آمریکا باید جایگاه جهانی خود را به دست آورد

طلوع خورشید در شهر نیویورک در 18 آوریل 2026. —گری هرشورن-گتی ایماژز

پرزیدنت دونالد ترامپ در سخنرانی تحلیف خود در ژانویه 2017 اعلام کرد: «از این روز به بعد، یک چشم انداز جدید بر سرزمین ما حاکم خواهد شد.» از این لحظه به بعد، آمریکا اول خواهد بود. یک ناسیونالیسم جزیره‌ای و پوپولیستی، همراه با ضدیت نسبت به ایده‌ها و نهادهای جهانی‌گرا، به موضوع اصلی و روشن هر دو دوره او در کاخ سفید تبدیل شد.

پرزیدنت ترامپ انرژی قابل توجهی را صرف سرکوب سازمان ملل کرده است، نهادی که ایالات متحده ۸۰ سال پیش به ایجاد آن کمک کرد و از آن زمان تاکنون شکل گرفته است. او آن را به‌عنوان «بوروکراسی غیرانتخاب‌نشده، غیرپاسخ‌گو، جهانی» و چیزی بیش از «یک مغازه سخنگو» به سخره گرفته است.

اکثریت آمریکایی ها دیگر با رئیس جمهور خود موافق نیستند. در یک نظرسنجی جهانی در سپتامبر 2025 که به سفارش بنیاد راکفلر انجام شد، 61 درصد از پاسخ دهندگان آمریکایی موافق بودند که کشورشان باید با دیگران برای حل چالش‌های جهانی همکاری کند، حتی اگر انجام این کار به معنای به خطر انداختن برخی از منافع ملی باشد. تنها 16 درصد پاسخ منفی دادند. چنین حمایت آمریکا از همکاری بین المللی تنها افزایش یافته است. هنگامی که همین سوال در تکرار نظرسنجی سال 2026 مطرح شد که بیش از 35000 نفر را در 34 کشور مورد بررسی قرار داد، در ایالات متحده حمایت شد.

با چهار درصد افزایش به 65 درصد، در حالی که مخالفان با دو درصد کاهش به 14 درصد.

حمایت عمومی آمریکا از همکاری چندجانبه در سال 2026 از اروپای غربی که 61 درصد است بیشتر است. علیرغم حملات پرزیدنت ترامپ به سازمان ملل، 62 درصد از آمریکایی ها می گویند که به این نهاد اعتماد دارند - هشت درصد بیشتر از سال گذشته - در حالی که فقط 30 درصد ادعا می کنند به آن بی اعتماد هستند. تقریبا نیمی از پاسخ دهندگان آمریکایی، 46 درصد، می گویند که از ایفای نقش رهبری سازمان ملل در صحنه جهانی راحت هستند. فقط 21 درصد می گویند که ناراحت هستند.

از آنجایی که ثبات جهانی از بین رفته و صلح به طور فزاینده ای شکننده شده است، تمایل آمریکایی ها برای همکاری فرامرزی افزایش یافته است. در همین نظرسنجی، از پاسخ دهندگان خواسته شد سه اولویت را از فهرست 13 موضوع جهانی انتخاب کنند: در میان پاسخ دهندگان آمریکایی، 40 درصد، جلوگیری از جنگ و درگیری را در میان مهم ترین دغدغه های خود قرار دادند.

پیام به رئیس جمهور ترامپ روشن است. در بیشتر 80 سال گذشته، آمریکا حتی در لحظه تک قطبی خود به صورت چندجانبه عمل کرده است. آمریکایی‌ها نمی‌خواهند که ایالات متحده در یک دوره چندقطبی فزاینده یکجانبه عمل کند. آنها می خواهند که کشورشان به جای اجبار، سیاست اجماع سازی را تمرین کند.

فراخوانی جدید برای همکاری بین المللی

من به ابتکاری ملحق شدم که شامل 100 نخست وزیر و رئیس جمهور سابق از هر قاره است که از رهبران امروزی می خواهد که پایه قوی تری برای همکاری در جهانی چندقطبی و چندقطبی ایجاد کنند. روز دوشنبه، در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک، بسیاری از ما گرد هم آمدیم تا اصول اصلی را تأیید کنیم که می‌تواند مبنای یک اجماع جهانی جدید در مورد حل مشکلات مشترک و کمک به نیازمندان باشد.

