گلبول های قرمز دایناسور از فسیل 115 میلیون ساله بازیابی شد

تصویری از دایناسور Aratasaurus museunacionali که فسیل های آن حاوی گلبول های قرمز بود.

ویکتور او. لشیک

یک قطعه غیرقابل توصیف 115 میلیون ساله از استخوان ساق پا، گلبول‌های قرمز خون را به‌طور شگفت‌انگیزی حفظ کرده است که ممکن است اولین نمونه‌ای باشد که در دایناسورها یافت شده است.

گلبول های قرمز قبلا در بقایای دایناسورها یافت شده بود، از جمله قطعات استخوان 75 میلیون ساله که در سال 2015 در کانادا جمع آوری شد و استخوان ران یک تیرانوسوروس رکس که 68 میلیون سال پیش مرده بود و در سال 2005 در مونتانا یافت شد.

ادامه مطلب پر پرنده نفیس 66 میلیون ساله که در ریزش دایناسورها حفظ شده است

اکنون، کلیتی گریس از دانشگاه کرتین در پرث، استرالیا، و همکارانش می‌گویند که قدیمی‌ترین گلبول‌های قرمز خون دایناسور را از اندام عقبی یک دایناسور تروپود، آراتاساوروس موزه ملی، که در سال 2008 در برزیل یافت شد، جدا کردند.

تبلیغات

فرد آراتاسوروس که توسط تیم مورد مطالعه قرار گرفت، هنوز به طور کامل رشد نکرده بود، با طول بدنی تخمینی کمی بیش از 3 متر و وزن حدود 34 کیلوگرم.

گریس می‌گوید: «فسیل‌هایی که روی آن‌ها کار کردیم، به هیچ وجه نمونه‌های نمایشی نیستند، بنابراین چندان جالب به نظر نمی‌رسند. "اگر به آنها نگاه کنید، فکر می کنید فقط یک دسته استخوان وجود دارد و احتمالا چیز زیادی در آن وجود ندارد."

یک قطعه استخوان دایناسور حاوی گلبول های قرمز فسیل شده

دانشگاه کرتین

با این حال، هنگامی که او بخشی از فسیل ها را با استفاده از اسید کلریدریک برای حل کردن سنگ های اطراف حکاکی کرد، از آنچه دید شوکه شد.

گریس می گوید: «من داشتم بالا و پایین می پریدم. من به سمت دفتر رئیس مدرسه ام دویدم و آنقدر هیجان زده بودم که او یک ویسکی به من داد تا آرامم کند. هیچ کس تا به حال گلبول های قرمز دایناسور را با وضوح بالا ندیده است.

سلول‌هایی که او پیدا کرد فراوان بودند: در یک اسلاید، فقط یک پنجم میلی‌متر عرض، 20 سلول خونی وجود داشت. همه سلول‌ها در داخل رگ‌های خونی فسیل‌شده قرار داشتند و شواهد بیشتری نشان می‌دهد که واقعا گلبول‌های قرمز هستند.

تجزیه و تحلیل کروماتوگرافی مایع-طیف‌سنجی جرمی، حضور هم B را نشان داد، یک جزء هموگلوبین که به اکسیژن متصل می‌شود و شواهد مولکولی از نوع سلول را اضافه می‌کند.

این تیم همچنین باید احتمال هرگونه آلودگی را رد می‌کرد، به‌ویژه از رسوباتی که فسیل در آن‌ها نگهداری می‌شد و جلبک‌ها بر آن‌ها غالب بودند.

تصاویر میکروسکوپی از ساختارهایی شبیه گلبول های قرمز از استخوان فسیل شده اندام Aratasaurus museunacionali

دانشگاه کرتین

سلول‌هایی که در خارج از استخوان یافت می‌شوند تحت سلطه ترکیبات مشتق از کلروفیل بودند، در حالی که سلول‌های داخل آن حاوی مولکول‌های مشتق از هم بودند، که قویا نشان می‌دهد که سلول‌های دوم در نتیجه آلودگی نبوده‌اند.

محققان همچنین سلول‌های خونی را با نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده فسیل دایناسور، پرندگان و کروکودیل‌ها مقایسه کردند. گلبول های قرمز آراتاسوروس به طور قابل توجهی بزرگتر هستند. این می‌تواند نشان دهد که سلول‌ها در طول فسیل‌سازی متورم شده‌اند، یا اینکه گونه‌ها بسیار بزرگ‌تر از نمونه فسیل‌شده رشد کرده‌اند.

گریس می‌گوید این کشف ممکن است به این معنا باشد که فسیل‌های دایناسورهای غیرقابل توصیفی که در مجموعه‌های موزه قفل شده‌اند، ممکن است اسرار عمیقی در خود داشته باشند. او می‌گوید: «کشوها و کشوهایی از مواد فسیلی وجود دارد که خیلی زیبا به نظر نمی‌رسند. "این نوع کار فرصت کاملا جدیدی را برای باز کردن قفل آن مجموعه ها و آوردن فناوری مدرن و تکنیک های مولکولی به این نمونه ها باز می کند."

مرجع مجله:

مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم DOI: 10.1073/pnas.2614248123