آلتروئیست آلیه: ابزاری برای یهودیان جهان برای تغییر سیاست اسرائیل از درون - عقیده

تحت تعقیب: افرادی که مایل به ترک خانه، جوامع، زبان مادری و مشاغلی هستند که در طول چندین دهه ایجاد شده است. افرادی که آماده شروع از صفر در کشوری دیگر هستند و هزینه‌های سنگین شخصی، خانوادگی و مالی را متحمل می‌شوند - همه برای حل مشکلی که ممکن است دیگران از مزایای نهایی آن بهره ببرند. به زبان ساده: اسرائیل برای ایجاد آلیه به نوع‌دوستان نیاز دارد. در سال‌های اخیر، بحثی با فراوانی افزایش یافته است: سیاست اسرائیل مستقیما بر امنیت و جایگاه یهودیان مهاجر تأثیر می‌گذارد.

البته یهودستیزی توسط هیچ دولت خاص اسرائیل ابداع نشده است. با وجود این، حتی اگر کسی این فرض را بپذیرد که اقدامات اورشلیم می تواند خصومت ضد اسرائیلی را شعله ور کند، که اغلب به یهودی ستیزی آشکار منتهی می شود، یک پویایی غیرقابل دفاع ظاهر می شود. یک یهودی در لس آنجلس، پاریس، لندن، تورنتو یا نیویورک تاوان تصمیماتی را که در اورشلیم گرفته می‌شود، علیرغم اینکه هیچ حقی بر رهبران تصمیم‌گیری ندارد، می‌پردازد. آنها در انتخابات اسرائیل رای ندادند. آنها هیچ سیاستی را شکل نمی دهند. با این حال آنها یک جایگزین فوق العاده دارند: آنها می توانند رای دهندگان شوند.

آن‌ها می‌توانند آلیه را بسازند. لحظه‌ای که یک یهودی اسرائیلی می‌شود، دیگر تماشاگر منفعل نمی‌شوند. لحظه‌ای که یک یهودی در خارج از کشور شهروند اسرائیل می‌شود، دیگر تماشاگر منفعل و متاثر از سیاست‌های اسرائیل نمی‌شوند - آنها به یک شرکت فعال در شکل‌دهی به آنها تبدیل می‌شوند. و اگر تعداد زیادی از مردم این جهش را انجام دهند، مهاجرت صرفا مجموعه ای از انتخاب های زندگی خصوصی نیست و به یک نیروی دگرگون کننده جمعیتی و سیاسی تبدیل می شود. این یک آزمایش فکری نظری نیست. اسرائیل قبلا شاهد بوده است که چه اتفاقی می افتد زمانی که علیه به حد بحرانی می رسد.

در دهه 1990، صدها هزار مهاجر از اتحاد جماهیر شوروی سابق وارد شدند. آنها جامعه اسرائیل را تغییر دادند و به سرعت یک بلوک انتخاباتی قدرتمند را تشکیل دادند. در انتخابات 1992، قدرت جمعی آنها بین 8 تا 9 کرسی کنست تخمین زده شد. تا سال 1996، حزب تحت رهبری مهاجران اسرائیل باعلیه به تنهایی هفت کرسی به دست آورد. آنها با هدف اولیه تغییر شکل حکومت اسرائیل مهاجرت نکردند، با این حال ثابت کردند که عالیه در مقیاس بزرگ دقیقا می تواند این کار را انجام دهد.

این سؤال قانع‌کننده‌ای را مطرح می‌کند: اگر موج بزرگ بعدی مهاجرت از سوی جوامع یهودی غربی سرازیر شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر یهودیان در لس‌آنجلس، لندن، پاریس، تورنتو و نیویورک معتقدند که مسیر اسرائیل مستقیما بر امنیت آنها در خارج از کشور تأثیر می‌گذارد، چرا به تجمعات، عریضه‌ها و نظرات اکتفا می‌کنند؟ قانون بازگشت ابزاری را به آنها اعطا می کند که تقریبا برای هیچ دیاسپورای دیگری در جهان در دسترس نیست: قدرت ورود، دریافت شهروندی و قدم گذاشتن مستقیم به صندوق رأی. در نتیجه اسرائیل لیبرال تر در صورت موفقیت چنین تلاشی، پیامدهای آن را در نظر بگیرید.

ده ها هزار یهودی غربی آلیه می سازند، زندگی خود را در اسرائیل می سازند، و نفوذ خود را در صندوق های رای اعمال می کنند. نتیجه یک اسرائیل لیبرال تر خواهد بود. ورود صدها هزار یهودی - که بسیاری از آنها ریشه در جنبش های اصلاح طلب و محافظه کار دارند - سنت یهودی را با دموکراسی مدرن، پلورالیسم و ​​برابری جنسیتی پیوند خواهد داد. این مهاجران که در دموکراسی های مستقر غربی به سن بلوغ می رسند، تعهد ذاتی به نهادهای مدنی قوی، حقوق مدنی، آزادی بیان و برابری در برابر قانون دارند.

حضور آنها دموکراسی اسرائیل را از درون تقویت می کند. اگر این تغییر جمعیتی سیاست اسرائیل را به گونه ای تغییر دهد که اصطکاک با جامعه بین المللی را کاهش دهد، ممکن است یکی از بهانه های مورد استفاده برای توجیه یهودی ستیزی در خارج را نیز خنثی کند. تناقض در اینجا نهفته است. اگر این جنبش موفق شود، یهودی که در خیابان های پاریس راه می رود ممکن است با دانشجوی یهودی آمریکایی کمتر احساس امنیت کند. اما افرادی که هزینه شخصی برای تسریع آن تغییر را متحمل شدند، دیگر برای لذت بردن از آن وجود نخواهند داشت. آنها در اسرائیل خواهند بود.

آنها بهای آن را پرداختند. ما عادت کرده‌ایم که علیه را به‌عنوان یک اقدام دفاع از خود ببینیم: همه چیز در اینجا غیرقابل تحمل شده است، بنابراین من باید ترک کنم. اما چارچوب دیگری وجود دارد: ساختن علیه برای فرار، بلکه برای رهبری. از یک مشکل فرار نکنیم، بلکه برای حل آن گام برداریم. این جایگزین صهیونیسم سنتی، احساس تعلق یا تمایل به ساختن خانه در سرزمین یهودیان نمی شود - بلکه آنها را تکمیل می کند.

آلیه را به عنوان یک عمل مسئولیت جمعی یهودیان بازتعریف می کند. این پارادوکس عمیق آلیه نوعدوست است: حرکت به اسرائیل نه صرفا برای تغییر زندگی خود، بلکه برای محافظت از جان کسانی که ترجیح می دهند در عقب بمانند. گیلاد راموت بنیانگذار و رئیس Belong است، یک سرمایه گذاری اجتماعی که به تشویق آلیه اختصاص داده شده است.