گنبد طلایی باید برای حمله اتمی در فضا آماده باشد | نظر

گنبد طلایی، سپر دفاع موشکی پیشنهادی دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، بر اساس این ایده ساخته شده است که هزاران ماهواره می توانند موشک های بالستیک را قبل از فرود در خاک ایالات متحده شناسایی، ردیابی و شکست دهند. اما اگر اولین موشکی که در یک درگیری پرتاب شد، اصلا قصد اصابت به زمین را نداشت چه؟ اگر هدف آن صرفا منفجر شدن در مدار باشد و آن انفجار هسته ای باشد چه؟ آیا یک انفجار هسته‌ای در فضا می‌تواند به زیرساخت‌های ماهواره‌ای گنبد طلایی آسیب جدی وارد کند و با انجام این کار، وسوسه‌ای خطرناک برای دشمنانی ایجاد کند که به دنبال بهره‌برداری هستند.

آیا ضعف درک شده در معماری دفاع موشکی آمریکا وجود دارد؟

ایالات متحده قبلا آزمایشی را انجام داده است که نشان می‌دهد انفجارهای هسته‌ای در ارتفاع بالا چه کارهایی را برای دارایی‌های فضایی می‌توانند انجام دهند - و نتایج هشیارکننده بود. در ژوئیه 1962، ایالات متحده یک دستگاه هسته ای 1.4 مگاتنی را در حدود 250 مایلی بالای اقیانوس آرام در آزمایشی به نام Starfish Prime منفجر کرد. این انفجار بخشی از مجموعه گسترده‌تری از آزمایش‌های هسته‌ای جنگ سرد بود که برای درک اثرات انفجارهای در ارتفاع بالا طراحی شده بود و نتایج حتی بسیاری از دانشمندان درگیر را شگفت‌زده کرد.

این انفجار یک پالس الکترومغناطیسی قدرتمند ایجاد کرد که سیستم های الکتریکی را در هاوایی در فاصله نزدیک به 900 مایلی مختل کرد. چراغ های خیابان شکست خورد. سیستم های ارتباطی خراب شده است اما تأثیرات ماندگارتر در فضا به جای روی زمین احساس شد.

این انفجار مقادیر عظیمی از الکترون های پرانرژی را در میدان مغناطیسی زمین آزاد کرد. این ذرات باردار در امتداد خطوط میدان مغناطیسی به دام افتادند و یک کمربند تشعشع مصنوعی در اطراف سیاره تشکیل دادند. ماهواره‌هایی که از آن مناطق عبور می‌کردند با سطوح تشعشعی بسیار فراتر از آنچه که وسایل الکترونیکی آن‌ها برای مقاومت طراحی شده بود، مواجه شدند و در ماه‌های بعد، چندین مورد از کار افتادند. Telstar-1، یکی از اولین ماهواره های ارتباطی جهان، آسیب شدید تشعشعی را متحمل شد. Ariel-1، اولین ماهواره بریتانیا نیز پیش از موعد از کار افتاد.

عملکرد دیگران به میزان قابل توجهی کاهش یافت یا عمر کاری آنها کوتاه شد.

نیروهای مسلح غرب برای هدف گیری دقیق، نظارت، فرماندهی و کنترل و هشدار موشکی به ماهواره ها وابسته هستند. به همین دلیل است که این نگرانی ها در مورد گنبد طلایی اهمیت دارد. یک انفجار هسته ای در مدار پایین زمین می تواند این ماهواره های حیاتی را در معرض تشعشعات شدید در مناطق وسیعی از فضا قرار دهد.

انفجارهای هسته‌ای مداری مانند یک کلید عالی عمل نمی‌کنند و ناگهان همه ماهواره‌ها را از آسمان پاک می‌کنند. این چیزی نیست که Starfish Prime نشان داد. پالس الکترومغناطیسی تولید شده توسط یک انفجار در ارتفاع بالا مطمئنا می تواند تأثیرات فوری روی برخی از سیستم ها ایجاد کند. اما تهدید بزرگتر و مخرب تر از تشعشعات محبوس شده در میدان مغناطیسی زمین است. ماهواره‌هایی که مکررا از مناطق مداری آلوده عبور می‌کنند، به تدریج آسیب‌ها را جمع می‌کنند، و شکست‌ها بسته به ارتفاع، سپر و طراحی فضاپیما به‌طور ناهموار در صورت‌های فلکی ظاهر می‌شوند.

