آرونداتی روی: «تحرک سوسک تصویر با دقت مودی را از بین برد»

"اگر چیزی را ننوشتم که مرا تحت تأثیر قرار داد، مانند این بود که خودم را در زندان انداختم"

آرونداتی روی، نویسنده هندی برنده جایزه، می‌گوید تظاهرات مداوم علیه دولت نارندرا مودی، نخست‌وزیر - که عمدتا توسط حزب طنز سوسک جانتا (CJP) رهبری می‌شود- رهبر ملی‌گرای راست‌گرای هندو را از "تصویر دقیق ساختگی" او که توسط کانال‌های خبری تحت کنترل شرکت‌های اجتماعی B و شبکه‌های خبری تحت کنترل حزب B JantaJP و شبکه‌های خبری تحت کنترل حزب B JantaJP و شبکه‌های خبری تحت کنترل حزب هندو، حذف شده است، می‌گوید.

این نویسنده 64 ساله برنده جایزه بوکر در گفتگو با عمران خان از الجزیره در مورد طیف وسیعی از موضوعات، از جمله اعتراضات ضد دولتی به رهبری ژن Z و اتهامات دزدی رأی علیه دولت مودی، می گوید امیدوار است فضای سیاسی در پرجمعیت ترین دموکراسی جهان تغییر کند.

او گفت: "من احساس می کنم چیزی درست زیر سطح می جوشد. چیزی قرار است اتفاق بیفتد." امپراطور فرا خوانده شده و او قدرت خود را از دست داده است.

در اینجا مصاحبه روی با تلویزیون الجزیره است که برای اختصار ویرایش شده است.

آرونداتی روی، از صحبت شما با الجزیره متشکرم. اولین رمان شما برنده جایزه معتبر بوکر شد. از آن زمان تاکنون، رمان‌های تحسین‌شده، قطعات سیاسی و مجموعه‌ای از مقالات نوشته‌اید. خودتان را چگونه توصیف می کنید: رمان نویس، نویسنده یا یک فعال سیاسی؟ یا واقعا به آن مرزها فکر نمی کنید؟

روی: خوب، من در واقع از توصیف خودم خودداری می کنم. من آن را به دیگران واگذار می کنم زیرا، می دانید، چرا باید خودمان را توصیف کنیم؟ و خودمان را دسته بندی کنیم؟ این کار برای دیگران است.

یکی از چیزهایی که همه جنبه های مختلف شما را به هم مرتبط می کند همین ایده طنز است. شما عمدتا طنزپرداز نیستید، اما در «خدای چیزهای کوچک» و در «وزارت نهایت خوشبختی» از طنز برای تأثیرات ویرانگر استفاده کرده‌اید. اما به نظر می رسد همیشه در مورد سیاست است. آیا این یک انتخاب عمدی است؟

روی: من اینطور فکر نمی کنم. منظورم این است که از برخی جهات بستگی به این دارد که شما چگونه سیاست را تعریف کنید، درست است؟ از نظر من، حتی یک افسانه هم از جهاتی سیاسی است، اما اجازه نمی‌دهم با چکش به سرت بزنم یا اجازه بدهم از نوع سیاست مانیفستم به نمایش بگذارم. من نیستم. با توجه به کتاب‌های من و نحوه رشدم، احتمالا پاسخ سؤال شما این است که هیچ تفاوتی بین فضای شخصی و عمومی وجود ندارد.

بیایید در مورد هند و فضای سیاسی آن صحبت کنیم. شما در مورد جنبش CJP نوشتید. اکنون این یک جنبش مردمی است که توسط جوانانی که توهین کردند - به نام سوسک - و صاحب آن شدند، تقویت شده است. و شما مقاله خود را با زمانی شروع کردید که امید از دست رفته بود، این سوسک های جوان سوار بر باران آمدند، "فرزند اتحاد نامقدس بین یک قاضی و یک شوخی" که یک خط درخشان است. چه چیزی شما را به این جنبش خاص جذب کرد؟

روی: خوب، از قضا، در این لحظه که ما صحبت می کنیم، بحران بزرگی در راه است، و سوسک ها برگشته اند و می گویند که تا چند روز دیگر در سرتاسر کشور تظاهرات خواهند کرد به دلیل رسوایی که توسط یک روزنامه خاص درمورد این واقعیت که انتخابات هند به طور کامل به خطر افتاده است - چیزی که ما می دانیم و سال ها درباره آن نوشته ایم. اما اکنون یک نوع اثبات عینی وجود دارد. بنابراین چیزی که مرا به آن جلب کرد، این جنبش جوانان بود که سرشار از شادی و طنز غیرمعمول بود – این روش جدید پیام‌رسانی با حلقه‌های [اینستاگرام] آنها و غیره.

