آلیس دیوپ، فیلمساز با کمیسیون Miu Miu خود در پاریس، فضای بسیار مورد نیاز را برای شفا ارائه می دهد.

برای چند روز این هفته، آلیس دیوپ، فیلمساز، فضایی برای شفا ایجاد کرده است. برای سفارش Miu Miu امسال در هنر بازل پاریس، او Place d’Iéna را به عنوان نصبی در مقیاس بزرگ Geste de Consolation (ژست تسلیت) تبدیل کرده است.

سفر با Bona، شارلوتزویل، ویرجینیا (2015) از Zanele Muholi از سری "Somnyama Ngonyama (Hail the Dark Lioness)" آغاز می شود. در عکس سیاه و سفید، هنرمند را می بینیم که در آینه به خود نگاه می کند، اما چهره او فقط از طریق انعکاس آنها قابل مشاهده است. فراتر از این فیلم جدیدی از دیوپ با عنوان [Sans Tires] است که با گزیده‌هایی از فیلم‌های قوم‌نگاری زنان آفریقایی شروع می‌شود که به عنوان دیگری به تصویر کشیده می‌شود و با نماهایی که زنان سیاه‌پوست قدرتمند را نشان می‌دهند به پایان می‌رسد.

علاوه بر این، "Chambre à soi" (اتاق نشیمن و کتابخانه) است که دیوپ آن را به عنوان "اتاق نشیمن یک زن سیاهپوست متفکر - فضای مکث، یادگیری و برخورد. کتابخانه ها مدت هاست که فضاهای بی سر و صدا رادیکال تخیل سیاسی سیاهپوستان بوده اند." در فضایی که از دفتر خود دیوپ الگوبرداری شده است، با فرش‌هایی الهام‌گرفته از نقوش بصری مری لی بندولف کویلتر Gee's Bend، بازدیدکنندگان می‌توانند زمانی را برای مطالعه کتاب‌های کریستینا شارپ، ویرجینیا وولف، و ژان ژنه اختصاص دهند و تک‌نگاری‌هایی را در مورد اوتوبونگ انکانگا، دینا لاوسون، هنری تیلورمن، هنری تیلورمان، ژان کوک، ژانوک، ژان، ژان، ژانکوئه، ژان‌آکوئن، ژان‌آکوئن، ژان‌آکوئنوم، مطالعه کنند. مارسل دوک

همپ، و بیشتر.

بین «Chambre à soi» و مجسمه 2020–2021 Simone Leigh، Sentinel (Mami Wata) که سفر را به پایان می‌رساند، فضایی برای نمایش است که ارائه‌های آن بین اجرای مجسم شده Angel Bat Dawid و Sistazz of the Nitty Gritty و Nadia Bephugr's minute Processional 4. که در آن دو نوازنده (از یک گروه شش نفره) گزیده‌هایی از متون بنیادی را برای Diop و Beugré به عنوان فراخوان و پاسخ می‌خوانند.

گوش دادن به سخنان سعیدیا هارتمن، گیل جونز، لوسیل کلیفتون، جون جردن، تونی موریسون و دیگران یک مهلت بسیار ضروری برای شلوغی و شلوغی این هفته در پاریس است.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد Geste de Consolation، ARTnews از طریق یک مترجم با Diop صحبت کرد.

این مصاحبه کمی ویرایش شده است.

ARTnews: کمیسیون Fragments for Venus و سپس Geste de Consolation چگونه گرد هم آمدند؟ آیا قبل از دعوت با میوچیا پرادا ملاقات کرده بودید؟

آلیس دیوپ: من هیچ رابطه ای با میوچیا پرادا نداشتم قبل از اینکه از Verde Visconti برای پیشنهاد پروژه ای برای مجموعه "قصه های زنانه" دعوتی دریافت کنم، و به این ترتیب Fragments for Venus بود. من خانم پرادا را هنگام نمایش Fragments در ونیز ملاقات کردم، و چند ماه پیش، او به من پیشنهاد داد - در کمال تعجب - به عنوان هنرمند دعوت شده برای سفارش عمومی که Miu Miu در سال‌های گذشته در هنر بازل پاریس انجام داده است. من حیرت زده بودم، اما تصمیم گرفتم به شهود این زن که بسیار تحسینش می کنم اعتماد کنم.

خوشحال بودم که این کار را انجام دادم زیرا واقعا من را به جایی متفاوت از کاری که در گذشته انجام داده بودم برد. با این پروژه، تصمیم گرفتم به تحقیقاتی که در من سکنی گزیده، تسخیر شده‌ام، و در Fragments شکل داده‌ام، وفادار بمانم. این تحقیق مربوط به سوالاتی است که از بازنمایی زنان سیاهپوست در تاریخ هنر برای من پیش می‌آید و فکر می‌کنم این نمایشگاه یک تمدید، یک نقطه اوج و شاید پایانی برای تحقیق من در مورد این سؤالات است.

