زمین پس از حمله سیارکی پایان دهنده دایناسور وارد «دهه های بد» خود شد

انقراض دسته جمعی 66 میلیون سال پیش با برخورد یک سیارک مرتبط است که دهانه Chicxulub را تشکیل داد.

دهه‌ها هرج و مرج و ویرانی، مملو از زمین‌لرزه‌های ویرانگر و سونامی، پس از برخورد سیارک ۶۶ میلیون سال پیش که تمام دایناسورها را به‌جز پرندگان از بین برد.

هرج و مرج جهانی طولانی مدت ایجاد شده توسط سیارک Chicxulub، که تا 15 کیلومتر قطر داشت و به خلیج مکزیک کنونی برخورد کرد، از طریق تجزیه و تحلیل رسوبات حفظ شده در ساحل نیوجرسی، هزاران کیلومتر دورتر از دهانه برخوردی آشکار شده است.

در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای آشکار شده است که تأثیرات این سیارک به یک روز بد و فاجعه‌بار محدود نمی‌شود، بلکه در عوض بسیار طولانی‌تر بوده است. برای مثال، تغییر شکل پوسته تا عمق 35 کیلومتری محل برخورد را برای میلیون‌ها سال داغ کرده است.

همچنین اکنون تصور می‌شود که در کوتاه‌مدت، گرداب فاجعه‌بار آتش بسیاری از سیاره را در بر گرفت، زیرا زباله‌هایی که به فضا پرتاب می‌شدند دوباره روی زمین باریدند و با ورود مجدد به جو سوختند.

کنت میلر از دانشگاه راتگرز در نیوجرسی می گوید: "روز بد" زمین زمانی است که برخورد Chicxulub رخ داد. با این حال، این تازه شروع داستان بود.»

برخورد سیارک باعث ایجاد زمین لرزه ای بین 10 تا 11 ریشتر در سراسر جهان شد و سونامی هایی را ایجاد کرد که ممکن است یک کیلومتر ارتفاع نزدیک به منطقه برخورد داشته باشد.

میلر می گوید: «Chicxulub زنگ این سیاره را به صدا درآورد و سپس برای چندین دهه به صدا در آمد.

او می‌گوید: «این رسوبات در نیوجرسی دیدگاه ما را در مورد مدت زمانی که موجودات زنده در معرض تخریب بسیار زیان‌بار محیطی قرار داشتند، تغییر می‌دهد. "این یک روش شیک پروفسور برای گفتن این موضوع است که 20 سال واقعا بد بود."

محققان هسته‌های سنگی را از چندین مکان در دشت ساحلی نیوجرسی، در فاصله بیش از 2500 کیلومتری دهانه برخوردی، برای مطالعه زمین‌شناسی این منطقه در سال‌های پس از فاجعه برداشتند.

این هسته‌ها نشان می‌دهند که لایه‌های رسوبی که پس از ریزش سیارک ته نشین شده‌اند، چندین بار با هم مخلوط شده و دوباره جابجا شده‌اند.

میلر می‌گوید که چنین بازسازی ذخایر تنها از طریق زمین‌لرزه‌ها و سونامی‌های بزرگ و مداوم امکان‌پذیر است. احتمالا بیش از ده ها پس لرزه، که ممکن است در حد 7 و 8 ریشتر بوده باشند، تنها در سواحل نیوجرسی احساس شده اند.

میلر و همکارانش می‌گویند که هسته‌های بازیابی شده از نیوجرسی، گذار از لحظات فاجعه‌بار پس از برخورد Chicxulub را به یک اختلال طولانی‌مدت ثبت می‌کنند، دوره‌ای که آنها اکنون آن را «دهه‌های بد» زمین نامیده‌اند.

یکی دیگر از یافته‌های جالب هسته‌های نیوجرسی، وجود مقادیر زیادی کائولینیت است که معمولا طی قرن‌ها از هوازدگی در مناطق گرمسیری تشکیل می‌شود، اما ممکن است تنها در عرض چند سال در سایت‌های مطالعه تیم تشکیل شده باشد.

میلر می گوید که این می تواند به دلیل وجود مقادیر زیادی قارچ باشد که می تواند تشکیل کائولینیت را تسریع کند. این تیم حدس می‌زند که این شواهدی است که نشان می‌دهد، در طی شرایطی مانند زمستان هسته‌ای که تصور می‌شود پس از برخورد، بیشتر پوشش گیاهی سیاره از بین رفته است و جشنی واقعی برای میکروارگانیسم‌ها فراهم می‌کند.

این تیم یک جدول زمانی جدید برای 20 سال اول پس از سیارک ایجاد کرده است که با رویدادهای خارق العاده و دراماتیک روز اول آغاز می شود.

پس از آن گرد و غبار از جو به زمین نشست و منجر به تاریکی تقریبا کامل تا سه سال و به دنبال آن شرایط زمستانی هسته‌ای تا 20 سال و تکثیر قارچ‌ها شد. در تمام این مدت، این سیاره درگیر پس لرزه ها و سونامی ها بود.

میلر می‌گوید: «نیوجرسی یکی از رکوردهای با وضوح بالا را در دهه‌های اول پس از Chicxulub حفظ می‌کند و به محققان این امکان را می‌دهد که فرآیندهای زیست‌محیطی و زمین‌شناسی را سال به سال به دهه به دهه حل کنند، نه اینکه عواقب آن را به عنوان یک لحظه فاجعه بار ببینند.

کریگ اونیل از دانشگاه فناوری کوئینزلند استرالیا می‌گوید این تیم رکوردی را ارائه کرده است که "به ما امکان می‌دهد بلافاصله پس از ضربه چه اتفاقی در حال وقوع است را انتخاب کنیم".

او می‌گوید: «این مبتنی بر مجموعه‌ای طولانی از کار در سطح جهانی است که نشان می‌دهد تأثیرات زیست‌محیطی و بیولوژیکی «مگا رویدادها» مانند Chicxulub بسیار فراتر از خود انفجار است.

کریس کرکلند از دانشگاه کرتین استرالیا می‌گوید این سایت فرآیندهایی را ثبت می‌کند که طی سال‌ها تا دهه‌ها پس از ضربه کار می‌کردند، نه صرفا پیامدهای فوری آن.

او می‌گوید: «جنبه‌ی واقعا جالب این مطالعه، پتانسیل حل نه تنها پیامدهای فوری ضربه، از جمله ریزش پرتاب، بازسازی رسوب و فرآیندهای مرتبط با سونامی، بلکه اختلالات زیست‌محیطی طولانی‌تر است».

Annemarie Pickersgill از دانشگاه گلاسکو، بریتانیا، می‌گوید یافته‌های نیوجرسی شواهد بیشتری برای لرزه‌خیزی طولانی‌مدت ثبت شده در سایر مناطق زمین نیز فراهم می‌کند.

او می‌گوید: «این سایت‌های [نیوجرسی] رکورد دقیقی از شرایط زمین‌شناسی و محیطی در دهه‌های پس از برخورد Chicxulub را حفظ می‌کنند، و بینش‌های جدیدی را در مورد پیامدهای یک رویداد ضربه‌ای بسیار بزرگ ارائه می‌دهند.