آنچه لئو گفت در بقیه روزهایم مرا آزار خواهد داد: از ما خواسته شده که به گروه ملحق شویم.

به سمتش رانده شدم این تمام چیزی است که می خواهم در دفاع از خود بگویم.

من، من،

در واترلو ناپلئون تسلیم شد.

و این فقط برایان نبود که آن را می خواند. آره، نه، دو احمق دیگر طناب زده بودند و بک وکال می کردند. پله ها را پاره کردم و وارد اتاقشان شدم و دیدم که سه نفر نه تنها در حال آواز خواندن هستند بلکه در حال انجام مراحل رقص واقعی هستند.

"معموم ادامه دارد؟" من رفتم - همانطور که هر پدر و مادری می خواهد؟

"ما به برایان کمک می کنیم تا برای Mamma Mia تمرین کند!" جانی رفت

بله، نه، این موضوع تا دو هفته دیگر در جریان است.

به اطراف اتاق نگاه کردم و متوجه شدم که یکی از آنها بالای اتاق زیر شیروانی رفته بود تا دستگاه کارائوکه‌ای را که سورچا در اولین قرنطینه کووید خریده بود، بگیرد، وقتی تصمیم گرفت - گفته‌های او - ما را به عنوان یک خانواده دور هم جمع کند.

گفتم: «فکر می‌کردم توافق کرده‌ایم که کاری برای تشویق علاقه برایان به تئاتر موزیکال انجام ندهیم؟»

جانی و لئو طوری به من نگاه کردند که انگار هرگز با هم صحبت نکرده بودیم. و سپس لئو چیزی به من گفت که برای بقیه روزهایم آزارم خواهد داد:

از ما خواسته شده است که به گروه ملحق شویم.

من در واقع اول وانمود کردم که او را نمی شنوم. این ترکیبی از شوک بود و نمی خواستم اجازه دهم آنها عصبانیت من را ببینند.

من می‌گفتم «لباس بپوش»، چون قرار بود ایرلند و ارژانتین را در آویوا ببینیم. "من تو را در طبقه پایین می بینم" و یکی از آنها حرکت نکرد.

جانی به دو برادرش نگاه کرد، سپس گفت: "ترجیح می دهیم اینجا بمانیم. برای کار روی آهنگ ها."

نمی دانستم چگونه ردیف صندلی های خالی کنارم در استادیوم را توضیح دهم. در واقع من فقط اشک ریختم

اینکه چگونه توانستم در آن لحظه چیزهایم را کنار هم نگه دارم یک راز واقعی و واقعی است. من فقط به طبقه پایین رفتم، جعبه فیوز را باز کردم و سوئیچ سفر را چرخاندم و کل خانه را در تاریکی فرو بردم، ترفندی که پیرمردم برای نشان دادن علاقه ناسالم به فوتبال در ایتالیا 90 - باور کنید یا نه - ابداع کرد.

من بیرون رفتم و در کوره نشستم و منتظر بودم تا حس کنند. پانزده دقیقه بعد، چراغ ها دوباره روشن شدند - احتمالا یک بار از این ترفند استفاده کرده بودم - و صدای فشارهای زیر را شنیدم:

واترلو،

من شکست خوردم، تو در جنگ پیروز شدی.

- دوباره از خانه آمدن.

من به گوردها در Dún Laoghaire تلفن زدم، وانمود کردم که یکی از همسایه ها هستم، و از سر و صدا شکایت کردم، سپس به تنهایی به سمت Aviva رفتم. اغراق آمیز نیست اگر آن را غم انگیزترین حرکت زندگی ام بدانم.

من به استادیوم رسیدم و البته تنها چیزی که می خواست بداند این بود که سه قلوها کجا هستند. انصافا برای آنها به خاطر اظهارنظرهای خنده‌داری که در طول مسابقات بر سر حریف سر می‌دهند، بسیار معروف خواهند بود. نمی دانستم چگونه ردیف صندلی های خالی کنارم را توضیح دهم. در واقع من فقط اشک ریختم.

آنها تنها کسانی نبودند که ظاهر نشدند. پس از سوت پایان، هیچ نشانی از JP در پل 1859 وجود نداشت. وقتی در راه خانه به او زنگ زدم تا بفهمم چه ربطی دارد، او گفت: "ببخشید رفیق، عیسی خوب نیست"، عیسی پسر اوست. او به آبله مرغان مبتلا شده است.

