آنچه چین از هوش مصنوعی می خواهد

رئیس جمهور چین شی جین پینگ و رئیس جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ در کاخ سفید در 24 سپتامبر 2026. | کوین دیچ/گتی ایماژ

گفتگوی ملی در مورد هوش مصنوعی در ایالات متحده مملو از ترس است: ترس از پتانسیل هوش مصنوعی برای پایان دادن به بشریت، ترس از جابجایی مراکز داده، ترس از اینکه مقامات دولتی مطلقا هیچ کاری انجام ندهند، حتی در شرایطی که صنعت برای مقررات درخواست می کند.

اما گفتگوی هوش مصنوعی در سراسر اقیانوس آرام به طور قابل توجهی متفاوت به نظر می رسد.

در چین، به دلیل اشتیاق عمومی و فشارهای دولتی برای تسلط بر هوش مصنوعی، این کشور در میانه ادغام هوش مصنوعی در مقیاس بزرگ با تمام جنبه های جامعه خود قرار دارد که به دلیل حمایت شی جین پینگ، رهبر چین از این فناوری، هدایت می شود.

کایل چان، کارشناس توسعه فناوری و سیاست صنعتی چین در مؤسسه بروکینگز گفت: «او دارای هوش مصنوعی فوق العاده است. وقتی به سخنرانی‌های او نگاه می‌کنید، وقتی به اسناد سیاست چین نگاه می‌کنید، همه چیز در مورد گسترش هوش مصنوعی در حوزه‌های مختلف است: تولید، خدمات، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی، داروسازی و البته ارتش. همه چیز در مورد تلاش برای ادغام هوش مصنوعی است.

در زیر این فشار برای پذیرش هوش مصنوعی با سرعت بالا در جامعه چین، یک چارچوب نظارتی نهفته است که برای حفظ ثبات سیاسی و حفظ مرزها در مورد نوع اطلاعاتی که مدل‌های هوش مصنوعی قادر به اشتراک گذاری هستند، طراحی شده است.

چان به پادکست Today, Explained Vox پیوست تا با یکی از مجریان برنامه شان رامسوارام درباره نگرانی‌های مختلف هوش مصنوعی در ایالات متحده و چین و اینکه آیا مقررات مشترک ایمنی هوش مصنوعی در زمانی که دو کشور درگیر مسابقه تسلیحاتی با هوش مصنوعی هستند، صحبت می‌کند.

در زیر گزیده ای از گفتگوی آنها را مشاهده می کنید که برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است. موارد بسیار بیشتری در پادکست کامل وجود دارد، بنابراین هر جا که پادکست دریافت می‌کنید، به Today, Explained گوش دهید، از جمله پادکست‌های اپل، پاندورا و اسپاتیفای.

چیزی که در مورد رویکرد دولت چین به هوش مصنوعی واقعا مرا شگفت زده کرد این است که چین این هدف صریح را دارد، درست است؟

چین برنامه های مشخصی برای تقویت پذیرش هوش مصنوعی در این کشور دارد، از جمله ابتکار اخیر AI-plus. و هدف آنها تلاش برای افزایش نفوذ هوش مصنوعی در دستگاه‌های به اصطلاح پایانه، از رایانه‌ها گرفته تا تلفن‌های هوشمند، به 90 درصد یا بیشتر تا سال 2030 است.

این واقعا سریع پیش می رود و تا حدی یک تلاش بسیج دولتی است. شرکت‌های دولتی وجود دارند، سازمان‌های دولتی وجود دارند که سعی می‌کنند هوش مصنوعی را ادغام کنند، اما همچنین فقط یک شور و شوق از سوی عموم مردم وجود دارد.

اگر به نظرسنجی هایی مانند آخرین نظرسنجی گالوپ نگاه کنید، مردم در چین در مورد اینکه چگونه هوش مصنوعی می تواند به آنها کمک کند و به کشور کمک کند بسیار مشتاق تر و مثبت تر هستند. این کاملا با آنچه در ایالات متحده از نظر نگرش نسبت به هوش مصنوعی می بینید، کاملا متضاد است.

زیرا مردم اینجا نگران هوش مصنوعی به عنوان یک تهدید وجودی هستند. مردم اینجا نگران این هستند که هوش مصنوعی شغلشان را بگیرد، مردم اینجا نگران مراکز داده هوش مصنوعی در حیاط خلوت خود هستند. آیا این جو در چین نیست؟

نه چندان. نگرانی هایی در مورد هوش مصنوعی و مشاغل وجود دارد. اما به طور کلی، چین نگران این نیست که هوش مصنوعی بشریت را از بین ببرد. شما واقعا این را از سیاست گذاران چینی نمی شنوید. هیچ صحبتی در مورد P(doom) وجود ندارد، احتمال اینکه هوش مصنوعی بشریت را از بین ببرد. بنابراین این فقط یک رویکرد متفاوت برای ریسک هوش مصنوعی به طور کلی است.

و چرا نه خطر وجودی؟

می دانید، یک عامل، به نظر من، علمی تخیلی و فرهنگ است.

خخخ ما خیلی فیلم تماشا کرده ایم؟

به نظر می رسد که هر کتاب یا فیلم علمی تخیلی مهمی شامل ماشین هایی است که سعی می کنند همه ما را بکشند، و من فکر می کنم که این ایده بسیار رایج شده است.

