«یتیم»، فیلم جدید لازلو نمس، داستانی تلخ از یک پسر یهودی در دهه 1950 بوداپست را روایت می کند.

لازلو نمس با اولین فیلم بلند سینمایی «پسر شائول» (2015) وارد صحنه سینمای بین‌المللی شد، که داستان یکی از اعضای سوندرکوماندو در آشویتس را روایت می‌کرد، واحدی که وظیفه داشت میلیون‌ها جسد کشته شده در اردوگاه مرگ را از بین ببرد. این فیلم کلیشه‌ای از فیلم‌سازی هولوکاست را زیر و رو کرد.

جایی که اکثر درام‌های هولوکاست سرعت آهسته داشتند و برخی، مانند فهرست شیندلر، حتی فیلم‌برداری سیاه و سفید و دیالوگ‌های خوش ذوق را به زبان انگلیسی (یکی از تنها زبان‌های اروپایی که درصد قابل‌توجهی از زندانیان اردوگاه مرگ به آن صحبت نمی‌کنند) داشتند، پسر شائول به سمت رئالیسم طاقت‌فرسا رفت. اما این یک هسته عاطفی عمیق داشت، در مورد مردی که از بی حسی که برای محافظت از خود استفاده کرده بود، تکان خورده است، زمانی که او به یک تلاش محکوم شده برای تدفین مناسب می رود.

پسر قاتلی که او ادعا می کند پسرش است. این فیلم آنقدر ایده آل و درک شده بود که برنده اسکار بهترین فیلم خارجی زبان و همچنین جایزه بزرگ کن و ده ها جایزه دیگر شد. تعداد کمی تا به حال چنین فیلم بزرگی ساخته اند و انتظارات برای فیلم های بعدی نمس به طور قابل درک و شاید ناعادلانه بالا بود.

فیلم بعدی‌اش، غروب، بسیار متواضع‌تر بود، و اکنون او فیلم جدیدی به نام یتیم دارد که از پنجشنبه در اسرائیل اکران می‌شود. «یتیم» در پس‌زمینه یک قیام دانش‌آموزی درهم شکسته می‌گذرد، اگرچه داستان آن پس از جنگ اتفاق می‌افتد، یتیم تقریبا در هر قاب ناآرامی به جنگ اشاره می‌کند، و غم‌انگیزترین قطعه‌های غم‌انگیز را پس از تلاش برای ساختن آن به تصویر می‌کشد. از شائول، کلیشه‌های داستان‌های پسرانی را که به دنبال پدر واقعی خود می‌گردند و آرزو می‌کنند که این پدر قهرمان بزرگی بود را زیر و رو می‌کند.

بر اساس داستان پدر خود نمس، درباره پسری 12 ساله به نام آندور (بوجتورجان باراباس) در بوداپست در سال 1957 است. شوروی دانشجویی علیه رژیم استالینیستی به تازگی توسط شوروی سرکوب شد، و این یک فضای تاریک و ناامیدکننده است، که آینه‌ای از تاریکی زندگی AndHor است یا نه. بچه‌های یهودی خوش‌شانس‌تر که از جنگ در یک پرورشگاه جان سالم به در بردند و پس از جنگ با یکی از والدینش، مادرش، کلارا (آندریا واسکوویکس) متحد شدند.

پدرش، هیرش، که همیشه به او گفته می‌شود مردی شجاع و باهوش است، در اردوگاه مرگ از بین رفت. آندور هر تکه اطلاعاتی درباره پدرش را گنجینه می‌کند و به امید بیهوده‌ای می‌چسبد که شاید واقعا نمرده باشد. او به این فانتزی درباره پدرش نیاز دارد تا به او کمک کند روزهایش را سپری کند. مادرش در یک مغازه دولتی کار می کند و به سختی پول کافی برای غذا دارد. به همان اندازه بد، از دیدگاه پسرش، او افسرده و فرسوده است و به سختی برای او انرژی ندارد.

