آستین گلیسون هرگز به یک بزرگ واقعی تبدیل نشد، اما درخشش او به طرز غیر قابل مقاومتی جذاب بود

در پیروزی واترفورد مقابل کورک در مسابقات قهرمانی 2022، یک سکانس 21 ثانیه ای در اوایل بازی وجود دارد که در آن آستین گلیسون با یک تعقیب کننده ردبول تبدیل به یک اسپرسو دوتایی می شود. او در 25 متری دروازه واترفورد روی کانر لیهان یک بلوک تمیز می‌زند و وقتی توپ به سیموس هارندی می‌رسد، گلیسون به راه خود ادامه می‌دهد و با شانه بازیکن کورک را صاف می‌کند.

توپ برای چند ثانیه در یک میدان نیرو از بدن ها پینگ پنگ می کند، قبل از اینکه کورک آن را بازیابی کند و نایل اولری، همراه گلیسون برای بعدازظهر، برای یک شوت به سمت دروازه شکل می دهد. گلیسون به سمت مدافع کورک حمله می‌کند، یک بلوک کاملا زمان‌دار دیگر را با هارلی خود اجرا می‌کند و در همان حرکت به اولری ضربه بدن می‌زند.

وقتی توپ مرده بود برندن کامینز در تفسیر RTÉ در هیجان بود. او گفت: «تفاوت بین برد و باخت در بازی مدرن کاری است که آستین گلیسون در آنجا برای تیمش انجام داد.

گلیسون در بیشتر دوران حرفه‌ای خود، توانایی جیوه‌ای برای ایجاد چنین تفاوتی را حفظ کرد، اگرچه این کار معمولا با جادوگری بود تا به عنوان یک ماشین خرمن‌کوبی انسانی. و حتی زمانی که او کاملا مثل قبل نبود و واترفورد او را به عنوان یک ساب تاثیرگذار امتحان کرد، این امید که او بتواند یک بازی را تغییر دهد هرگز به طور کامل خاموش نشد.

در مصاحبه ای در شب پنجشنبه گذشته در Off The Ball، گلیسون (31) رسما اعلام کرد که از پرتاب بین شهرستانی بازنشسته می شود، 10 روز پس از آن که در Irish Examiner گزارش شد که او در میان دسته ای از بازیکنان مسن تر است که قرار نیست سال آینده بخشی از پانل واترفورد باشد.

با این حال، پایان کار گلیسون برای مدت طولانی در دست ساخت بود. بین یک چیز و دیگری، او از سال 2023 به طور منظم در تیم قهرمانی واترفورد حضور نداشته است. او یک سال در سال 2024 بازی کرد، نتوانست جایگاه خود را در سال 2025 بازیابد، در دسامبر همان سال از تیم خارج شد و تنها اواخر بهار سال بعد بازگشت. همه آن جدایی ها به ناچار به سمت طلاق پیش می رفت.

وقتی بازیکنی مانند گلیسون بازنشسته می شود، معمولا صورت سود و زیان تهیه می شود. چقدر او خوب بود، چقدر می توانست خوب باشد، چقدر اختلاف زیاد بود؟

گلیسون در ابتدا کنترل انتظارات را از دست داد. او در نیمه اول دوران حرفه‌ای‌اش آنقدر کارهای دیدنی انجام داد که هیچ استاندارد دیگری در آن وجود نداشت. در اذهان عموم، درخشش سطح پایه او بود. اولین قهرمانی او را به خاطر دارید؟ یک ماه قبل از تولد 19 سالگی خود، او مقابل کورک 1-2 گل زد. یکی از امتیازات از یک برش کناری بود اما گل از حوزه فانتزی بود. او توپ را روی توپ 65 کورک جمع کرد، یک تکل بلند و یک چالش دیگر موج سواری کرد، دو مدافع کورک را با پا اشتباه گرفت و به سمت متوازی الاضلاع کورک رانندگی کرد.

او توپ را از روی هارلی، از سمت چپ خود، در حال فرار، با پنج مدافع کورک که در پی او می لرزیدند، زد.

این فقط مهارت در اجرای ضربه نبود، بلکه جسارت در تصور یک گل بود. هیچ کس دیگری در زمین یا در ورزشگاه چنین امکانی را نمی دید. مایکل دوگنان در توضیح RTÉ گفت: "مارتی، این یکی از بهترین گل هایی است که در ورزشگاه سمپل می بینید."