همانطور که نظرسنجی به سفارش بنیاد راکفلر نشان داد، بیش از نیمی از پاسخ دهندگان آمریکایی، 53 درصد، از حمایت عمومی رئیس جمهور خود از این اصول همکاری حمایت می کنند. این یافته نشان می‌دهد که آمریکا ملتی متعهد به ایدئولوژی «اول آمریکا و فقط آمریکا» نیست، بلکه ملتی با احساس قوی از ارزش‌های پایداری است که آن را به جهان گسترده‌تر پیوند می‌دهد.

با این حال، با افزایش حمایت آمریکا از همکاری با سایر نقاط جهان، تمایل سایر نقاط جهان به همکاری با آمریکا در تعادل است. برای چندین دهه، مردم در همه جا برای امید و الهام به آمریکا چشم دوخته اند. این ایمان اکنون زیر سؤال رفته است.

همان نظرسنجی نشان داد که جذابیت آمریکا به عنوان رهبر جهانی کاهش یافته است. تنها 39 درصد از پاسخ دهندگان در سراسر جهان از ایفای نقش پیشرو ایالات متحده در صحنه جهانی راحت هستند. و 34 درصد از پاسخ دهندگان در سراسر جهان، ایالات متحده را تهدیدی بزرگ برای کشورهای خود می دانند. با توجه به این معیار تیره و تار، روسیه حتی با 42 درصد بالاتر امتیاز کسب کرد. چین در کمال تعجب با 30 درصد بهتر عمل کرد.

هنگامی که از پاسخ دهندگان به نظرسنجی سال 2026 پرسیده شد که با دیدن کدام کشورها نقش پیشرو در امور جهانی را دارند، آمریکا در نیمه پایین جدول قرار گرفت. کانادا از آمریکا پیشی گرفت و 60 درصد از پاسخ دهندگان در سراسر جهان از ایفای چنین نقشی راحت بودند که بالاترین رای ثبت شده برای هر کشوری است.

چندین قدرت متوسط ​​توسط پاسخ دهندگان به عنوان رهبران جهانی بالقوه مثبت تلقی شدند: ژاپن (58%)، استرالیا (55%)، بریتانیا (54%)، آلمان، اسپانیا و ایتالیا (همه 53%)، فرانسه (51%) و کره جنوبی (42%).

در حالی که هیچ یک از این کشورها به قدرت اقتصادی و نظامی آمریکا نزدیک نیستند، قدرت نرم آمریکا قطعا در سال های اخیر آسیب دیده است. تخمین زده می شود که 900 میلیون نفر می خواهند در جایی غیر از کشور خود زندگی کنند.

نظرسنجی‌هایی که از مردم می‌پرسیدند در کدام کشور زندگی می‌کنند، همواره آمریکا را در صدر قرار داده است. بر اساس داده های گالوپ، 24 درصد از پاسخ دهندگان در سال 2009 آمریکا را به عنوان خانه جدید ترجیحی خود نام بردند. تا سال 2025، این ترجیح به تنها 15 درصد کاهش یافت.

تجدید رهبری آمریکا

آمریکا همچنان می تواند قدرت نرم خود را بازیابد. آمریکایی ها خوش بینی یا باور خود را نسبت به آینده ای بهتر از دست نداده اند. در نظرسنجی سال 2026، 55 درصد از پاسخ‌دهندگان آمریکایی اظهار داشتند که در طول یک بحران، جامعه خودشان با هم جمع می‌شوند. اکثریت قاطع‌تر، 64 درصد، معتقدند که به عنوان آمریکایی، مسئولیت کمک به دیگران را دارند، حتی در کشورهایی که نمی‌شناسند. و 76 درصد از پاسخ دهندگان آمریکایی معتقدند که ساختن آینده ای بهتر برای نسل بعدی امکان پذیر است.

آمریکایی ها باید این اعتقادات را واضح تر و گسترده تر منتقل کنند. تحت فشار بحران مقرون به صرفه در داخل و افزایش بیش از حد نظامی در خارج از کشور، آمریکایی‌ها ممکن است دیگر آمادگی «تحمل هرگونه بار یا پرداخت هر بهایی» را نداشته باشند.

اما ارزش‌هایی که اساس آمریکا را تشکیل می‌دهند هنوز توسط اکثریت مردم آن پذیرفته می‌شوند. این نشان می دهد که آمریکا هنوز آنچه را که لازم است برای از سرگیری رهبری جهانی که بیش از هر زمان دیگری در جهان آشفته ما به آن نیاز است، دارد.