آفریقای جنوبی و موزامبیک 40 سال پس از مرگ در سانحه هواپیما از سامورا ماشل تقدیر می کنند. در اینجا دلیل آن است

آفریقای جنوبی و موزامبیک روز دوشنبه سامورا ماشل را به یاد خواهند آورد و چهل سال از مرگ مرموز او در سانحه هوایی می گذرد.

ژوهانسبورگ - سامورا ماشل، رئیس جمهور فقید موزامبیک و مبارز آزادی، روز دوشنبه در مراسم مشترک آفریقای جنوبی و موزامبیک به مناسبت چهلمین سالگرد مرگ غم انگیز او در سانحه هوایی مرموز، یاد می شود.

این مراسم قرار است در Mbuzini، منطقه ای در استان Mpumalanga آفریقای جنوبی در نزدیکی محل سقوط هواپیما برگزار شود.

ماشل رهبر موزامبیک پس از استقلال از حاکمیت استعماری پرتغال در سال 1975 تا زمان مرگ نابهنگامش در سال 1986 بود.

مرگ او موجی شوک در سرتاسر قاره ایجاد کرد، جایی که او صدایی صریح و قابل احترام ضد استعماری بود.

تحقیقات در مورد علت سقوط هواپیما که منجر به کشته شدن ماشل و 34 نفر دیگر شد، خلبانان را مقصر دانستند، اما 40 سال پس از مرگ او هنوز سؤالاتی در مورد آنچه واقعا اتفاق افتاده وجود دارد.

آنچه باید در مورد ماشل و سقوط هواپیمای مرموز که منجر به کشته شدن یکی از شخصیت های برجسته سیاسی آفریقا شد، بدانید:

در 18 اکتبر 1986، ماشل در کنار برخی از اعضای کابینه، روزنامه نگاران و اعضای خدمه پرواز، هنگامی که هواپیمایی که آنها با آن سفر می کردند به کوه های Lebombo در منطقه Mbuzini آفریقای جنوبی در نزدیکی مرز موزامبیک و اسواتینی سقوط کرد، کشته شد.

آنها در حال بازگشت از نشست رهبران منطقه در زامبیا بودند.

تحقیقات انجام شده به رهبری آفریقای جنوبی در مورد سقوط هواپیما خلبانان را مقصر این سانحه دانست و هرگونه بازی ناپسند را رد کرد، اما موزامبیک معتقد بود که سقوط توسط دولت آفریقای جنوبی برای ترور ماشل برنامه ریزی شده بود.

مقامات و کارشناسان موزامبیک و اتحاد جماهیر شوروی که این هواپیما در آنجا تولید شده بود، یافته های این گزارش را رد کردند.

از جمله برخی از ادعاهای آنها این بود که یک چراغ کاذب برای منحرف کردن هواپیما در مسیر اشتباه نصب شده بود، اما این موضوع با تحقیق رد شد.

سقوط هواپیما همچنین موضوع کمیسیون حقیقت و آشتی پس از آپارتاید در آفریقای جنوبی بود که هیچ یافته قطعی نداشت اما تحقیقات بیشتری را توصیه کرد.

با این حال، سؤالاتی در مورد نتایج حاصل از گزارش تحقیق 1987، از جمله حضور ادعایی سربازان آفریقای جنوبی در منطقه سقوط یک روز قبل از وقوع آن، ایجاد کرد.

موزامبیک در سال 1975 پس از یک دهه مبارزه مسلحانه توسط جنبش ملی گرای این کشور، FRELIMO، که جنگ آزادیبخش خود را عمدتا از پایگاه های تانزانیا به راه انداخته بود، از حاکمیت استعماری پرتغال به دست آورد.

ماشل رهبر اصلی جنبش آزادیبخش پس از مرگ ادواردو موندلین، شخصیت برجسته آن زمان در سال 1969 شد.

مبارزات مسلحانه FRELIMO شتاب بیشتری گرفت و تا سال 1974 بخش های بزرگی از شمال موزامبیک را تحت کنترل داشت در حالی که پرتغال در تلاش بود تا خسارات انسانی و مالی جنگ های استعماری خود را که در آنگولا و گینه بیسائو نیز در جریان بود حفظ کند.

پس از سرنگونی دیکتاتوری در پرتغال در سال 1974، دولت جدید تصمیم به پایان دادن به جنگ ها گرفت و توافقنامه لوزاکا را با FRELIMO امضا کرد و یک دولت انتقالی و چارچوبی برای استقلال ایجاد کرد.

در سال 1975، ماشل به عنوان رئیس جمهور کشور سوگند یاد کرد و استقلال موزامبیک را اعلام کرد و یک دولت مارکسیستی تک حزبی را تأسیس کرد.

با این حال، این جشن ها کوتاه مدت بود زیرا کشور درگیر جنگ داخلی بین FRELIMO و جنبش شورشی RENAMO بود، جنبشی ضد کمونیستی که پس از استقلال شکل گرفت و دو سال پس از استقلال توسط آفریقای جنوبی و رودزیای آن زمان حمایت شد.

در حالی که موزامبیک استقلال خود را به دست آورده بود، ماشل آزادی کشورش را ناقص می دید در حالی که هنوز حکومت اقلیت سفید پوست در جنوب آفریقا وجود داشت.

او مترادف با عبارت "A luta continua" شد که به "مبارزه ادامه دارد" ترجمه می شود، زیرا او بارها آن را با اشاره به مبارزه آزادیبخش علیه آپارتاید آفریقای جنوبی و حکومت اقلیت سفید پوست در زیمبابوه، که در آن زمان به نام رودزیا شناخته می شد، شعار می داد.

حمایت او از جنبش‌های آزادی‌بخش در منطقه، موزامبیک را در برابر حملات و حملات هوایی دولت‌های آفریقای جنوبی و زیمبابوه آسیب‌پذیر کرد، زیرا آنها به تعقیب مبارزان آزادی که در این کشور پناهنده بودند، می‌رفتند.

بسیاری از مبارزان آزادیبخش آفریقای جنوبی و زیمبابوه در جریان حملات موزامبیک در آن زمان کشته شدند.

دولت ماشل توسط اتحاد جماهیر شوروی و کوبا حمایت می شد و موضع مارکسیستی-لنینیستی آن درگیری هایش با RENAMO را به یک درگیری نیابتی جنگ سرد تبدیل کرد.

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده