آلوم «One Tree Hill» Bethany Joy Lenz یک نقاش مردگان را به صدایی برای افراد نادیده گرفته در اولین فیلم داستانی تبدیل می کند

در اولین رمان تخیلی بتانی جوی لنز، یک نقاش روزهای خود را با احترام به زنان عادی می گذراند که دنیا نادیده گرفته شده اند - کسانی که مرگشان توسط سیستمی که آنها را نادیده می گیرد باعث یا فعال شده است.

The Betrayal of Cora Wexford که در 20 اکتبر از Simon & Schuster منتشر شد، در دهه 1880 می گذرد و کورا، یک آمریکایی 38 ساله را دنبال می کند که از زندگی خود فرار می کند و به لندن نقل مکان می کند تا به عنوان یک هنرمند پرتره پس از مرگ زندگی کند. او بعدا توسط یک گالری دار حق رای مأمور شد تا مجموعه ای از پرتره های زنانی که در لندن دیده نشده و نادیده گرفته شده اند بسازد. همانطور که او برای احترام به قربانیان قاتل زنجیره ای جک چاک دهنده کار می کند، در رابطه خود با مایلز ویل جذاب نیز به طور فزاینده ای دچار سردرگمی می شود.

سوال اصلی رمان: آیا کسی متوجه خواهد شد که زنی در طول زمان توسط کسی که تخت او را به اشتراک می گذارد، از بین می رود؟ داستان‌های مرتبط، ستاره تلویزیونی «کری»، آلیسون تورنتون، دقیقا می‌داند که شما در مورد شخصیت قطبی‌کننده‌اش، فراتر از کتاب، درون طرح توبی برای ساختن یک جهان سینمایی R.L. Stine احساس می‌کنید.

برای لنز، دانشمند One Tree Hill که در کتاب خاطراتش در سال 2024، Dinner for Vampires، علنا داستان حضور در یک فرقه را بیان کرد، این سؤال شخصی است.

او به هالیوود ریپورتر می گوید: "من برخی از تجربیات خود را، برخی از زنانی که می شناسم، و برخی را مشاهده کردم، گرفتم، و به موضوعات کلی نگاه کردم. این تیپ شخصیتی سه گانه تاریک و دستکاری کننده از درون چه احساسی دارد؟ من با آن در یک فرقه برخورد کردم، و در چندین رابطه دیگر با آن، نه فقط عاشقانه، بلکه دوستی ها و پویایی های خانوادگی، داشتم."

او می گوید که خاطرات او "از چند جهت" به او آزادی داده است. اگرچه این به معنای تجدید بخش قابل توجهی از زندگی او بود، اما افشای آن به طور عمومی به او کمک کرد تا در "درمان و رشد خودم" به جلو برود. او می‌گوید: گذاشتن خاطرات روی کاغذ، سپس بستن کتاب و گذاشتن آن در قفسه، «به‌طور باورنکردنی تسکین‌دهنده و شفابخش بود».

دو سال پس از انتشار، لنز آموخته است که به دیگران نیز کمک کرده است. خوانندگان هنوز در مورد تجربیات خود در گروه های پرتقاضا، روابط صمیمی شریک زندگی، محل کار و خانواده برای او می نویسند. او می‌گوید: «این ناامیدکننده است که این اتفاق هنوز به‌طور مکرر رخ می‌دهد، اما اینکه بدانیم نه تنها من تنها نیستم، بلکه آن‌ها نیز تنها نیستند، مایه دل‌انگیز است. "هیچ امیدی بیشتر از این نیست که بتوانم به آن کتاب داشته باشم."

او هیچ علاقه ای به دنباله خاطرات ندارد ("من آنچه را که باید می گفتم") اما داستان های تخیلی به او اجازه می دهد لنز داستان را بازتر کند و به ارائه صدایی برای افراد بی صدا ادامه دهد.

او می‌گوید: «اجازه دهید به همه این قطعات نگاهی بیندازم و چیزی را جمع‌آوری کنم که با آنچه من و بسیاری دیگر تجربه کرده‌ایم بسیار صادق است.»

لنز با کتاب جدید خود به نام کورا وکسفورد می‌خواست داستانی از دستکاری، برنامه‌های پنهان و مردان جذاب را تعریف کند و در عین حال به کسانی که آن را زندگی نکرده‌اند نیز درک کند.