برای من واقعا زیبا بود که بتوانم اشیاء بسیار خاصی را که برای نمایشگاه و این مکان انتخاب کردم در دیالوگ قرار دهم.

آلیس دیوپ. عکس بریژیت لاکومب

در مورد بازنمایی زنان سیاه‌پوست در تاریخ هنر و به‌طور کلی‌تر در فرهنگ بصری، می‌توانید درباره استفاده از فیلم‌های قوم‌نگاری زنان آفریقایی در فیلم کوتاهی که برای Geste de Consolation ساخته‌اید، صحبت کنید؟

من از پیشینه ای می آیم که عمدتا در فیلم مردم نگاری یا مربوط به فیلم مردم نگاری و مردم شناسی است. در دانشگاه، مردم شناسی و تاریخ خواندم و این چیزی بود که مرا به سینما رساند. تصاویری که در ابتدای نصب ویدیوی من می بینیم، تصاویری هستند که توسط یک آرشیودار فیلم پیدا شده اند که من استخدام کردم تا در آماده سازی فیلم بلند بعدی ام به دنبال آنها بگردم، که قرار است اقتباسی از افریقای شبح میشل لیریس باشد، متنی که واقعا پایه انسان شناسی فرانسوی و انسان شناسی معاصر است.

همچنین نشان می‌دهد که این رشته در دهه 1930 تا چه اندازه با سلطه استعمار مرتبط است و چگونه انسان‌شناسی و مطالعات انسان‌شناسی بیانگر اراده‌ای برای تسخیر دیگری بودند. بنابراین، این آرشیویست باهوش که با من کار می کرد، این تصاویر را از اکتشافات مردم شناسی فرانسوی، آلمانی و ایتالیایی پیدا کرد. [بدون عنوان] همچنین شامل گزیده هایی از [پروژه با بودجه] توسط آلبرت کان [بایگانی سیاره] تا فیلم های اولیه لومیر است. همچنین برخی از تصاویر آرشیوی خصوصی و برخی فیلم‌های مربوط به دهه 1930 مانند سفر به کنگو (سفر به کنگو) وجود دارد.

و بنابراین، آنچه که واقعا ارائه می کند، پانورامایی از این نوع تصاویر از آغاز قرن بیستم تا اواسط قرن بیستم است، و من فکر می کنم که آنها تخیل جمعی دیگری را آشکار می کنند. نگاه من به‌عنوان یک فیلمساز علیه آنها شکل گرفته است. روشی که این تصاویر زنان سیاه‌پوست را نشان می‌دهند و روی صحنه می‌برند، به من می‌گوید چگونه ساخته شده‌ام و نشان می‌دهد که چگونه فیلمساز شدم، تا حد زیادی برای پاکسازی و شفای خودم.

سپس، در پایان نصب ویدیو، آنچه را که من تصاویر تسلیت می نامم، خواهید داشت. اینها تصاویری از مراقبت هستند و منابع مختلفی را شامل می شوند، مانند فیلم La Noire de… [1966] اثر عثمان سمبنه، فیلمی از سارا مالدورور به نام Sambizanga [1972]. چند تصویر جدیدتر مانند فیلمی از روزین امباکام، Les prières de Delphine (دعاهای دلفین) [2021] وجود دارد. تصاویری از یک فیلم کریس مارکر وجود دارد که مبهم‌تر هستند و سپس تصاویری از فیلم پدرو کاستا ویتالینا وارلا [2019] دارید.

اینها همه حضور زنان سیاهپوست در فیلم هستند که با احترام و وقار نشان داده می شوند - تصاویری که به من کمک کرد تا بهبودی پیدا کنم و به من کمک کرد تا نگاه خودم را به عنوان یک فیلمساز دقیق تر نشان دهم.

سفارش Miu Miu از Alice Diop، Geste de Consolation، با فیلم او [Sans Titre]. با احترام به Miu Miu

این من را به یاد نیمه دوم Fragments for Venus می اندازد، جایی که شما روی زنان سیاه پوست مختلف در بروکلین تمرکز می کنید. آیا آن بخش از فیلم را نوعی درمان می بینید که به آرشیو تصویری بازنمایی زنان سیاه پوست نیز اضافه می کند؟

بله، قطعا. لذتی که از انجام این کار بردم، و هدف اصلی من از نگاه کردن به این زنان، نگاه کردن به آنها به گونه ای بود که دوست داشتم زمانی که نگاهم را به عنوان یک فیلمساز توسعه می دادم به آنها نگاه کنند.

