آنتی دویچه، گروه چپ ضد فاشیست طرفدار اسرائیل چه کسانی هستند؟ - توضیح دهنده

در ژانویه 2026، دو گروه رقیب ضد فاشیست های آلمانی در خیابان های لایپزیک آماده رویارویی با یکدیگر شدند. هر دو مدعی مبارزه با فاشیسم بودند. یکی قصد داشت منطقه کونیویتز را از دست «آنتیدویچه» «آزادسازی» کند، در حالی که دیگری قصد داشت از سازمان‌های طرفدار اسرائیل در برابر مخالفان سیاسی خود محافظت کند. فراخوان‌های بسیج در شبکه‌های اجتماعی پخش شد، جلسات مقدماتی برنامه‌ریزی شد و سفرهای مشترک از شهرهای همسایه ترتیب داده شد. "بدون صلح با یهودستیزان!" گروه AG Antifa Halle را اعلام کرد.

در بیانیه ای که در 10 ژانویه منتشر شد، فعالان زمان دقیق حرکت قطار از هاله را مشخص کردند: 10:52 صبح، خط S5. محل ملاقات ایستگاه باغ وحش بود. چهار روز قبل از تظاهرات، آنها قصد داشتند در مرکز محلی چپ‌گرای VL درباره مسیر و اقدامات آتی بحث کنند. در میان کسانی که بسیج شدند، گروه Handala Leipzig بود که اداره ایالتی برای حفاظت از قانون اساسی زاکسن (Verfassungsschutz) آن را به عنوان بخشی از یک محیط افراطی طبقه بندی می کند.

پست‌های حامیان راهپیمایی خواستار خلاصی کونیویتز از شر «فراترآلمانی‌ها» شدند - اصطلاحی که مخالفان برای توصیف صحنه محلی چپ‌گرای طرفدار اسرائیل استفاده می‌کردند. در 17 ژانویه، حدود 1400 نفر در تظاهرات طرفدار فلسطین شرکت کردند. بین 1600 تا 2000 نفر در همبستگی با اسرائیل در این تظاهرات شرکت کردند. بیش از 1400 افسر پلیس برای حفظ نظم مستقر شدند. "Antideutsche" که به معنای واقعی کلمه "ضد آلمانی" است، بیش از سی سال پیش در جنبش چپ رادیکال آلمان ظهور کرد.

آنها مخالف ناسیونالیسم آلمانی هستند، یهودی ستیزی در میان چپ ها را مورد انتقاد قرار می دهند و دفاع از اسرائیل را بخشی ضروری از سیاست ضد فاشیستی می دانند. آنها از تصاویر یک تانک مرکاوا در کنار تهدیدی برای یهودی ستیزان روی برچسب های خود استفاده می کنند. سایر کالاها دارای سیستم دفاع موشکی گنبد آهنین یا نشان موساد هستند. پس از حمله حماس در 7 اکتبر، این موضع به منبع درگیری شدیدی تبدیل شد.

مردمی که زمانی ممکن بود با هم در تظاهرات علیه نئونازی‌ها راهپیمایی کنند، اکنون در تظاهرات مخالف شرکت می‌کنند، یکدیگر را به خیانت به اصول چپ متهم می‌کنند و در مورد اینکه واقعا چه کسی حق دارد خود را ضد فاشیست بخواند، بحث می‌کند. در سال 1990، زمانی که آلمان برای اتحاد مجدد آماده می‌شد، برخی از چپ‌های رادیکال با شعار DeutschlandNie راهپیمایی کردند. - «دیگر هرگز آلمان!» برای اکثر آلمانی ها، اتحاد مجدد نشان دهنده پایان تقسیم کشور پس از جنگ بود.

برای مخالفان دولت-ملت جدید، ترس از احیای ناسیونالیسم آلمانی و تقویت کشوری مسئول هولوکاست را برانگیخت. در یکی از مشهورترین تظاهرات علیه اتحاد مجدد آلمان، که در 12 مه 1990 در فرانکفورت آم ماین برگزار شد، سیاستمداران جناح چپ و سبز در صفوف اول راهپیمایی کردند. در میان آنها کلودیا راث بود که در اسرائیل به خاطر درگیری Documenta 15 شناخته می شد. در 6 نوامبر 2026، پس از مصاحبه ای در پادکست Jung & Naiv، رسوایی جدیدی در مورد کلودیا راث در گرفت.

