یک سال پیش در چنین روزی، جین گودال در 91 سالگی درگذشت. پیام او مهمتر از همیشه است

این یک نسخه خلاصه شده از قطعه ای است که امروز یک سال پس از مرگ او نوشتم. برای من سخت است که باور کنم جین گودال رفته است. او برای من بیش از یک نماد بود. او یک دوست، یک مربی و کسی بود که حضورش هم مانند یک هدیه و هم یک درس بود. دوستی ما به بهترین شکل ممکن آغاز شد: ایمیلی که باز شد، "بله، این جین گودال واقعی است" و به دنبال آن درخواستی مبنی بر اینکه "آدرس ایمیل مخفی" او را به اشتراک نگذارم. او گفت که Mongabay را تحسین می کند و می خواهد ملاقات کند.

آن پیام شروع سیزده سال خنده، اشک و مکالمه بود که اغلب تا اواخر شب بر سر غذاهای گیاهی هندی و یک لیوان ویسکی در اتاق هتل او امتداد می یافت، حتی اگر من به ندرت می نوشم یا تا دیروقت بیرون می مانم. جین راهی برای ایجاد احساس شخصی در هر برخورد داشت. وقتی برای اولین بار با فرزندانم ملاقات کرد، طوری روشن شد که انگار تمام عمرش منتظر ورود آنها به اتاق بوده است. او تا سطح آنها خم شد، داستان گفت و ویدیوهای یوتیوب از موش‌ها را که ترفندهای هوشمندانه انجام می‌دادند، تهیه کرد.

"آیا آنها شگفت انگیز نیستند؟" او گفت، با همان هیبتی که زمانی برای شامپانزه های گومبه ابراز داشت. او به پسرم گفت که او منبع الهام برای شروع پاکسازی زباله در مدرسه اش بود. او معتقد بود امید فقط یک احساس نیست بلکه یک ابزار است. او به من خواهد گفت که امید است آژانس ایجاد کند. هر چه بحران بزرگتر باشد، مردم احساس ناتوانی بیشتری می کنند. اما کوچک، محلی… این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است