این تصویر با دقت زیادی از نخست وزیر نارندرا مودی را از بین برد.

آیا این یک اشتباه محاسباتی از سوی اوست؟ عدم درک رسانه های اجتماعی، عدم درک استفاده جوانان از فناوری؟ و آیا تاثیری بر هند خواهد داشت؟

روی: نه، من فکر نمی‌کنم این اصلا یک سوء تفاهم باشد. او و BJP اولین کسانی بودند که وارد عرصه رسانه های اجتماعی شدند، بنابراین قبل از هر کس دیگری در آنجا حضور داشتند. اما من فقط فکر می کنم خیلی چیزها یکی پس از دیگری اتفاق افتاد. و به نوعی این جنبش به نوعی شکست. این نی بود که کمر شتر را شکست. با این واقعیت شروع شد که در [انتخابات] 2024، مودی اکثریت کامل را به دست نیاورد... رسوایی هایی پیرامون انتخابات وجود دارد. در مورد نشت کاغذ در امتحانات رسوایی هایی وجود دارد. بیکاری گسترده وجود دارد

بنابراین همه چیز با هم جمع شد تا این نوع انفجار غیرقابل احترام اما جدی را ایجاد کند.

هند به طور علنی می گوید ما یک داستان موفقیت اقتصادی، یک رهبر آب و هوا هستیم. اما هند مدرن برای شما چیست؟

روی: خوب، هند مدرن کشوری بسیار ثروتمند است که پر از مردم بسیار بسیار بسیار فقیر است. منظورم این است که فکر نمی‌کنم کشورهای زیادی در دنیا وجود داشته باشند که مردم آن‌ها در فقر عمیق، در چنین شرایط تحقیرآمیز زندگی کنند. و برای مردم شرم آور است که به این قدرت اقتصادی فوق العاده افتخار کنند، زیرا، همانطور که من مدام می گویم، فوق العاده فقیر است. مطمئنا، افراد بسیار ثروتمند، صنعتگران بسیار ثروتمندی وجود دارند که همه چیز را کنترل می‌کنند، اما مقدار بسیار کمی از آن به فقرا می‌رسد… بنابراین این رسوایی است که هند را یک ابرقدرت یا یک نیروی اقتصادی بنامیم، در حالی که مردم آنقدر ناتوان هستند.

اما بسیاری از این مشکلات اغلب به گردن استعمار بریتانیا می افتند. آیا شما با آن استدلال همدردی دارید؟

روی: دیگر نه. یک نقطه وجود داشت که در آن درست بود. اما اکنون شاهد حکومتی هستیم که همه چیز را بدتر می کند، از جمله ایده آزادی. من دیروز با چند جوان صحبت می کردم و گفتم آنچه [مهاتما] گاندی و [بهمرائو] امبدکار و مولانا [ابوالکلام] آزاد و [جواهر لعل] نهرو و همه این افراد در زمان انگلیس گفتند و نوشتند، امروز هیچکس نمی تواند آن چیزها را بگوید زیرا آنها را به زندان خواهند انداخت. افراد زیادی، دانشجویان زیادی، بسیاری از فعالان، وکلا در داخل و خارج از زندان مدام حضور دارند.

ما با قانون ضد تروریسم تهدید می شویم. در این روز استقلال، مودی از باروهای قلعه سرخ گفت که خطرناک ترین مردم "دیماگی ناکسل" هستند، به معنای مائوئیست های روشنفکر، که البته شامل همه ما می شود. و اینکه باید منزوی باشیم و غیره. بنابراین من فکر می کنم که اکنون اسبی خسته است که باید شلاق زد.