وزیر فرهنگ سابق انتقادات قبلی خود از کارگردانان فیلم سرزمین دیگری را که در برلیناله 2024 علیه اسرائیل متهم کرده بودند، اشتباه خواند. راث در توضیح موضع قبلی خود به «فشار باورنکردنی» از سوی شورای مرکزی یهودیان در آلمان اشاره کرد و سخنان دوستان خارج از کشور را بازگو کرد که از او پرسیده بودند چه زمانی از «گناه تاریخ» رهایی خواهد یافت. اما اسرائیل بلافاصله به موضوع اصلی آنتی دویچه تبدیل نشد. در سال 1991، در جریان جنگ خلیج فارس، عراق موشک هایی را به سمت اسرائیل شلیک کرد.

چپ آلمان به عملیات نظامی آمریکا و متحدانش اعتراض کرد. آنتی دویچه آینده جنبش ضد جنگ را به خاطر این واقعیت مورد انتقاد قرار داد که تهدیدی برای جمعیت اسرائیل به سختی در دستور کار آن قرار داشت. آنتی دویچه استدلال می کرد که این موضع تاریخ یهودی ستیزی و دلایل ایجاد دولتی را نادیده می گیرد که در آن یهودیان بتوانند امنیت خود را تضمین کنند. در سال های بعد، اختلافات فقط تشدید شد. در طول جنگ عراق در سال 2003، برخی از گروه های آنتی دویچه از مداخله ایالات متحده حمایت کردند.

پرچم‌های اسرائیل و آمریکا در رویدادهای چپ رادیکال به منبع درگیری آشکار تبدیل شد. در میان آنها مخالفان سرمایه داری و سیاست خارجی آمریکا، حامیان دموکراسی های غربی و گروه هایی بودند که تقریبا به طور انحصاری بر مبارزه با یهودستیزی متمرکز شده بودند. گروه "حامی صهیونیست ها، ضد فاشیست ها" شامل کمونیست ها هستند. Z. در شمال آلمان زندگی می کند و در 17 ژانویه در لایپزیک بود.Z.

ترجیح می دهد گروه خود را "ضد فاشیست های طرفدار صهیونیست" بنامد. بیداری سیاسی خودش در اوایل دهه 2000 اتفاق افتاد. او می‌گوید: «در میان ما کمونیست‌هایی وجود دارند.» اما تصریح می‌کند که چپ‌های نزدیک به او توسط مارکس و آدورنو هدایت می‌شوند، نه استالین یا لنین. او این موضع را به نفی رژیم های استبدادی نسبت می دهد. در نوجوانی به محافل چپ پیوست. او در تظاهرات ضد فاشیستی شرکت می‌کرد، در فعالیت‌های حقوق حیوانات شرکت می‌کرد، و بخشی از صحنه سکونت‌نشینی بود. او ریشه یهودی دارد و رفیق او از روزهای اولیه فعالیتش یهودی بود.

آنها حتی در میان متحدان سیاسی خود نیز با اظهارات یهودستیزانه مواجه شدند. او بعدا با صحنه ضد فاشیست آلمان طرفدار اسرائیل آشنا شد. او خود اصطلاح «Antideutsche» را به عنوان یک نام مستعار جدلی توصیف می کند که در اصل توسط مخالفان طرفدار جنبش به آن داده شده بود: «ما به سادگی این نام را انتخاب کردیم.» در طول سه دهه، جنبش یک رهبری مرکزی یا ساختار حزبی ایجاد نکرده است. Z. تأیید می کند: "هیچ بدنه مرکزی وجود ندارد."

به گفته وی، فعالان را می توان در گروه های خودمختار و همچنین در میان حامیان احزاب مختلف سیاسی یافت. او یادآوری می کند که در طول سال ها، برخی از گروه ها از دولت جورج دبلیو بوش در ایالات متحده حمایت کردند، در حالی که برخی دیگر بر فمینیسم تمرکز کردند. او می‌گوید: «یک چیزی که همه ما بر سر آن توافق داریم این است که اسرائیل حق وجود دارد.» او می‌گوید: زمانی که دیدگاه‌های چپ‌گرای خود را مطرح می‌کند، به کیبوتس‌ها باز می‌گردد: او آنها را نمونه‌ای نادر از یک پروژه سوسیالیستی می‌نامد که عملا جواب داده است.

