"آنها می خواهند همه ما را بکشند": زندگی در مرزهای نگران اسرائیل

در هفته های اخیر، تعدادی بادبادک از غزه در سمت مرز اسرائیل فرود آمد. در سال 2018، مردم غزه بالن‌ها و بادبادک‌های آتش‌زا را بر فراز مرز فرستادند که باعث آتش‌سوزی در مزارع و زمین‌های کشاورزی شد، که به گفته آنها اعتراض به محاصره نوار توسط اسرائیل بود. بادبادک های اخیر به مواد منفجره یا مواد التهابی متصل نبودند. با این حال، فرض اسرائیل این است که حماس پشت این اقدامات است.

اسرائیل به هیئت موسوم به صلح - که توسط رئیس جمهور آمریکا دونالد ترامپ برای ترسیم آینده جدیدی برای منطقه محاصره تشکیل شده است - هشدار داده است که در صورت ادامه آمدن بادبادک ها، پاسخ نظامی خواهد داشت.

باسم نعیم، یکی از مقامات ارشد حماس در ایکس نوشت که کودکان بادبادک‌ها را «در جستجوی کودکی بی‌گناه خود در میان آوارها» پرتاب می‌کنند.

اما برای ساکنان جوامع اسرائیلی در امتداد مرز غزه، بادبادک‌ها محرکی بودند و خاطراتی از آنچه به عنوان سیاست مهار قبل از تهاجم به رهبری حماس در 7 اکتبر 2023 شناخته می‌شد، زمانی که اسرائیل چشمان خود را بر روی یک سری نقض‌های مرزی حماس بسته بود، زنده کرد.

اکثر ساکنانی که در پی تهاجم فرامرزی 7 اکتبر گریختند به خانه های خود بازگشته اند و بسیاری از جوامع در حال شکوفایی هستند، اما احساس ناامنی قابل لمس است.

اسرائیل قصد دارد شهرک سازی بزرگی را در سراسر کرانه باختری اشغالی اشغال کند

حدود 1200 نفر در حمله 7 اکتبر در اسرائیل کشته شدند و 250 نفر زنده و مرده به عنوان گروگان به غزه برده شدند. به گفته وزارت بهداشت غزه از آن زمان تاکنون بیش از 74000 نفر در حملات اسرائیل در غزه کشته شده اند.

در جریان حمله حماس در 7 اکتبر، 20 نفر در موشاو، یا جامعه نیمه جمعی کشاورزی، نتیو هااسارا، که در شمال نوار غزه هم مرز است، کشته شدند. بین سال‌های 1973 و 1982، نتیو هااسارا یک شهرک اسرائیلی در سینا مصر بود، اما پس از امضای توافقنامه صلح بین دو کشور و بازگرداندن سینا به مصر، این شهرک منحل شد. این جامعه به مرز غزه نقل مکان کرد که در آن زمان خطرناک تلقی نمی شد.

محله های بیت حانون و بیت لاهیه در جنوب غزه به همراه محله گسترده شمالی جبلیه شهر غزه به وضوح قابل مشاهده است.

هیلا فنلون (48 ساله)، دوران کودکی خود را به یاد می آورد که در جامعه بزرگ شد. او با دوچرخه به ساحل غزه رفت و با والدینش برای خرید یا خوردن هوموس در داخل نوار رفت. نه حصار مرزی بود و نه سرباز. او همچنین روزی را به یاد می آورد که همه چیز برای او تغییر کرد. او به یاد می آورد: "من آن روز را به وضوح به یاد دارم. 9 آوریل 2001. من با اولین پسرم نه ماهه باردار بودم و موشکی که از غزه شلیک شد در داخل جامعه ما فرود آمد. واقعیت ما تغییر کرد." روز بعد ما یک موشک دیگر داشتیم، و سپس یک موشک دیگر.

فنلون در یک تور توسط رسانه مرکزی مستقر در اورشلیم که خود را یک سرویس ارتباطی غیرانتفاعی برای روزنامه نگاران توصیف می کند و حمل و نقل و دسترسی به مصاحبه شوندگان را سازماندهی می کند، با خبرنگاران صحبت می کرد.

در حالی که ساکنان اورشلیم یا تل آویو در صورت پرتاب موشک از غزه حدود 90 ثانیه فرصت دارند تا به پناهگاه بمب برسند، اعضای Netiv HaAsara کمتر از پنج ثانیه فرصت دارند. پناهگاه های بمب در هر خانه و در امتداد تمام خیابان ها برای افرادی که در هنگام حمله در بیرون گرفتار شده اند ساخته شده است.

در ساعت 6:30 صبح روز 7 اکتبر، سه ستیزه جوی حماس موفق شدند با استفاده از پاراگلایدرهای موتوری به جامعه نفوذ کنند، قبل از اینکه ساکنان حتی متوجه شوند که اسرائیل در حال جنگ است. یک نیروی بزرگتر حماس نتوانست مانع بتنی را بشکند و احتمالا از یک قتل عام بزرگتر جلوگیری کرد.

فنلون می گوید: "ما 20 عضو را در یک ساعت و نیم در 7 اکتبر از دست دادیم. همه ما همدیگر را می شناختیم، همه با هم بزرگ شدیم و اکنون با هم بر این موضوع غلبه خواهیم کرد." 300 خانواده جامعه پس از 7 اکتبر تخلیه شدند، اما ژوئیه گذشته بازگشتند. پنجاه خانواده ترجیح دادند که برنگردند: ضربه روحی خیلی بزرگ بود. اعضای جدید به جامعه پیوسته اند و محله جدیدی در حال ساخت است.

