آنها از راه دور آمده بودند تا زندگی جدیدی بسازند. سپس، همه چیز از بین رفت.

برندا واسکوئز، 25 ساله، شوهرش، ادگار سانتیاگو ساپون گوتیرز، 26 ساله را در اثر فروریختن یک ساختمان آپارتمانی در محل ساخت و ساز بروکلین از دست داد. اعتبار... تاد هایسلر/نیویورک تایمز

آنها پس از سفرهای طولانی از آمریکای لاتین و غرب آفریقا به شهر نیویورک فرود آمده بودند. برخی در یک سایت ساختمانی در بروکلین کار پیدا کرده بودند. دیگران، خانه ای در آپارتمان مجاور.

دو تن از مردان جوانی که در محل ساخت و ساز مشغول به کار بودند اهل اکوادور و دیگری اهل گواتمالا بودند. همه فقط چند سال پیش آمده بودند، همه پدرانی در دهه 20 زندگی خود بودند که امیدوار بودند زندگی فرزندان خردسال خود را تامین کنند.

در ساختمان مجاور، در ساختمانی با چهار آپارتمان، مهاجرانی از گینه - یک کارگر آمازون، یک راننده تحویل غذا - و خانواده‌هایی از کلمبیا، از جمله خانواده‌ای چهار نفره که به تازگی پس از پس انداز پول کافی برای رها کردن پناهگاه مهاجران به آنجا نقل مکان کرده بودند، بودند.

روز چهارشنبه، زندگی آنها در یک اسپاسم ویرانی به هم خورد.

اکثر، اگر نگوییم همه، افرادی که زندگی آنها در یک لحظه با سقوط ساختمان آپارتمان در محل ساخت و ساز تغییر کرد، مهاجر بودند.

هر هشت نفر از جمله سه کارگر در محل ساخت و ساز و دو کودک از کلمبیا که در این ساختمان زندگی می کردند، در خارج از ایالات متحده به دنیا آمدند. همینطور بسیاری از 18 نفری که مجروح شدند.

فروریختن ساختمان در محله Flatbush تا حدودی جهان را مجذوب خود کرد زیرا جهان را منعکس می کرد.

گروه های تلویزیونی از سراسر جهان به سمت تپه آوار در خیابان فلت بوش کشیده شدند. کنسولگری ها برای حمایت از خانواده ها و سازماندهی بازگرداندن اجساد به وطن های دور شتافتند.

این فاجعه یکی از پرجنب‌وجوش‌ترین محله‌های مهاجران نیویورک را تکان داد، لنگر فرهنگ‌های آفریقایی-کارائیب که مدت‌ها به عنوان سکوی فرود برای تازه واردان عمل می‌کرده و جوامع رو به رشد آفریقا، آسیای جنوبی و آمریکای لاتین را در هم می‌آمیزد.

اما همچنین تنش بین هویت نیویورک به عنوان یک شهر مهاجران و خطراتی را که مهاجران با وضعیت حقوقی ضعیف گاهی اوقات برای ایجاد امرار معاش با آن مواجه هستند، آشکار کرد.

این مرگ‌ها بازتاب تراژدی‌های قبلی بود که جان کارگران آسیب‌پذیر را گرفت، از آتش‌سوزی کارخانه Triangle Shirtwaist در سال 1911، که منجر به کشته شدن 146 کارگر عمدتا یهودی و ایتالیایی شد، تا فروریختن خندق در سال 2015 در منطقه بسته‌بندی گوشت که منجر به کشته شدن کارلوس مونکایو، یک کارگر 22 ساله پیمانکار ساختمانی شد.

و بر شرایط مسکن نامرغوبی که مهاجران اغلب در نیویورک در معرض آن هستند، تأکید می کند، جایی که می توانند خود را در آپارتمان های قدیمی تر، بد نگهداری و شلوغی بیابند. بنا بر اسناد شهری، ساختمانی که فروریخت دارای تخلفات حل نشده زیادی بود: سیم کشی برق در معرض دید، آشکارسازهای دود از دست رفته و منبع آب ناکافی برای سیستم اسپرینکلر.