دقیقا به همین دلیل است که حمله حماس به جوامع مرزی در 7 اکتبر برای او دردناک است: افرادی که مورد حمله قرار گرفتند کسانی بودند که زندگی خود را وقف آرمان‌های چپ و همکاری با فلسطینی‌ها کرده بودند. در 18 اکتبر 2023، جزیره کونه، یک مرکز فرهنگی چپ‌گرا در کونیویتز، بیانیه‌ای در مورد حمله حماس منتشر کرد که خانواده‌هایی را که قربانیان اسرائیل را به قتل رساندند و مؤلفان را محکوم کرد. ربوده شده، و یهودیان در دیاسپورا. آنها حماس، جهاد اسلامی و حزب الله را محکوم کردند و به طور خاص به حمله به جشنواره موسیقی نوا اشاره کردند.

در این بیانیه همچنین به خشونت های اعمال شده توسط سازمان های اسلام گرا علیه زنان و جامعه LGBTQ پرداخته شده است. نویسندگان از فلسطینیان مخالف حکومت حماس حمایت کردند. آنها اعلام کردند "دیگر هرگز" به معنای "دیگر بی دفاع" نیست. این متن خواستار تضمین امنیت جان یهودیان و به رسمیت شناختن حق دفاع از خود اسرائیل شد. 7 اکتبر به راهپیمایی های همبستگی، بسیج حامی فلسطین برای Z.، صبح روز 7 اکتبر آغاز شد. او به یاد می آورد که اولین گزارش ها را دید. تعدادی از دوستانش در جشنواره نوا بودند.

او بدون ذکر نام می گوید: «یکی از آنها ربوده شد. تظاهرات همبستگی با اسرائیل در شهرهای آلمان برگزار شد. گروه های ضد آلمانی در برخی از این ابتکارات شرکت کردند و تظاهرات خود را علیه یهودی ستیزی برگزار کردند. اولتراهای وردربرمن، که صحنه هوادارانش با هواداران هاپوئل اورشلیم و مکابی حیفا روابط دیرینه ای دارد، پس از 7 اکتبر بنرهایی را برای گروگان های اسرائیلی، از جمله هرش گلدبرگ-پولین، هوادار وردر که در جشنواره نوا ربوده شد و در غزه به قتل رسید، به نمایش گذاشتند. در همان زمان، بسیج طرفداران فلسطینی در حال افزایش بود.

در محوطه های دانشگاهی، در محافل فرهنگی و در سازمان های چپ، بحث ها بر سر جنگ، مسئولیت اسرائیل و اشکال قابل قبول اعتراض شدت گرفت. منتقدان «آنتی دویچه» را به نادیده گرفتن مصائب فلسطینیان و برچسب زدن انتقاد از سیاست دولت اسرائیل به عنوان یهودی ستیزی متهم می کنند. متاسف است که چگونه بسیاری از منابع حلقه خود به دلیل درگیری با سایر ضد فاشیست ها تخلیه می شود.

به گفته او، در مقابل پس‌زمینه ظهور نیروهای راست‌گرا در آلمان، چپ‌های طرفدار اسرائیل باید «پول و انرژی زیادی» را صرف اختلافات داخلی در سایر چپ‌ها کنند. او گروه‌های خاصی را به شرکت در تظاهرات در کنار هواداران حماس و افرادی که با «اخوان‌المسلمین» و «گرگ‌های خاکستری» ملی‌گرای افراطی ترکیه مرتبط است متهم می‌کند. در 30 آوریل 2024، تظاهرات طرفدار فلسطینی‌ها که توسط گروه سولینتس در هاله سازماندهی شده بود، برگزار شد. فعالان طرفدار اسرائیل از گروه های چپ خودمختار در صحنه حاضر شدند.

آنها تابلوهایی با مضمون «Antifa heißt Solidarität mit Israel» («ضد فاشیسم به معنای همبستگی با اسرائیل») و «Defund UNRWA» حمل می کردند و خواستار پایان دادن به بودجه برای آژانس سازمان ملل متحد است که به پناهندگان فلسطینی کمک می کند. آنها برای مقابله با گروه چپ دیگری آمده بودند. به گفته Verfassungsschutz ایالتی، تعداد آنها بیشتر بود. تظاهرات ضد اعتراض به بخشی قابل مشاهده از فعالیت جنبش از 7 اکتبر تبدیل شده است.

لفاظی‌های آن نیز انتقاداتی را برانگیخته است. اسناد اداره دولتی حفاظت از قانون اساسی زاکسن-آنهالت به حادثه‌ای اشاره کردند که در آن فلسطینی‌ها به طور جمعی به عنوان «تترولک» - «ملت عاملان» - در یک رویداد طرفدار اسرائیل نامیده شدند. و در حالی که این بیانیه را نمی توان به کل جنبش نسبت داد، اما به وضوح نشان می دهد که اعضای این جامعه تا چه حد می توانند در رویارویی سیاسی به آن برسند. این اختلاف به سمت چپ خود اسرائیل نیز کشیده می شود.

مایکل ساپیر، فعال اسرائیلی، یکی از بنیانگذاران Jüdisch-israelischer Dissens Leipzig، در مصاحبه ای با Platypus Review در سال 2024، از رابطه بین جامعه آلمانی طرفدار اسرائیل و جنبش های مترقی اسرائیل انتقاد کرد. ساپیر از حقوق فلسطینیان دفاع می کند و معتقد است که برخی از فعالان آلمانی از موضع سیاسی چپ اسرائیل به اندازه کافی مواضع چپ را در نظر نمی گیرند. مایل است با چپ‌های اسرائیلی که نظرات او را ندارند، مناظره کند. او معتقد نیست که منشأ اسرائیلی به طور خودکار موضع سیاسی کسی را درست می کند.

او می‌گوید: «اسرائیلی‌ها همچنین می‌توانند اظهارات یهودی‌ستیزانه داشته باشند.» گروه‌های آنتی دویچه بین حمایت از اسرائیل و حمایت از دولت تمایز قائل می‌شوند. خود ز. اختلاف خود را با نخست وزیر اسرائیل پنهان نمی کند. او می گوید: «زمان بازنشستگی نتانیاهو فرا رسیده است. او به او رای نمی‌دهد و دوست دارد یک سیاستمدار با دیدگاه‌های چپ‌تر در راس اسرائیل ببیند.

او می افزاید که در مورد موضوع راه حل دو دولتی، هیچ موضع واحدی در محافل طرفدار اسرائیل وجود ندارد. برخی از گروه های آنتی دویچه در گزارش های Verfassungsschutz ظاهر می شوند. حمایت از اسرائیل گروه‌ها را از نظارت بر فعالیت‌های افراط‌گرایانه مستثنی نمی‌کند. نظارت به سازمان‌های خاص مربوط می‌شود، نه جنبش به‌عنوان یک کل. در ژانویه 2026، دفتر حفاظت از قانون اساسی ساکسون تظاهرات آتی در لایپزیگ را به‌عنوان درگیری در محیط چپ رادیکال توصیف کرد.

مدیر آن، دیرک-مارتین کریستین، گفت که درگیری خاورمیانه در حال افزایش شکاف بین گروه های سیاسی است. در ژانویه 2026، کمونیست های آنتی دویچه، سازمان های یهودی، گروه های فمینیستی و سایر ابتکارات طرفدار اسرائیل در تظاهرات ضد اسرائیلی در لایپزیک شرکت کردند. مشارکت سازمان های یهودی به این معنا نیست که همه یهودیان آلمان از آنتی دویچه حمایت می کنند.

همچنین به این معنا نیست که انتقاد از جنبش لزوما با نفی حق وجود اسرائیل مرتبط است. خود فعالان همچنان به بحث ادامه می‌دهند که مرز بین یهودی‌ستیزی و انتقاد از دولت اسرائیل کجا کشیده می‌شود، چه ائتلاف‌های سیاسی مجاز هستند، و همبستگی با اسرائیل تا کجا باید پیش برود. برای Z.، خط از جایی ترسیم می‌شود که اسرائیل حق وجود دارد. به نظر او، انتقاد از سیاستمداران اسرائیلی با همان معیارهایی که سیاستمداران سایر کشورها دارند، هم ممکن است و هم ضروری: «هیچ استانداردهای دوگانه نباید وجود داشته باشد».