خوشحالم که به مائوئیست ها اشاره کردید. در اوایل سال جاری، هند شورش مائوئیستی شش دهه ای را عملا پایان یافته اعلام کرد. اما تمام مشکلاتی که ناکسالی ها برای آن می جنگیدند هنوز باقی است، اینطور نیست؟

روی: خب، بله. منظورم این است که نکسالی ها چه کسانی هستند؟ چه دعوا می کردند؟ و واقعیت این است که آن‌ها مدام پایان آن را اعلام می‌کنند، اما بعدا در جایی، به نحوی، دوباره ظاهر می‌شود، زیرا نمی‌توان خیلی از مردم را نگه داشت و زندگی آنها را ویران کرد. برخی از مردم همه چیز را به دست خود می گیرند. بنابراین ما به این اظهارات عادت کرده ایم، می دانید.

در طول حکومت کنگره، فکر می‌کنم حدود سال‌های 2012 یا 2013 بود، نخست‌وزیر [مانموهان سینگ] بر سر سرزمین‌های بومی با شرکت‌های زیرساختی بزرگ امضا کرده بود. تفاهم نامه های زیادی امضا شد. و سپس چیزی به نام عملیات شکار سبز را اعلام کردند. آنها جنگل را با نیروهای امنیتی غرق کردند. روستا به روستا در حال سوختن بود. زنان مورد تجاوز قرار می گرفتند، روستاییان از ترس محاصره شدن و سوزاندن آنها نمی توانستند در خانه های خود زندگی کنند.

و رسانه ها همه این مردم بیچاره را "تروریست" خطاب می کردند... وقتی هزار نیروی امنیتی می آیند و خانه شما را در وسط جنگل محاصره می کنند، چه می کنید؟ و به طرز وحشیانه ای سرکوب شدند.

افرادی که تحت رژیم مودی به نوعی از هم پاشیدند و لرزیدند، ناگهان چند مهره، اگر نه یک ستون فقرات، پیدا می‌کنند، و فضاهای کمی ایجاد می‌کند.

شما همیشه این ایده را رد کرده اید که نویسندگان باید غیرسیاسی بمانند. موضع شما در مورد کشمیر، که آن را بخشی جدایی ناپذیر از هند می نامید، به ذهن متبادر می شود. من می خواهم در مورد هزینه شخصی این صراحت با شما صحبت کنم. چگونه با آن برخورد می کنید؟

روی: خوب، پس از سال 2019، نمی توان چنین چیزی را گفت زیرا بخشی جدایی ناپذیر از هند شده است. و آن بخش از قانون اساسی هند خوانده شده است. اما صادقانه بگویم، من آدمی نیستم که برای نویسندگان قوانینی وضع کنم و بگویم باید سیاسی باشند یا نباید باشند یا آنطور که باید باشند. من نسخه ای برای آن ندارم. فقط می‌دانم که اگر چیزی را که واقعا برای نوشتن آن متاثر شده‌ام، ننوشتم، مثل این است که قبل از اینکه مرا به زندان بیاندازند، خودم را به زندان انداخته‌ام.

همانطور که در خاطراتم گفتم، این مانند یک رقص در یک زمین رقص استخراج شده است. کسی نمی داند که بمب ها چه زمانی منفجر می شوند. اما من کاری را که باید انجام دهم انجام می دهم و تنها فرد نیستم. افراد زیادی هستند که اینقدر شجاعانه به پا خاستند و بهای گزافی پرداخته اند. برای چی؟ برای انجام یا گفتن چیزی که آنها به آن اعتقاد دارند. بنابراین من نمی خواهم اینجا از خودم شهید بسازم.

اما آیا جنبش روشنفکری در هند وجود دارد که صدایی قوی داشته باشد که شنیده شود یا با فریادهای سیاست غرق می شود؟

روی: در واقع، آن جنبش همیشه وجود داشته است. این بسیار قوی بوده است، حتی اگر از سال 2014، توسط این کانال های خبری تلویزیونی 24 ساعته متعلق به شرکت های مختلف که سعی می کنند همه را فریاد بزنند، ضربه خورده است. بنابراین، هر بار که مودی در انتخابات پیروز می شود، بیرون می آید و سعی می کند ما را شیطان جلوه دهد.

آیا هند هنوز هم بزرگترین دموکراسی جهان است - چیزی برای جشن گرفتن؟ یا فکر می کنید که این یک دموکراسی ساختگی است؟

روی: این دقیقا همان جایی است که تبر افتاده است. دولت مودی شیوه انتخاب کمیسیون انتخابات را بازسازی کرد. او یک کمیسر ارشد انتخابات را منصوب کرد. اپوزیسیون [احزاب] و رئیس قوه قضائیه معمولا در انتخاب رئیس کمیسیون انتخابات صدایی داشتند، اما دیگر اینطور نیست. اکنون یک رسوایی مطلق در مورد نحوه برگزاری انتخابات به وجود آمده است. از انتخابات 2024 تا انتخابات [منطقه ای] در ماهاراشترا، هاریانا، بنگال غربی، بیهار و گوا.