مانوئل کاسترو، کمیسر سابق امور مهاجران در شهر نیویورک گفت: «این تراژدی بر محل کار مهاجران و خانه مهاجران تأثیر گذاشته است. این باید به ما مکث کند. ما می دانیم که این تراژدی ها به طور نامتناسبی بر جوامع ما تأثیر می گذارد.

در حالی که خانواده‌ها خسارات خود را ارزیابی می‌کردند، دادستان‌های بروکلین تحقیقات جنایی را در مورد چگونگی فرورفتن ساختمان مسکونی در خیابان Flatbush 1321 به سوراخی در محل ساخت‌وساز آغاز کردند.

به گفته دوستان و بستگان، بزرگسالان و کودکان، قانونی یا غیر قانونی به نیویورک آمده بودند و به دنبال زندگی بهتر بودند. آنها به مشاغل طاقت فرسا و کم دستمزدی متوسل شدند که جزء لاینفک اقتصاد شهر هستند.

آنها وعده فرصت را در Flatbush یافته بودند.

محل ساخت‌وساز در خیابان‌های فلت‌بوش و بدفورد، کارگران آمریکای لاتین را که ستون فقرات پروژه‌های ساختمانی غیر اتحادیه‌ای خارج از منهتن هستند، جذب کرده بود. بر اساس برآورد سال 2021 مرکز مطالعات مهاجرت، یک سازمان تحقیقاتی، بیش از 60 درصد کارگران ساختمانی در شهر مهاجر هستند که 41 درصد آنها فاقد مدرک هستند.

سه نفر از آنها پس از اینکه ساختمان سه طبقه در زمینی که در آن مشغول به کار بودند، فرو رفت جان خود را از دست دادند.

هیلدالین کولون هرناندز، رئیس عملیات در New Immigrant Community Empowerment، یک سازمان غیرانتفاعی که در سازماندهی و آموزش کارگران روزمزد تخصص دارد، گفت: «آنها کار بنیادی را انجام می‌دادند، پایین‌ترین کار اما مهم‌ترین بخش». آنها در زمان نامناسب در مکان اشتباه نبودند - آنها کار می کردند.

خوزه لوئیس کاگوانا کوسکویلو 26 ساله بود که چهار سال پیش از اکوادور مهاجرت کرد و پس از مدت ها بیکاری برای یافتن کار راحت شده بود و مشتاق حمایت از پسر 4 ساله و همسرش بود که انتظار می رود در این ماه به دنیا بیاید.

گابریل سیگنسیا، 22 ساله، در مارس 2025 برای حمایت از همسر و پسرش در اکوادور به این منطقه نقل مکان کرده بود. او از دو هفته پیش به عنوان نجاری در محل ساخت و ساز شروع به کار کرده بود و تصمیم گرفت روز چهارشنبه اضافه کاری کند.

خواهر ناتنی او، کایلا چیمبورازو، در مصاحبه ای گفت: «او فقط برای انجام کار به اینجا آمده است تا بتواند مخارج خانواده اش را در اکوادور تأمین کند.

و ادگار سانتیاگو ساپون گوتیرز، 26 ساله، شوهر و پدر یک پسر 6 ساله، سه سال پیش از گواتمالا آمده بود.

عموی او، الیزئو واسکز تاله، به زبان اسپانیایی گفت: «ما از این وضعیت بسیار ویران شده‌ایم، زیرا در نهایت، ما به این کشور نیامده‌ایم تا با چنین چیزی روبرو شویم. وی با بیان اینکه مرگ برادرزاده اش قابل پیشگیری است، افزود: آنچه ما می خواهیم این است که عدالت اجرا شود.

آقای واسکوئز تاله گفت که خانواده اش قصد داشتند جسد برادرزاده اش را به کشور زادگاهش منتقل کنند.

والتر سینچه، یک سازمان‌دهنده اجتماعی در کوئینز، گفت که مقامات شهری باید برای محافظت از کارگران بیشتر تلاش می‌کردند و تاکید کرد که کارگران روزمزد اغلب از ترس انتقام یا هدف قرار گرفتن توسط مقامات مهاجرت می‌ترسند از شرایط خطرناک کاری شکایت کنند.