سه سال بعد، در نیمه نهایی تمام ایرلند مقابل کورک، او یکی از بهترین گل هایی را که تا به حال در کروک پارک دیده اید به ثمر رساند. این بار دویدن از روی خط 45 متر آغاز شد و حداقل پنج مدافع کورک در صحنه شناسایی شدند اما از مداخله درمانده نشدند. این یک سمفونی باشکوه از تعادل و قدرت و ورزشکاری و ابریشمی بود. آخرین تماس با تور با نرمی عمدی، زیر دست، مانند چیزی روی تور در تنیس انجام شد. رعد و برق های حرفه ای گلیسون از کلیپ های رسانه های اجتماعی است. درخشش او به طرز غیر قابل مقاومتی جذاب بود.

وقتی در سال 2017 آن گل را مقابل کورک به ثمر رساند، شماره 6 را پوشیده بود، اما نمی‌توانم به شما بگویم که او کجا بازی می‌کرد. در طول دوران حرفه‌ای‌اش در واترفورد، او در همه جا از شماره 5 تا 14 صف می‌کشید، اما عدد پشت او به اندازه مختصات شبکه موقعیتی نبود.

مجوز برای فردگرایی همه جانبه در بازی مدرن نادر است، اما به گلیسون مجوز داده شد. هر تلاشی برای محدود کردن او بی پروا و بیهوده بود. بازی مدرن وابسته به ساختار و درصد است، اما گلیسون از این بابت رها شد. او می‌توانست از فواصل دیوانه‌وار شوت‌های گمانه‌زنی بزند و از میزان ضربات خود ناامید یا منصرف نشود. او سوارکار بود.

اما بازیکنانی که استعداد بالایی دارند همیشه به بازیکنان بزرگ تبدیل نمی شوند. گلیسون هرگز آن دایره را کاملا مجذور نکرد. همیشه تنش بین فرشتگان و شیاطین در بازی او وجود داشت و نظم و انضباط او در معرض شکست بود. هنگامی که او در مسابقات قهرمانی 2022 مقابل کورک اخراج شد، این دهمین اخراج دوران بزرگسالی او بود. او باید در یک چهارم نهایی 2015 ایرلند و نیمه نهایی 2017 سراسر ایرلند نیز اخراج می شد.

مایکل اونیل حق ندارد سلسله خونی Ceadach O'Neill را به عهده بگیرد - و ما هم چنین حقی نداریم.

او یک بار در مسابقه قهرمانی باشگاهی تنها چند دقیقه پس از پرتاب به کوه سیون اخراج شد. کارت قرمز در دادگاه تجدید نظر لغو شد، اما یک هفته بعد او دوباره اخراج شد، این بار با یک کارت زرد دوبل. آن نوع تندخویی هرگز او را رها نکرد.

گلیسون هفته گذشته در مورد عدم مراقبت کافی از بدن خود در طول دوران حرفه ای خود صحبت کرد. در سال‌های بعد، تناسب اندام به یک موضوع فزاینده تبدیل شد. زمانی که او برای اولین بار بازی برای تیم های زیر سن قانونی واترفورد را آغاز کرد، و بیش از نیمی از دوران تحصیلی خود را با د لا سالل، در دروازه بازی کرد و دلایلی برای آن وجود داشت که در آن زمان منطقی بود. او سال‌ها پیش گفت: «واقعا خیلی تنبل بودم، و لاغرترین بچه‌ها نبودم. می‌توان گفت که به همبرگر علاقه داشتم.»

در سال های اخیر، او در خارج از فصل وزن اضافه می کرد و برای کاهش وزن تلاش می کرد. ورزشگاه هرگز زیستگاه طبیعی او نبود و تهویه مطبوع به موضوعی تکراری تبدیل شد. قانون بازدهی نزولی در دست گرفته شد.

در کنار تونی کلی، گلیسون تنها بازیکنی است که در یک فصل موفق به کسب جایزه هورلر سال و هورلر جوان سال شده است. با این حال، حرفه آنها مسیرهای مختلفی را دنبال کرد. حرفه کلی با تفاوتی که در بازی‌های بزرگ ایجاد کرده و مدت زمان مشخص شده است. طول عمر نیز ذاتی عظمت است. با این معیارها، حرفه گلیسون کوتاه بود.

اما او بازی را روشن کرد. بهترین او یک شگفتی ابدی بود.