هم در Fragments for Venus و هم در فیلم سینمایی سنت عمر، شما از موسیقی به صورت حداقلی اما دقیق استفاده می کنید. در [Sans Titre]، موسیقی در سراسر فیلم وجود دارد. چرا تصمیم گرفتید به موسیقی فیلم اینگونه نزدیک شوید؟

این اولین باری است که با یک آهنگساز کار کردم و از کسی خواستم برای یکی از پروژه های من موسیقی اصلی بسازد. واقعا لذت فوق العاده ای بود که مطمئنا برای فیلم های آینده ام الهام بخش من خواهد بود. من با فرشته بت داوید و نعیما نفرتاری کار کردم که آلبوم سفر به نبتا پلیا در نوشتن فیلم بلند بعدی من واقعا تسخیر شد. من از قطعه ای از آن آلبوم در نسخه های اولیه ویرایش این چیدمان استفاده کرده بودم و احساس می کردم که می خواهم کار ارگانیک تری انجام دهم.

کمیسیون Miu Miu از Alice Diop، Geste de Consolation. با احترام به Miu Miu

فکر می کنم غریزه درستی بود که فرشته و نعیما وارد این فیلم شوند و روی این فیلم کار کنند، زیرا یک سوال بسیار دشوار در مورد نحوه استفاده از این تصاویر وجود داشت، از جمله اینکه چگونه زنان سیاه پوست را در معرض این تصاویر قرار دهیم. من نمی خواستم این خشونت را دوباره به آنها نشان دهم به گونه ای که به آنها صدمه بزند. این یک سوال بسیار مشکل بود، و من متوجه شدم که تنها راه انجام آن در واقع این بود که موسیقی به ما دیدگاهی درباره نحوه نگاه کردن به این تصاویر به ما بدهد.

موسیقی حاصل [ضبط] زنان سیاهپوست است که به این تصاویر نگاه می‌کنند، گریه می‌کنند، دعا می‌کنند، دلداری می‌دهند، انتقام می‌گیرند – و این واقعا همان چیزی است که اتفاق افتاده است. نعیما و فرشته با من به استودیو آمدند. ما صفحه نمایش ها را تنظیم کردیم. ما سه نفر با هم تصاویر را تماشا کردیم. ما گریه کردیم و سپس آنها به روشی بسیار ارگانیک برای تصویر آهنگسازی کردند. مثل یک کنسرت فیلم زنده بود - آنها به صورت زنده روی این تصاویر آرشیوی اجرا کردند. تجربه فوق العاده قدرتمندی بود. سپس روز بعد، من موسیقی را روی تصویر ویرایش کردم، اما [ویرایش] بسیار کمی بود، زیرا، دوباره، بسیار ارگانیک بود.

رابطه بین صدا، گریه، صدای آنجل و کلارینت او و پیانوی نعیما - خیلی دقیق بود. این باعث شد متوجه شوم که این در واقع تنها صداپیشگی ممکن است، و این تنها راه برای مواجهه بینندگان با این تصاویر است.

کمیسیون Miu Miu از Alice Diop، Geste de Consolation، با کاری از Zanele Muholi. با احترام به Miu Miu

چگونه به معماری Place d’Iéna برای سفارش برخورد کردید، و چه ارتباطی با آثار Zanele Muholi و Simone Leigh و همچنین برنامه اجرا دارد؟

خوب، مانند یک مسیر یا یک مسیر است. آنچه مهم است این است که توجه دقیقی به هر شی که به نمایش گذاشته شده است اختصاص داده شده است. در عین حال، من می‌خواستم به بازدیدکنندگان اجازه دهم که از فضایی به فضای دیگر حرکت کنند. واقعا مسیری از عکس تا مجسمه است. نمی‌توانم پیش‌بینی کنم که بازدیدکنندگان چه چیزی را تجربه خواهند کرد، زیرا بسیار شخصی است. اما ایده این است که این یک نوع مسیر روایی به سمت مراقبت، به سمت شفا است. رابطه بین هر یک از این اشیاء که در امتداد یک مسیر بسیار در نظر گرفته ظاهر می شوند دقیق است.

ما با عکس زنله شروع می کنیم، که به نظر من به عنوان دیدگاهی است که دوست دارم مردم نسبت به تصاویر داشته باشند، و سپس فضای نصب با ویدیو فضای خشونت است و نیاز به دلداری را افزایش می دهد. سپس فضای اجرا را داریم که این زنان فقط از کادر بیرون می آیند و کاملا خودشان هستند. آنها ادعا می کنند که خودشان هستند و ناگهان ما آنها را با تمام زیبایی و قدرتشان در آنجا داریم.