آصف کاپادیا کارگردان «امی» از تلاش سه پرده ای برای برنده شدن اسکار یاد می کند.

آصف کاپادیا حرفه ای برنده اسکار را ایجاد کرده است و سبک مستند متمایز خود را به تصویر می کشد که چهره های جاه طلب و غم انگیزی مانند امی واینهاوس خواننده فقید، آیرتون سنا راننده فقید اتومبیل های مسابقه فرمول یک و دیگو مارادونا بزرگ فوتبال آرژانتینی را به تصویر می کشد.

بخش میانی کاپادیا را با احتمال حفظ یک حرفه مواجه کرد. او مرحله‌ای از زندگی حرفه‌ای خود را به یاد می‌آورد: «چیزی که فقط از پس آن برمی‌آیید، خانواده دارید و باید قبض‌ها را بپردازید.

و سومین کار حرفه ای او، با افزایش سن و تجربه بیشتر کاپادیا، به شهرت و ثروت یک هنرمند برنده جایزه اسکار می رسد. او توضیح داد: «اگر خوش شانس باشید، می‌توانید آنچه را که می‌سازید، کاری که انجام می‌دهید و می‌خواهید بگویید، انتخاب و انتخاب کنید، زیرا اکنون به گذشته نگاه می‌کنید و به جلو نگاه می‌کنید.»

برای کاپادیا تنظیم حرفه‌اش در یک ساختار درام طبیعی است، زیرا او قبل از علاقه به ورزش در فیلم‌سازی داستانی آموزش دیده و درام آن او را به سمت ساخت فیلم‌های مستند بلند سوق دهد. جای تعجب نیست که او همچنین مشهورترین مستندهای خود را «فیلم‌های ژانر» توصیف می‌کند.

کاپادیا توضیح داد: "سنا یک فیلم اکشن است. او یک قهرمان اکشن است." امی یک فیلم بالیوودی مبتنی بر موسیقی است که از صدا و اشعار آهنگ های محبوب برای تحریک احساسات استفاده می کند. کاپادیا همچنین به تماشاگران رم خود گفت: "و دیگو مارادونا یک فیلم گانگستری بود."

سنا، مستند داستانی درباره قهرمان برزیلی فرمول یک که در 34 سالگی در پیست کشته شد، زندگی حرفه‌ای کاپادیا را به سرعت بالا برد. کاپادیا درباره استفاده از ویدیوهای کشف نشده اولیه برای گفتن داستان سنا درباره مبارزه با سیستم و قوانین مدار F1 برای ایمنی راننده خودرو، گفت: "این ایده چگونه می توان درام و شخصیت خلق کرد، وقتی داستانی از مردمی دارید که با سرعت 300 کیلومتر در ساعت مسابقه می دهند، کلاه ایمنی به سر می کنند و می آیند و می روند - چرا کسی باید اهمیت دهد؟ بنابراین باید صحنه هایی را پیدا کنید که به شخصیت ها اهمیت می دهید."

نوارهای قبل از دوران دیجیتال، از جمله ویدئوهای خانگی، در امی و دیگو مارادونا نیز نقش بسته است. این کارگردان درباره استفاده از فیلم‌های آرشیوی به جای صحبت کردن از سر برای گفتن داستان‌های غیرداستانی‌اش، گفت: «تو نواری داری که کسی نگه داشته و روی قفسه می‌نشیند و یک روز یکی می‌آید تا آن را تماشا کند».

مستند بعدی او و برنده اسکار، امی، همچنین از فیلم‌های خانگی و کلیپ‌های ضبط‌شده آهنگ‌های استودیویی استفاده کرد تا داستان خواننده فوق‌ستاره‌ای را روایت کند که او نیز معتاد بود و در نهایت به همان اندازه که برای آهنگ‌ها و آلبوم‌هایش سرفصل‌های زیادی برای زندگی خارج از صحنه او ایجاد کرد. کاپادیا از تحقیق درباره زندگی خود حدود یک سال پس از مرگش به یاد می آورد: "من نمی گویم بزرگترین طرفدار جهان بودم. اما شروع به گوش دادن به موسیقی و خواندن اشعار کردم."

این سوال که چرا افراد نزدیک واینهاوس در طول مبارزات او به او اهمیت نمی دادند، ذهن کاپادیا را در حین ساخت این مستند به خود مشغول کرد. مهمتر از همه، کارگردان قوانینی را با لیبل موسیقی واینهاوس و خانواده وضع کرد تا اطمینان حاصل کند که می تواند کنترل خلاقانه خود را در حین ساخت مستند درباره یک هنرمند مشکل دار و در عین حال نابغه حفظ کند.

در یکی از صحنه‌های امی، ضبط دیده نشده‌ای توسط مارک رونسون از آهنگ کلاسیک او به نام «بازگشت به سیاه» برای اولین بار در سال 2006 در یک استودیو اجرا شد.

کاپادیا در مورد آن لحظه گفت: «او دو بار گرفت، حوصله اش سر رفت و به خانه رفت.

در دیگو مارادونا، کاپادیا در مستند دیگری با محوریت موسیقی، زندگی و زمان فوتبالیست کوچک آرژانتینی را که کاپیتان کشورش در جام جهانی بود در حالی که در اوج قدرت بود و اغلب به‌عنوان بزرگترین فوتبالیستی که جهان تا کنون دیده است در نظر گرفته می‌شود، بررسی کرد.

در رم، کاپادیا حلقه اصلی دیگو مارادونا را به نمایش گذاشت که از آن برای تامین مالی در کن استفاده کرد. او توضیح داد: "فیلمنامه یا چیزی شبیه به آن وجود نداشت. بنابراین باید یک فیلم کوتاه بسازم تا بفهمم مستند چیست."