آمریکا به معماران نیاز دارد زنان پاسخی هستند که ما مدام نادیده می گیریم | نظر

آمریکا قرار است میلیاردها دلار برای زیرساخت ها هزینه کند. جاده ها، پل ها، مسکن، مراکز داده. کار آنجاست. مردم نیستند. طبق گفته Associated Builders and Contractors، صنعت ساخت و ساز باید در سال 2026 349000 کارگر جدید را فقط برای پاسخگویی به تقاضا جذب کند.

آن کمبود چهره دارد. این معمار است که هرگز وارد عرصه نمی شود یا کسی که زودتر آن را ترک می کند. و مهمتر از آن، راه حلی دارد که برای چندین دهه در معرض دید عموم قرار داشته است.

بر اساس گزارش NCARB (شورای ملی ثبت نام معماری) زنان 47 درصد از نامزدهای مجوز در معماری را تشکیل می دهند. این تقریبا نیمی از افرادی است که برای تبدیل شدن به معماران دارای مجوز آموزش می بینند. NCARB گزارش می دهد که با این حال هنوز تنها 28 درصد از معماران دارای مجوز، زنان هستند. خط لوله در حال پر شدن است، اما حرفه نه.

این شکاف یک راز نیست. این یک مشکل حفظ است و با داستانی شروع می شود که صنعت مدام در مورد ظاهر یک معمار به خود می گوید. تصویر یک آقای بلند قد در اتاقی است که بر گفتگو مسلط است و پروژه را رهبری می کند. آن تصویر دقیق نیست.

بیشتر معماری ها نشاسته سازی نیستند. این قراردادها، هماهنگی، مدیریت پروژه و ساختن چیزها است. این حرفه به افرادی نیاز دارد که بتوانند این کار را انجام دهند. زنان این کار را انجام می دهند و سپس به میدان هایی می روند که به آنها پاداش می دهد.

من دهه ها را در این صنعت گذرانده ام. من روی سنگ‌های قهوه‌ای، تبدیل بانک‌ها، دفاتر پزشکی، خرده‌فروشی در مقیاس بزرگ و مدارس در سراسر نیویورک، کالیفرنیا و سدونا کار کرده‌ام. آن کار به من آموخت که این شغل واقعا به چه چیزی نیاز دارد. به ندرت طراحی به تنهایی انجام می شود.

این هماهنگی، برنامه زمانبندی، پیمانکار است که تا زمانی که کسی نداند چگونه بپرسد به تماس پاسخ نمی دهد. من زنانی را مشاهده کرده‌ام که با همان جاه‌طلبی همتایان مرد خود از دانشکده معماری فارغ‌التحصیل می‌شوند، تنها برای اینکه به سمت نقش‌هایی در طراحی گرافیک، مالی، بازاریابی، طراحی داخلی و زمینه‌های مرتبط بروند که در آن دستمزد بهتر، انعطاف‌پذیری بیشتر، و مسیر ارتقاء روشن‌تر است.

آنها دست از کار کشیدند. آنها حرفه ای را ترک کردند که نمی دانستند با آنها چه کنند.

صنعت به دنبال چیز اشتباه است. شرکت‌ها کسانی را استخدام می‌کنند که معتقدند نشاسته‌ساز، برنده جایزه، شخصی که روزی آنها را روی جلد یک مجله قرار می‌دهد، می‌شوند.

آن شخص بخش کوچکی از این حرفه است. چیزی که اکثر پروژه‌ها به آن نیاز دارند شخصی است که طراحی را درک کند، اما می‌تواند یک زمان‌بندی را نیز مدیریت کند، یک قرارداد را بخواند، و اطلاعاتی را از پیمانکاری که نمی‌خواهد آن را ارائه دهد، دریافت کند. این یک مجموعه مهارت متفاوت است و زنان اغلب آن را دارند.

من آن را در حرفه خودم دیده ام. مردم می گفتند، "نانسی این کار را انجام خواهد داد. از او بپرس." این تعریفی از مهارت های طراحی من نبود. این یک تشخیص بود که می‌توانم یک پروژه را به جلو ببرم. این مهارت همان چیزی است که صنعت می گوید می خواهد. سپس برای چیز دیگری استخدام می کند.

ما این گفتگو را در دهه 1970 شروع کردیم. پنجاه سال بعد، زنان هنوز وارد اتاقی می شوند و عکس العمل یکسانی دریافت نمی کنند. چرا این هنوز هم درست است؟ بخشی از آن صنعت است. بخشی از آن خود زن است که باید طوری وارد اتاق شود که انگار صاحب اتاق است. این پیامی است که من به هر زن جوانی که راهنمایی می کنم می دهم. قبل از اینکه کسی به شما اجازه دهد صاحب اتاق شوید.

برای رهبران صنعت، عمیق تر به افرادی که در مقابل خود هستند نگاه کنید. استخدام برای تصویر را متوقف کنید و شروع به استخدام برای کار کنید. فردی که می تواند یک پروژه را هماهنگ کند، یک تیم را مدیریت کند و کار را انجام دهد، ارزشمندتر از شخصی است که زیباترین رندر را می کشد. زنان دارای مدرک معماری در حال حاضر این کار را در رشته های مجاور انجام می دهند زیرا شما آنها را در این رشته ندیدید.

برای زنانی که وارد این حرفه می شوند، قبل از ادعای جایگاه خود منتظر تغییر صنعت نباشید. کسی باشید که آن را انجام می دهد. به این ترتیب است که شما به رسمیت شناخته می‌شوید، و از این طریق شغلی را ایجاد می‌کنید که در نهایت به شما امکان می‌دهد آنچه را که می‌خواهید طراحی کنید. نشاسته ممکن است بعدا بیاید. توانایی ارائه چیزی است که شما را به آنجا می رساند.

اگر صنعت تغییر کند، نتیجه مشخص است. پروژه های بیشتری ساخته می شود. زیرساخت های بیشتری ارائه می شود. زنان بیشتری در حرفه ای می مانند که آنها را آموزش می دهد. کمبود کاهش می یابد، نه به این دلیل که ما افراد بیشتری پیدا کردیم، بلکه به این دلیل که دیگر از دست دادن آنهایی که داشتیم را متوقف کردیم.

اگر تغییر نکند، کمبود عمیق تر می شود. جاده ها بدون تعمیر می مانند پل ها با تاخیر می مانند مسکن ساخته نشده می ماند. و صنعت مدام در تعجب است که چرا، حتی اگر نیمی از افرادی که می‌خواستند به آن بپیوندند کنار رفتند.

کارگران آنجا هستند. استعداد وجود دارد. سوال این است که آیا صنعت معماری مایل به دیدن آن است؟

نانسی اس واینمن، AIA، مدیر، مالک و بنیانگذار خدمات معماری واینمن است، یک شرکت طراحی متعلق به زنان که در شهر نیویورک و سدونا کار می کند. همه دیدگاه ها متعلق به نویسنده است.