فنلون می گوید: «وقتی در کیبوتس یا موشاو زندگی می کنید، بخشی از یک جامعه هستید، بخشی از چیزی، تنها نیستید. و اگر از من می‌پرسید که چرا اینجا ماندم، بچه‌هایم را بزرگ کردم و به آن‌ها یاد دادم که در زمانی که به سختی می‌توانند راه بروند به پناهگاه بمب بدوند، به این دلیل است که به عنوان یک جامعه سعی می‌کنیم در کنار هم بمانیم و سعی کنیم قوی بمانیم و بهترین زندگی را داشته باشیم.»

حس اجتماع در جوامع پیرامونی غزه تکرار می شود.

کیبوتز بیری، در 25 کیلومتری جنوب نتیو هاآسارا و محل زندگی 500 خانواده، یکی از جوامعی بود که در 7 اکتبر بیشترین آسیب را دید. صد و دو نفر در حالی کشته شدند که ده ها مرد مسلح خانه به خانه رفتند و بی رویه کشتند. اولین سربازان اسرائیلی عصر همان روز به جامعه محاصره شده رسیدند.

دو محله در کیبوتز که به شدت آسیب دیده بودند تخریب شده و خانه های جدیدی در محل خرابه ها ساخته خواهد شد. چند اسکلت سوخته از خانه های سوخته به یادگار مانده است. در زمان حمله، آویدا باچار (52) پس از شنیدن فریادهایی به زبان عربی، خود را به همراه همسر و دو فرزند از چهار فرزندش که آخر هفته در خانه بودند، در پناهگاه بمب خانوادگی حبس کرد. او ساعت ها تلاش کرد تا دستگیره در را قفل نگه دارد زیرا افراد مسلح به داخل اتاق شلیک کردند، نارنجک پرتاب کردند و سعی کردند با روشن کردن آتش آنها را خفه کنند.

زمانی که اولین سربازان به محله رسیدند، همسرش دانا و پسر 15 ساله کارمل بر اثر جراحات گلوله خونریزی کردند و جان باختند.

محکومیت در حالی که اسرائیل قانونی را برای اعمال مجازات اعدام برای محکومان فلسطینی تصویب می کند

آخرین درخواست کارمل این بود که با تخته موج سواری اش دفن شود.

سربازان باچار و دختر 13 ساله‌اش، هادار را از پنجره پناهگاه بمب بیرون کشیدند و روی زخم‌هایشان تورنیکت گذاشتند. پای راست باچار در بیمارستان قطع شد، اما او و هادار زنده ماندند. او معتقد است تا زمانی که حماس کنترل غزه را در دست داشته باشد، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. او می گوید: "قبل از 7 اکتبر فکر می کردم که آنها فقط می خواهند مانند ما زندگی کنند. اما آنها می خواهند همه ما را بکشند. من فکر می کنم آنها باید غزه را ترک کنند و به یک کشور واقعی بروند. آنها نمی توانند آنجا بمانند. اگر بمانند دوباره سعی می کنند ما را بکشند."

باچار پیشنهاد بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، برای یک جایگاه محفوظ در لیست حزب لیکود در انتخابات اکتبر را رد کرد. او می‌گوید: «من وارد سیاست نمی‌شوم و مطمئنا با لیکود که در 7 اکتبر شکست خورد و تا امروز ما را از هم جدا می‌کند، وارد نمی‌شوم.

باچار هیچ انتظاری از طرح صلح غزه ندارد. ما باید اینجا روی زمین بمانیم و اگر کسی بخواهد زمین ما را بگیرد ما باید زمینش را بگیریم.» رفیع بابیان، افسر امنیتی شورای منطقه ای اسدات نقف در امتداد مرز غزه، می گوید که ترتیبات موجود در حال حاضر لایه ای از حفاظت را فراهم می کند. او می‌گوید که خط مرزی زرد در داخل غزه و مجموعه‌ای از پایگاه‌های ارتش اسرائیل در شرق، نزدیک‌تر به مرز اسرائیل، احساس امنیت را برای جوامع ایجاد می‌کنند، اما او نگران است که این تنها یک راه‌حل موقت است.

او می‌گوید: "بادبادک‌ها یک بادکنک آزمایشی هستند تا ببینند ما چه واکنشی نشان خواهیم داد. آنها ما را آزمایش می‌کنند. من بسیار بسیار بسیار نگران هستم که ارتش اسرائیل مجبور شود دوباره در غزه مستقر شود و به سمت مرز عقب نشینی کند. امیدوارم ترامپ بتواند متقاعد شود که ارتش اسرائیل باید در آنجا بماند." چند روز دیگر، اسرائیل سومین سالگرد حمله 7 اکتبر را جشن می گیرد، اما برای ساکنان جوامع حاشیه غزه، امنیت پایدار مانند همیشه مبهم باقی مانده است.

فنلون خود را خوش بین می داند، اما معتقد است حماس هرگز سلاح های خود را زمین نخواهد گذاشت. سه سال پیش به ما گفتند که حماس جایگزین خواهد شد و این اتفاق نیفتاد. اسرائیل دیگر نمی‌تواند حماس را نابود کند زیرا شورای صلح وجود دارد و آنها مسئول هر اتفاقی در غزه هستند، دیگر در دست ما نیست.