آندور بیشتر وقت خود را صرف دوری از قلدرها و تلاش برای طرح های مختلف می کند تا با یکی از دوستان قابل اعتماد خود کمی پول دربیاورد. وقتی یک قصاب نژادپرستانه بداخلاق و نفرت انگیز، Berend (گرگوری گدبوآس)، که معلوم می شود نه تنها گستاخ، بلکه خشن است، با موتورسیکلت به ساختمان آنها می رود، طوری رفتار می کند که انگار از قبل صاحب خانواده است، و حتی از خانواده آنها بدتر می داند که در Kstruggl است. مشکل. «یتیم» شباهت‌های سبکی با آثار قبلی دارد. به تدریج، آنچه از اولین ظهور این قصاب احساس می‌کنیم برای آندور روشن می‌شود.

شاید شوهر اول کلارا یک قهرمان کشته شده باشد، اما به نظر می رسد که برند پدر واقعی آندور باشد. معلوم می شود که این قصاب متاهل، کلارا را در طول جنگ پنهان کرده و او را مجبور به رابطه جنسی کرده است. او پس از پایان جنگ توانست از چنگال او فرار کند، اما اکنون که او را پیدا کرده است، هنوز او را مال او می داند و می خواهد او را به همراه پسری که فکر می کند پسرش است، بازگرداند. ظهور دوباره او نه تنها باعث می شود که او مشکلاتی را درباره آندور به وجود بیاورد، بلکه باید خیالاتش را در مورد آندور نشان دهد. با این مرد خشن که می خواهد بیاید و با او و کلا زندگی کند مبارزه کنید

ra.در مجارستان در این دوره، هیچ جایی برای Klára وجود ندارد که به دنبال کمک باشد، به خصوص که Berend با بسیاری از کارمندان محلی حزب کمونیست رفاقت دارد. این فیلم شباهت های سبکی با تصویر دیگری بسیار متفاوت از دوران کودکی آشفته، یعنی The 400 Blows اثر فرانسوا تروفو دارد، به ویژه در امتناع از احساساتی کردن.

دوران کودکی زمانی است که کودکان در رحم بزرگسالان اطراف خود هستند و اگر آن بزرگسالان وحشی یا غفلت کنند، کسی را ندارند که به او مراجعه کنند. آندور مانند ساول در پسر شائول در اردوگاه کار اجباری نیست، اما در واقعیتی زندگی می کند که ممکن است هر لحظه قربانی خشونت شود. یتیم به وضوح آن فضای ترس را به تصویر می‌کشد. تنش غیرقابل تحمل بدون امید به هیچ چیز بهتر، در حالی که تماشای هیچ فیلمی نمی‌تواند سخت‌تر از پسر شائول باشد، از برخی جهات، به نوعی یتیم شما را بیشتر از پسر شائول مشتاق فرار از تئاتر می‌کند.

تاریکی زندگی آندور آنقدر بی امان است که خودم را دیدم که ای کاش فیلم خیلی قبل از پایان آن تمام می شد. پسر شائول ما را با این قول مسخره کرد که شائول در پایان مقداری رستگاری پیدا خواهد کرد و نشان داد که او فقط با انتخاب تلاش برای دفن پسرش به نوعی فیض دست یافته است. در اینجا، هیچ امیدی به هیچ وجه وجود ندارد. یک گردهمایی خانوادگی آماده انفجار وحشیانه، حتی مرگ است. ماتیاس اردلی، فیلمبردار، کار درخشانی را در ساختن آینه عکاسی با رنگ قهوه ای انجام داده است.

دنیایی که آندور در آن زندگی می‌کند. بازیگران بسیار عالی هستند و گدبویس این شاهکار تقریبا غیرممکن را مدیریت می‌کند که اجمالی از انسانیت قصاب به ما نشان می‌دهد: با وجود نقص‌هایش، او از کلارا مراقبت می‌کند و می‌خواهد این پسر را بزرگ کند. اما در حالی که تروفو به ما اشاره می کرد که قهرمان مورد آزارش راهی برای خروج پیدا خواهد کرد، نمس چنین آرامشی به ما نمی دهد.