برخی از مهاجرانی که در ساختمان فروریخته زندگی می‌کردند، بخشی از فصل جدیدتر و ناپایدار مهاجرت نیویورک بودند.

آنها در زمان دولت بایدن وارد ایالات متحده شده بودند، زمانی که میلیون ها مهاجر از مرز جنوبی عبور کردند. بیش از 200000 نفر راه خود را به نیویورک پیدا کردند و شهر را غرق کردند. هنوز پس از سال‌ها ناآرام، آن‌ها با سرکوب مهاجرت پرزیدنت ترامپ که قبلا فلت‌بوش را که محل سکونت یک جامعه شلوغ از هائیتی‌ها بود، تحت کنترل درآورده بود، پس از اینکه آقای ترامپ حمایت‌های قانونی از هائیتی‌ها را که آنها را در برابر اخراج محافظت می‌کرد، سلب کرد، دست و پنجه نرم می‌کردند.

جومن ویلیامز، وکیل عمومی شهر نیویورک، روز جمعه گفت: «ما نقطه تلاقی مهاجرت داریم و مردم می‌ترسند بیرون بیایند و صحبت کنند. ما می خواهیم مطمئن شویم که به جای آنها صحبت می کنیم."

آقای ولز گفت: «ما همه جا را جستجو کردیم. ما می‌خواستیم مطمئن شویم که فرزندانمان فضای کافی دارند.»

خانواده دیگری که به تازگی از کلمبیا آمده بودند در طبقه پایین زندگی می کردند. دو پسر عموی 9 و 11 ساله و یک مرد 31 ساله به نام خوان دانیل سابالا گوزمن درگذشت.

به گفته همسایه ها، از جمله مردی که با همسر باردارش زندگی می کرد، دو آپارتمان دیگر توسط مهاجرانی از گینه اشغال شده بود. هر دو زنده ماندند

دو مرد دیگر از گینه جان خود را از دست دادند: مامادو بویه بری، 23 ساله، و مامادو بویه ان دیای، 31 ساله، که پسر عمو و هم اتاقی بودند. آقای بری قبل از فروریختن ساختمان برای شیفت شب خود به عنوان کارگر تحویل غذا آماده می شد. یکی از دوستانش به نیویورک تایمز گفت که او دو سال پیش بدون هیچ شریک یا فرزندی در یک پناهگاه مهاجران زندگی می‌کرد و در بین مشاغل از جمله نظافتچی در فرودگاه بین‌المللی کندی مشغول به کار بود. جسد او ساعاتی بعد در زیر آوار پیدا می شود.

آقای N'Diaye، یک کارگر آمازون، نیز برای رفتن به محل کار آماده می شد.

زمانی که ساختمان شروع به فرو ریختن کرد، آقای ولز در خانه نبود. همسر او، یوهانا، 31 ساله، با پسرانشان پابلو 9 ساله و جوزف 2 ساله تنها بود. آنها به شدت به زمین سقوط کردند. پابلو از ناحیه سر آسیب دید و جوآنا استخوان ترقوه و چهار دنده خود را شکست.

جوزف توسط یک کارگر ساختمانی اکوادوری که لحظاتی بعد او را از زیر آوار بیرون آورد نجات یافت.

آقای ولز به زبان اسپانیایی با انعکاس زمان خود در نیویورک گفت: «ما برای ایجاد مشکل به اینجا نیامده‌ایم، اما آسیب‌پذیرترین آنها هستیم. امیدوارم روزهای بهتری را شاهد باشیم.»

کاجا آندریک، مایلز جی. کوهن، متیو هاگ، بیانکا پالارو، وسلی پارنل و نیت شوبر در گزارش‌ها مشارکت داشتند.

لوئیس فره سادورنی گزارشگر مهاجرت نیویورک تایمز است.

آنا لی خبرنگار تایمز است که در مورد مهاجرت در شهر نیویورک گزارش می دهد.