آنفولانزای پرندگان جمعیت کرکس ها را در سراسر جهان تهدید می کند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

کرکس ها یکی از در معرض خطرترین گروه های پرندگان در جهان هستند. در حال حاضر، حداقل 16 گونه از 23 گونه کرکس، عمدتا در نتیجه مسمومیت و سایر تهدیدات ناشی از فعالیت های انسانی، مورد نگرانی حفاظتی هستند.

جان مورانت، محققی در دانشگاه EHU کشور باسک، توضیح می‌دهد: «آنها یکی از مهم‌ترین خدمات اکوسیستمی را برای رفاه انسان به ما ارائه می‌دهند: آنها از لاشه‌های حیوانات در حال تجزیه که محل نگهداری پاتوژن‌ها هستند، تغذیه می‌کنند». ثابت شده است که لاشخورها به جلوگیری یا کاهش انتشار عوامل بیماری زا کمک می کنند. یعنی از ادامه انتشار میکروارگانیسم های عامل بیماری جلوگیری می کنند.

ویروس آنفولانزای پرندگان (H5N1) که باعث ایجاد پانزوتیک - معادل یک بیماری همه گیر در حیوانات - شد، بسیار مسری است و می تواند منجر به فروپاشی جمعیت کرکس ها شود که در حال حاضر در حال کاهش هستند. در واقع، تایید شده است که ویروس به طور گسترده در مناطق خاصی از جهان که برای کرکس ها حیاتی هستند گسترش یافته است که عواقب جدی داشته است.

به عنوان مثال، هزاران کرکس سیاه آمریکایی (Coragyps atratus) و کرکس بوقلمون (Cathartes aura) در ایالات متحده و آمریکای جنوبی مرده اند. این ویروس همچنین تأثیر قابل توجهی بر کرکس ریشو (Gypaetus barbatus) در اروپا و کندور کالیفرنیا (Gymnogyps californianus) و کندور آند (Vultur gryphus) در آمریکا داشته است. کندور کالیفرنیا به شدت در خطر انقراض است و جمعیت وحشی آن تنها در شش هفته 6 درصد کاهش یافت.

مورانت، محقق دپارتمان جانورشناسی و زیست شناسی سلولی جانوری EHU، برای هشدار نسبت به این تهدید و ایجاد دوره‌های اقدام برای مقابله با این مشکل، نامه‌ای را به همراه چندین محقق در موسسه مطالعات پیشرفته مدیترانه (IMEDEA، مایورکا) و موسسه تحقیقاتی در زیست‌شناسی (IBMA و Environina) در مجله Conservation Biology منتشر کرد.

مورانت توضیح می‌دهد: «ما می‌خواستیم به جامعه تحقیقاتی و مسئولین حفاظت هشدار دهیم تا بتوانند اقدامات هماهنگی را انجام دهند.

به طور کلی، "کرکس ها حیوانات اجتماعی هستند و در ایستگاه های تغذیه دور هم جمع می شوند؛ یعنی مکان هایی که خطر سرایت بالا است. علاوه بر این، آنها در صورت مصرف لاشه حیوانات آلوده می توانند به ویروس H5N1 مبتلا شوند. کرکس ها به عنوان لاشخور در برابر بسیاری از باکتری ها و عوامل بیماری زا مقاوم هستند. اما این برای محافظت از آنها در برابر ویروس H5N1 کافی نیست."

این ویروس هم در حیوانات اهلی و هم در حیوانات وحشی میزان مرگ و میر بالایی دارد. آنفولانزای پرندگان منحصرا پرندگان را تحت تأثیر قرار نمی دهد: مستند شده است که بیش از 48 گونه از پستانداران در سراسر جهان آلوده شده اند.

این محقق توضیح می‌دهد: «هرچه تعداد لاشه‌های آلوده بیشتر باشد، خطر سرایت برای کرکس‌ها بیشتر می‌شود. از آنجایی که این لاشه‌ها می‌توانند به منبع عفونت تبدیل شوند، یک پارادوکس ایجاد می‌شود: با مرگ بیشتر کرکس‌ها، ظرفیت از بین بردن لاشه کاهش می‌یابد، عوامل بیماری‌زا گسترش می‌یابند و سرایت افزایش می‌یابد».

محققانی که این نامه را امضا کرده‌اند از حافظان و مدیران می‌خواهند که رویکردی جامع و چند بعدی برای کاهش تهدیدی که ویروس H5N1 برای کرکس‌ها ایجاد می‌کند اتخاذ کنند.

اول، آنها نظارت بر جمعیت کرکس ها را ضروری می دانند. مورانت توضیح می دهد: "در کشور باسک، جمعیت کرکس گریفون در وضعیت سالمی قرار دارد، اما کرکس مصری حساس تر است. ما باید توجه ویژه ای به گونه های مهاجر داشته باشیم." دوم، آنها اجرای کمپین های واکسیناسیون را زمانی که جمعیت در معرض خطر جدی هستند و شرایط لجستیکی اجازه می دهد، پیشنهاد می کنند.

وی افزود: در ایالات متحده، در مورد کندور کالیفرنیا، جامعه تحقیقاتی یک کمپین واکسیناسیون را در پاسخ به خطر بالای انقراض گونه اجرا کرده است.

سومین دوره اقدام بر روی ایستگاه های تغذیه پرندگان لاشخور تمرکز دارد. مهم است که آنها با لاشه های غیر آلوده تغذیه شوند.» هدف چهارمین اقدام برای محققان است: "آنها باید به شدت از پروتکل های امنیت زیستی (استفاده از دستکش، ماسک و تجهیزات حفاظتی) به ویژه هنگام کار با جمعیت های کوچک یا گونه های در معرض خطر پیروی کنند.

در نهایت، آنها توسعه و ترویج برنامه‌های اقدام متناسب با هر زمینه را توصیه می‌کنند، زیرا کشورهایی که کرکس‌ها در آن زندگی می‌کنند موقعیت‌های اجتماعی-اقتصادی متفاوتی دارند و مدل‌های حکومتی بسیار متنوعی دارند.

امضاکنندگان نامه نگران این مشکل هستند و امیدوارند تا زمانی که نامه مفتوح است، محققان و مدیران حفاظت اقدامات لازم را آغاز کنند.

مورانت نتیجه می گیرد: "ما استفاده از نامه را به عنوان راهنما پیشنهاد می کنیم. برای مقابله با این وضعیت اپیدمیولوژیک خطرناک، توسعه برنامه های هماهنگ فرامرزی و ادغام این اقدامات در ساختارهای حکومتی مشترک ضروری است."

جان مورانت و همکاران، تهدید نوظهور آنفولانزای پرندگان برای کرکس های جهان، زیست شناسی حفاظتی (2026). DOI: 10.1111/cobi.70372

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →