، فکر نمیکنم چنین تصمیمی میگرفتند. ما واقعاً تعجب کرده بودیم، چون اصلاً فکر نمیکردیم چنین قانونی وجود داشته باشد.
*اضافه شدن امید عالیشاه هم اتفاق جالبی بود. ماجرای پخش شدن صدای خداداد عزیزی هم جنجال زیادی به پا کرد. شما در رختکن آن را نشنیدید؟
علیرضا علیزاده: بازیکن باتجربه و باکیفیتی است. ما داخل رختکن بودیم و آن اتفاقی که پخش شد، جلوی رختکن ما نبود. بعداً که وویس پخش شد، متوجه ماجرا شدیم. وقتی شنیدیم، واقعاً اتفاق جالبی نبود و فقط برای ما ناراحتی داشت.
فرزین گروسیان: هنوز همه بازیکنان به رختکن نیامده بودند و ما هم چیزی نشنیده بودیم.
*واقعاً در مقایسه با ۱۰ سال قبل و زمانی که در تراکتور بودی، پیشرفت زیادی داشتی.
فرزین گروسیان: من مسیرم را اشتباه رفتم. باید به جایی میرفتم که بازی کنم، اما به تراکتور رفتم که اولین سال بازی کردنم بود. تیمهای رقیب هم آن زمان من را سوژه کرده بودند و فشار زیادی وجود داشت. واقعاً با آن حجم از فشار برایم سخت بود که از فشار هواداران خودی خارج شوم. بعد از آن تصمیم گرفتم بروم و بازی کنم و همه چیز را از نو شروع کنم. از تراکتور به استقلال خوزستان رفتم و بعد هم به صنعتنفت رسیدم. خیلی سختی کشیدم. تراکتور برای من به شکلی بود که دوست داشتم هرچه زودتر آن دوران تمام شود، چون فشار خیلی زیادی روی من بود. آن سال هم خیلی آقا یحیی (گلمحمدی) را اذیت کردم!
بازی در تراکتور برایم واقعاً سخت بود و باید از پدر و مادرم تشکر کنم. مادرم به من جنگجو بودن را یاد داد. ما در یک روستا زندگی میکردیم و دوشنبهها «نود» میدیدیم. شرایط طوری شده بود که تقریباً هر هفته یکی از اشتباهات من را در برنامه پخش میکردید! برای همین وقتی اسم «نود» میآمد، مادرم تلویزیون را خاموش میکرد. در مجموع روزهای سختی بود. جا دارد بابت اشتباهاتم از مردم تبریز هم عذرخواهی کنم. فوتبالیست به خاطر هوادار به زمین میرود، اما من آن زمان کمتجربه بودم و شرایط برایم خیلی سخت شد.
علیرضا علیزاده: خودش برای من تعریف میکرد که تا روز آخر فصل، بعد از هر اشتباه از آقا یحیی عذرخواهی میکرد. آخر فصل هم یک پیام برایش فرستاد و گفت: «آقا معذرت میخواهم و...» اما آقا یحیی اصلاً آن پیام را ندید! (با خنده)
*ماجرای برگزاری بازی سهجانبه و آسیایی شدن گلگهر هم جنجال زیادی داشت.
علیرضا علیزاده: ما فقط یک روز تمرین کردیم و صرفاً به احترام فوتبال و چادرملو در آن بازی شرکت کردیم. میتوانستیم خیلی راحت بازی کنیم. اگر بخواهیم از ابتدا به ماجرا نگاه کنیم، مدیران پرسپولیس میگفتند کاری که انجام دادهاند، غیرممکن را ممکن کرده است. اما در نهایت باید به همان جدول فریز شده نگاه میکردیم که آنجا حق ما بود. حتی این ماجراهای مربوط به حقخوری به داستان اریک بایناما و استقلال هم برمیگردد. در مجموع، از همان ابتدا اعتقاد داشتیم حق ما حضور در آسیا بود و برگزاری آن بازی سهجانبه هم اتفاق عجیبی بود.
فرزین گروسیان: در اردوی تیم امید بودم و سیدحسین حسینی هم آن زمان در تیم امید حضور داشت و بعد به استقلال رفت. استقلال به یک دروازهبان جوان نیاز داشت و آقای قلعهنویی که سرمربی تیم بود، دنبال گلر زیر ۲۳ سالی میگشت که سابقه ملی هم داشته باشد. این شد که به استقلال رفتم و بعد هم همراه کادر فنی راهی تراکتور شدم.
علیرضا علیزاده: با اینکه بارسایی هستم، الگویم ژابی آلونسو است. پاسهای بلندش واقعاً یک سبک بود. در ایران هم آقا جواد (نکونام) را دوست دارم. چند بار هم قرار بود با او همکاری کنم، اما این اتفاق هنوز محقق نشده است.
وقتی برای اولینبار در ورزشگاه آزادی بازی کردم و وارد زمین شدم، با آقای جلالی در سایپا بودیم و واقعاً گریه کردم. تصور کنید جایی که سالها فقط برای تماشای فوتبال به آنجا میرفتید، حالا میتوانستید در آن بازی کنید. الان احساس میکنم جوانها کمی سر به هواتر شدهاند و شاید آن حس و ارزش گذشته را کمتر درک میکنند.
علیرضا علیزاده: مادرم شدیداً بارسلونایی و استقلالی بود و من هم به خاطر او طرفدارشان شدم. در خانه ما تقریباً همه چیز برعکس شده است! پدرم از مادرم در همین حد میپرسد که فوتبال داخلی است یا خارجی و مادرم با بازیهای فوتبال بیدار میماند. از قدیم هم طرفدار آقا سید (مهدی رحمتی) بوده و برنامه ۹۰ را شدیداً دنبال میکرد. بالای ۲۰۰ بار هم در برنامه شرکت کرده بود. حتی میگفت ۲۰ هزار تومان برنده شده، اما شما پولش را به او ندادید!
علیرضا علیزاده: وقتی شرایط تیم ملی و سن بازیکنانی که دعوت میشوند را میبینم، حداقل با خودم میگویم اختلاف سنی زیادی با دعوتشدهها ندارم. یعنی از نظر سنی شانس دعوت شدن وجود دارد. در این هفت سال، ما چهار سرمربی عوض کردیم و در تمام این کادرها من بازیکن ثابت تیم بودم. همیشه دوست داشتم ۱۰۰ درصد توانم را برای هر سرمربی بگذارم و حرفهای زندگی کردم. تا الان این اتفاق افتاده و امیدوارم بالاخره فرصت حضور در تیم ملی هم نصیبم شود. من یکبار هم دعوت شدم و در این 7 سال، 5 بار از استقلال و پرسپولیس پیشنهاد داشتم. سپاهان و تراکتور هم من را میخواستند. نمیگویم حقم بوده که دعوت شوم و بخواهم بالا به پایین صحبت کنم اما از زمان آقای اسکوچیچ در لیست بودم و انتظارم بیشتر بوده.
فرزین گروسیان: من هم دوست دارم دعوت شوم و با تمام وجود تلاش میکنم بلکه بازی ما را هم ببینند. همین دروازهبان کیپورد مگر در جام جهانی نبود؟ چرا ما نتوانیم؟ من خانه بودم و وقتی میدیدمش انگیزه میگرفتم.