گروه Gilla: نقد پوگنلو - اصالت خشمگینی که توسط پرخاشگرانه و اعترافات پوچ گرایانه تقویت شده است

(تجارت خشن) گروه مورد علاقه گروه مورد علاقه شما 42 دقیقه سر و صدای هیولایی هیجان انگیز و بی امان را منتشر می کند که منبع ابزار دقیق آن همیشه به طرز آزاردهنده ای نامشخص است.

گروه Gilla از زمان اعلام چهارمین آلبوم خود در تابستان امسال، تمجیدهای چشمگیری را به خود جلب کرده است. یکی از ویژگی‌های Pitchfork که ورود آن را اعلام می‌کرد، آنها را به عنوان «تأثیرگذارترین گروه ایرلند از زمان My Bloody Valentine» توصیف کرد. اگر هر یک از خوانندگان احساس کند که این یک نمونه کلاسیک از هذل گویی روزنامه نگاری موسیقی است، با مجموعه ای از نقل قول ها از همتایان موسیقی کوارتت دوبلین دنبال می شود که همه مشتاقانه اهمیت، اصالت و تأثیر آنها را تأیید می کنند.

یکی از آنها، Selin Macieira-Boşgelmez - نیمی از گروه دو پانک Lambrini Girls مستقر در برایتون - تا آنجا پیش رفت که دقیقا همان چیزی را که مردم در مورد My Bloody Valentine 35 سال پیش گفتند، در مورد Gilla Band بیان کرد: "آنها اساسا موسیقی گیتار را دوباره اختراع کردند."

در این شرایط، چیزی ناامیدکننده در مورد این واقعیت وجود دارد که پوگنلو با صدایی بسیار معمولی و در واقع آشنا شروع می‌شود: صدای کسی که آکورد قدرت را روی یک گیتار الکتریک دیستورت زده می‌زند. اما پس از آن اتفاق عجیب و غریبی می افتد. آکورد قدرت از بین نمی رود. فقط ... ادامه می دهد، برای بهترین قسمت از دو و نیم دقیقه.

این پهپاد ساینده زیربنای آهنگی به نام The Angelus است که با انفجارهای دیوانه‌کننده ریتم سرعت تار که مانند ضربات درام بیس به نظر می‌رسد، اگر این واقعیت نباشد که به نظر می‌رسد روی یک کیت درام که تماما از تله‌ها تشکیل شده است، پخش می‌شوند، پایه‌گذاری می‌شود. این پهپاد در نهایت با یک سری انفجارهای باس لرزان و خشن جایگزین می‌شود که با صدایی پوشانده شده است که از نظر تئوری می‌تواند بازخورد باشد، اما بیشتر آنها یک مودم شماره‌گیری را تداعی می‌کنند. ادامه مطلب...