شما در حال یافتن موقعیتی هستید که در آن هزاران افسر انتخاباتی که قرار است اطلاعات رای دهندگان را همراه خود داشته باشند، قفل شده اند، و همه از دهلی نو کنترل شده است. و رای دهندگان، به ویژه رای دهندگان اقلیت یا رای دهندگان ظاهرا غیردوستانه BJP، به سادگی اجازه رای دادن ندارند. و من در مورد اعداد میلیونی صحبت می کنم... ما همیشه می گوییم که انتخابات دلیلی بر دموکراسی نیست. شما به قانون اساسی نیاز دارید، به نهادهای دیگر نیاز دارید، به کنترل و تعادل نیاز دارید. همه اینها توخالی شده بودند. اکنون خود انتخابات مورد اعتراض است.

و خواهید دید و خواهید دید که در چند ماه آینده، با نزدیک شدن به انتخابات 2029، در این کشور دردسر بزرگی وجود خواهد داشت.

پس الان کجا فرود می آیی؟ آیا امیدی به دموکراسی، دموکراسی واقعی به شکلی که در هند می بینید وجود دارد؟

روی: خوب، یکی از مجموعه مقالات من به کسانی تقدیم شد که یاد گرفته اند امید را از عقل جدا کنند. من همیشه امیدوار خواهم بود که چیزی در اینجا تغییر کند. و من احساس می کنم که چیزی درست زیر سطح آن در حال جوشیدن است. قرار است اتفاقی بیفتد. نمی‌توانم بگویم که چگونه این اتفاق می‌افتد، زیرا ما با مجموعه‌ای از مردم بسیار بی‌رحم روبرو هستیم.

چیزی که در هند، بعد از این قیام «سوسری» می بینید، این است که همه مورد توجه قرار گرفته اند. بنابراین همه افرادی که تحت رژیم مودی به نوعی متلاشی و لرزیدند، ناگهان چند مهره، اگر نه یک ستون فقرات، پیدا می‌کنند، و فضاهای کمی ایجاد می‌کند. اعتراضات زیادی در همه جا وجود دارد. همانطور که گفتم، یکی از بزرگترین اتفاقاتی که افتاده این است که امپراطور فراخوانده شده و او قدرت خود را از دست داده است. او حتی در انظار عمومی ظاهر نمی شود. وزیر کشور او در حال غواصی و غواصی است.

هیچ یک از آنها حتی یک بار برای کل جلسه [موسمی] مجلس آخرین باری که جنبش سوسک در جریان بود، حاضر نشدند. بنابراین چیزی در حال تغییر است. و من فکر می کنم آنها ترسیده اند. ببینیم چی میشه مطمئنا الان نسبت به سه ماه پیش خوشبین ترم.

قبل از این مصاحبه، با یکی دیگر از دوستان نویسنده‌ام که مقیم اسرائیل است صحبت می‌کردم. او گفت یکی از سوالاتی که باید از خانم روی بپرسید این واقعیت است که هوش مصنوعی (AI) و سلاح‌سازی رسانه‌های اجتماعی به جنبش‌های ضد دموکراتیک و استبداد حکومتی دامن می‌زند. در آن کجا فرود می آیید؟

روی: من فکر می کنم این پایان است. و من فکر می کنم این خصوصی سازی تلاش و تمدن انسانی است. این که چگونه در دفاع، در سیاست و در زندگی شخصی کار می کند، و هدایای درخشانی که با تاریکی پشت آنها ارائه می دهد، چیزی است که ما باید در مورد آن فکر کنیم. این چیزی است که در مورد آن می نویسم.

آیا چیزی در مورد هند مدرن، در مورد جهان وجود دارد که شما را امیدوار کند؟

روی: خب، قطعا. همانطور که گفتم، هند کشوری با چنین فرهنگ عمیق مقاومت، تفکر روشنفکرانه، تفکر غیرمعمول، با انواع غیرعادی مخالفت است. پس چگونه می توان امید نداشت؟ این یک چیز شگفت انگیز است برای دیدن.