آن شب یک چشمک هم نخوابیدم. یکی از برنامه های معروف من این بود که می خواهم بگویم فرمول بندی در ذهنم بود؟

صبح روز بعد که شنبه بود، پسرها را در ساعت نه صبح از رختخواب بیرون آوردم. من آنجا بودم، "بیا، ما به عمویت جی پی می رویم."

آنها می گفتند: "اما ما باید آهنگ هایمان را تمرین کنیم."

گفتم: "تو هم می توانی این کار را انجام دهی. می خواهم به ایسا نشان بدهی که چقدر خوب هستی."

و لئو آنجا بود، "خوب، بچه ها - کلاه گیس های ابا خود را فراموش نکنید."

خیلی بدتر از اون چیزی بود که میترسیدم

جی پی همیشه به من نگاه می کرد و آشکارا فکر می کرد: تو بچه ها را به این دنیا می آوری و اینگونه از تو تشکر می کنند.

بنابراین - بله، نه - ما به سمت گاف جی پی رفتیم. آن شخص از دیدن ما متعجب شد، به خصوص بعد از آنچه که شب قبل به من گفته بود.

اما من می گفتم: "نگران نباش، رفیق، آنها قبلا آبله مرغان داشته اند" که یک دروغ سفید بود. «آنها فکر می کردند که دیدن برخی از آهنگ ها و برنامه های رقصی که برای موزیکال مدرسه روی آن کار می کردند، ممکن است باعث خوشحالی ایسا شود.

از نگاهی که جی پی به من کرد، می‌توانستم بفهمم که در آن لحظه نسبت به من احساس می‌کرد.

برایان دستگاه کارائوکه را به برق وصل کرد، سپس سه نفر از آن‌ها چند شماره - می‌خواهم با آنها تماس بگیرم - را اجرا کردند. و در تمام مدت، جی پی به من نگاه می کرد و آشکارا فکر می کرد: "شما بچه ها را به این دنیا می آورید و اینگونه از شما تشکر می کنند".

بعد از دو آهنگ، به آقا پیشنهاد دادم که آنها را به آن بسپاریم. او مشتاق شنیدن تحلیل من از مسابقه شب قبل بود، بنابراین به طبقه پایین سرازیر شدیم.

او گفت: «می‌خواهی فیوز را بیرون بیاورم؟»

اما من می‌گفتم: «نه، نه، اگر تئاتر موزیکال را به راگبی ترجیح می‌دهند، من باید یک دیو جدی باشم تا بتوانم در راه آنها بایستم.»

به هر حال، ما در نهایت سه یا چهار ساعت با برایان، جانی و لئو در حال اجرای آهنگ های آببا در ظرف پتری پر از بیماری اتاق عیسی ماندیم.

بعد از ظهر بود که به جاده ویکو برگشتیم. و سورچا – آره، نه – در آشپزخانه قدم می زد، تا 90.

او می گفت: "لعنتی کجا بودی؟"

من رفتم، "ما همین الان وارد جی پی شدیم. پسرها می خواستند حرکات خود را به عیسی نشان دهند."

او می گفت: "اما کلویی در اینستاگرام گفت که ایسا آبله مرغان دارد."

تصمیم گرفتم سعی کنم سبکش کنم. من آنجا بودم، "اما پسرها قبلا آبله مرغان داشته اند - یا من اشتباه می کنم؟"

او گفت: "بله، آنها آن را داشته اند."

و من آنجا بودم، "چی؟" چون واقعا اولین باری بود که ازش میشنیدم. "اوه، منظورم این است که دوباره کی بود؟"

او می گفت: "زمانی بود که من و تو در یکی از استراحت هایمان بودیم."

من آنجا بودم، "درسته."

و او گفت: "پسرا آن را داشتند، راس. اما تو نگرفتی. تو باید قرنطینه کنی."

بنابراین، یک هفته بعد، دارم ایرلند مقابل فیجی را در اتاق اضافی تماشا می کنم، در محاصره تجهیزات ورزشی سورچا، سرم می تپد، مفاصلم درد می کند، تمام بدنم پوشیده از تاول است، به سختی می توانم تفسیر صدای این جمله را بشنوم:

وا-وا-وا-وا واترلو،

در نهایت رو به واترلو من.