ممکن است وسایل الکترونیکی آنها تخریب شود، پنل های خورشیدی آنها کارایی خود را از دست بدهند و حسگرهای آنها غیرقابل اعتماد یا بی استفاده شوند. برخی از ماهواره ها ممکن است فورا از کار بیفتند، برخی دیگر ممکن است برای مدتی به کار خود ادامه دهند تا اینکه آسیب تشعشع انباشته در نهایت آنها را غیرفعال کند. در هر صورت، توانایی آنها برای دفاع از ایالات متحده در برابر یک حمله موشکی گسترده تر به طور قابل توجهی به خطر می افتد. یک انفجار اتمی پیشگیرانه در فضا یک ضربه مکنده جذاب به نظر می رسد.

پس از یک حمله غافلگیرانه، مطمئنا اولین سوال این است که "چه کسی مرا زد؟" تشخیص پرتاب مبتنی بر فضا و ردیابی موشک از عناصر اصلی معماری گنبد طلایی است. حتی اگر ایالات متحده نتواند از اولین ضربه جلوگیری کند، پنهان کردن چنین حمله ای دشوار خواهد بود و زمان بندی واکنش بسیار مهم خواهد بود. یک پاسخ نظامی فوری و اساسی وجود خواهد داشت - و محدود به فضا نخواهد بود. ایالات متحده

و متحدانش احتمالا یک حمله متعارف را به تأسیسات پرتاب، مراکز فرماندهی، پدافند هوایی و زیرساخت‌های نظامی پشتیبانی هر کسی که دستگاه هسته‌ای را منفجر می‌کند، انجام خواهند داد. جدول زمانی برای تلافی بسیار کوتاه‌تر از جدول زمانی شکست‌های ناشی از تشعشع در معماری فضایی Golden Dome است، به این معنی که مهاجم نمی‌تواند تصور کند که قبل از انباشته شدن آسیب، از مجازات فرار می‌کند.

به عنوان یک عامل بازدارنده، توجه به این نکته مهم است که کمربندهای تشعشعی بین فضاپیماهای دوستانه و متخاصم تمایز قائل نمی شوند. هر کشوری که بخواهد یک سلاح هسته ای را در مدار منفجر کند، ماهواره های خود را نیز به خطر می اندازد، در حالی که به طور بالقوه بخش های بزرگی از مدار پایین زمین را برای سال ها خطرناک می کند. پیامدها فراتر از سیستم های نظامی به تنهایی خواهد بود و ارتباطات، ناوبری، زیرساخت های مالی و اقتصاد جهانی را مختل می کند. به این معنا، این ایده که یک انفجار هسته ای می تواند ناگهان ایالات متحده را کور کند.

و روشن کردن مسیر برای یک حمله بزرگتر، هم فیزیک مداری و هم واقعیت استراتژیک را بیش از حد ساده می کند.

عمل میدان دادن و بهره برداری از گنبد طلایی، مفهومی که از سیستم دفاعی گنبد آهنین اسرائیل الهام گرفته شده است، به خودی خود یک عامل بازدارنده قابل توجه در برابر حمله موشکی بالستیک به ایالات متحده است، هزاران چشم و گوش در مدار تضمین می کند که یک مشت مکنده بدون مجازات نخواهد ماند. اما فراتر از بازدارندگی، دارایی‌های گنبد طلایی باید ساخته، آزمایش و به‌عنوان سیستم‌های زمان جنگ به کار گرفته شوند، یعنی باید در برابر تشعشعات مقاوم باشند و بتوانند به‌جای از کار افتادن ناگهانی، به طرزی زیبا تخریب شوند. مهمتر از همه، ایالات متحده

اگر بازدارندگی با شکست مواجه شد و ما خود را در یک جنگ تیراندازی قرار دادیم که در آن پیروزی به رهگیری موفقیت‌آمیز موشک‌ها در فضا بستگی دارد، باید بتواند به سرعت ناوگان گنبد طلایی را بازسازی کند. این امر مستلزم یک صنعت دفاع ماهواره ای قوی متشکل از شرکت هایی است که می دانند چگونه ماهواره ها را به سرعت و با سرعت بالا بسازند و به کار گیرند، و دولتی که بداند چگونه از تشریفات اداری کوتاه بیاید و آنها را بخرد.

برد کینگ مدیرعامل شرکت پیشران فضایی ایالات متحده Orbion Space Technology است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.