او می‌گوید: "من می‌خواستم احساسات شخصی خودم را در مورد چگونگی شفا دادن [و] عدالت کشف کنم. با این نوع تجربیات چه می‌کنید؟ وقتی احساس می‌کنید دیوانه می‌شوید چه حسی به شما دست می‌دهد؟ می‌خواستم همه آن چیزها را کشف کنم، اما باید آرایش می‌کردم. باید به گونه‌ای باشد که خواندنش برای خواننده جذاب و هیجان‌انگیز باشد."

راه‌حل لنز این بود که همه چیز را در یک رمان روان‌شناختی کاوش کند، و از داستان‌نویسانی که مانند آگاتا کریستی و آلفرد هیچکاک به آن‌هایی که اکنون می‌بلعد، الهام می‌گرفت، از جمله نویسندگان گیلیان فلین، روث ور، لوسی فولی و پائولا هاوکینز، الهام گرفت. او می‌گوید: «من در آن دنیا احساس راحتی می‌کنم. در آن دنیا فوق‌العاده است، و من فقط فکر کردم، اجازه دهید وارد آن شوم.» فیلم «نور گاز» در دهه 1940، با اینگرید برگمن و چارلز بویر، نقطه جهش کامل او بود، هرچند او امیدوار است کتابش «کمی مبهم‌تر» از آن فیلم باشد.

او کورا وکسفورد را نئوویکتوریایی خطاب کرده است، با "کمی اردو".

حرفه کورا به عنوان کسی که مرده ها را نقاشی می کند یک انتخاب عمدی بود. لنز می‌خواست که او در کنار غم و اندوه راحت باشد، که «به او هوش، جاذبه، عجیبی می‌دهد» و به خوانندگان اجازه می‌دهد او را سریع بشناسند. قوس او از احترام به مردگان به این دلیل است که به او پول داده می شود، تا مراقبت واقعی: "او می خواهد به آنها احترام بگذارد و مطمئن شود که چیزی از میراث آنها زنده است."

پس از آن مایلز ویل، غریبه جذاب، کورا، بیشتر مورد اعتماد قرار می گیرد. لنز می گوید: «همه ما یک Miles Vale را می شناسیم. "آنها فکر می کنند خیلی خاص هستند" اما "آنها هیچ شخصیتی ندارند. آنها هیچ زندگی درونی ندارند. آنها وجود ندارند."

لنز در حالی که برای انتشار داستانش آماده می شود، آماده است تا دوباره دنیای کورا را ببیند، اما اعتراف می کند که "چند داستان دیگر در ذهن من است که ممکن است بر آن اولویت داشته باشند."

لنز می‌گوید: «من در تمام زندگی‌ام نویسنده بودم: آهنگ‌ها، کتابی که در جوانی شروع کردم و آن را تمام نکردم، فیلمنامه‌ها، خلبان‌ها، چندین موزیکال. من واقعا از تحقیق درباره هر موضوع یا جدول زمانی لذت می‌برم، و اگر داستانی انسانی برای گفتن وجود داشته باشد که رشته‌های قلبم را به خود جلب کند، به آنجا خواهم رفت. به یاد می‌آورم که می‌خواستم قسمتی از One Tree Hill را بنویسم و ​​هرگز به آن نزدیک نمی‌شوم. نوشتن همیشه از من سرازیر می‌شود، و این یک نمونه عالی از فرصت ملاقات آماده‌سازی بود.»

او می‌گوید: "نوشتن همه من است. همه چیز در مغز من است، که برای تک فرزندی با واکنش‌های ضربه‌ای عالی است، که ترجیح می‌دهد همیشه در خانه من باشد و هرگز با هیچ انسانی صحبت نکند تا زمانی که احساس دیوانگی کنم. سپس به دنیا می‌روم و نمی‌توانی من را ببندی."

او به THR می‌گوید: «از اینکه یکی از این رویاها به حقیقت می‌پیوندد بسیار سپاسگزارم و در حال حاضر با رمانم آن را زندگی می‌کنم.

هر چه او بعدا بنویسد، امید او برای کورا وکسفورد ساده است: "من می خواهم این داستان تا حد امکان به زنان بیشتری برسد."