وقتی آینده‌ای را با هوش مصنوعی تصور می‌کنید، این یکی از آینده‌های اولیه‌ای است که مردم تصور می‌کنند، در مقابل در چین، من فکر می‌کنم بسیاری از نگرش‌ها نسبت به فناوری به طور کلی، نه فقط هوش مصنوعی، در مورد استفاده از این مزیت برای عقب ماندن و رقابتی‌تر شدن است.

برای بسیاری از مردم چین، فناوری چیزی بود که می دیدند زندگی آنها را در زمان واقعی تغییر می دهد. و رهبران چین فکر می کنند که این کلید مدرن سازی آینده چین و تبدیل آن به یک ابرقدرت جهانی است.

بیایید در مورد نگرانی هایی که وجود دارد صحبت کنیم.

یکی از بزرگترین نگرانی هایی که رهبران سیاسی چین در مورد هوش مصنوعی دارند، بی ثباتی سیاسی و اجتماعی است. آن‌ها نمی‌خواهند محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی به‌گونه‌ای عمل کند که رسانه‌های اجتماعی یا اینترنت به طور کلی می‌توانند، یعنی انتشار اطلاعات، شاید دروغ‌های عمیق، یا اخبار ویروسی که می‌تواند قدرت [حزب کمونیست چین] را تهدید کند، عمل کند.

در مورد محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی، این موضوع این بود که مطمئن شوید که مدل‌ها در مورد موضوعات حساس چیزهای اشتباهی نگویند. بسیاری از اینها بیشتر در مورد ریسک اجتماعی و سیاسی است تا ریسک فن‌آوری وجودی.

از همان ابتدا، چین در حال توسعه یک سیستم ثبت مدل بوده است که در آن اساسا خدمات هوش مصنوعی باید از قبل بررسی شوند و آزمایش‌هایی را انجام دهند که در آن سؤالات سیاسی حساسی از آنها پرسیده می‌شود و قرار است قبل از ثبت رسمی به آنها پاسخی ندهند یا «حرف درست» را بگویند. و پس از ثبت نام، می توانند در معرض دید عموم قرار گیرند. بنابراین این یک چارچوب نظارتی بسیار فشرده برای کنترل چیزهایی مانند محتوای سیاسی است.

ما می دانیم که نرخ بیکاری بالایی در چین وجود دارد، به ویژه در میان جوانان، که نگرانی بزرگ دولت نیز هست. آیا مردم نگران هستند که این رویکرد صعودی به هوش مصنوعی می تواند بر تعداد اشتغال تأثیر بگذارد؟

بله و خیر. از یک سو، چین در واقع با این مشکل جمعیتی با کاهش نیروی کار مواجه است. افراد کمتری بخواهند مثلا به مشاغل کارخانه‌ای بروند، اما چین همچنان می‌خواهد هر چیزی را که دنیا می‌خواهد بخرد بسازد.

آن‌ها هوش مصنوعی را راه‌حلی جزئی برای آن می‌دانند، راهی برای خودکارسازی چیزهایی مانند تولید. از سوی دیگر، با این حال، نگرانی های فزاینده ای در چین در مورد از دست دادن شغل وجود دارد. و همچنین برخی از پرونده های اخیر دادگاه در چین را مشاهده می کنید که در آن اساسا به کارفرمایان می گویند، شما نمی توانید از هوش مصنوعی به عنوان دلیلی برای اخراج کارگران استفاده کنید.

اما من فکر می‌کنم در مجموع، کاری که آنها می‌کوشند انجام دهند این است که می‌کوشند این تعادل را بین انتشار فناوری و تلاش برای جلوگیری از هر نوع جنبش اعتراضی در مقیاس بزرگ که ممکن است از بیکاری ناگهانی جمعی مثلا کارگران کارخانه یا رانندگان مواد غذایی ناشی شود، بیابند.

و رئیس جمهور شی هفته گذشته البته اینجا در واشنگتن بود. از عکس‌های محدودی که از شام دولتی یا پرزیدنت ترامپ و رئیس‌جمهور شی روی آسفالت داریم، همه چیز بسیار جذاب به نظر می‌رسد، حتی اگر به وضوح در یک جنگ سرد با چین بر سر هوش مصنوعی هستیم. رئیس جمهور همیشه در مورد اینکه چگونه می خواهد برنده شود صحبت می کند.

آیا در سفر هفته گذشته او به واشنگتن تنش وجود داشت؟ آیا به هیچ کدام توجه کردید؟

نکته عجیب این است که فقط بین این دو مرد، به نظر می رسد این نوع عاشقانه وجود دارد که ترامپ واقعا شی جین پینگ را دوست دارد.

من فکر می‌کنم که او برای تسلط شی جین پینگ بر قدرت و کنترل دستگاه دولتی به طور کلی احترام و حتی تحسین زیادی قائل است.

با این حال، آنچه در زیر سطح اتفاق می افتد، ادامه تنش ها و یک رابطه ساختاری رقابتی عمیق است. این به ویژه شامل رقابت در هوش مصنوعی است. هوش مصنوعی به عنوان یک خط گسل جدید رقابت بین ایالات متحده و چین ظاهر شده است، که می تواند روابط آینده را تعریف کند.

من فکر می کنم از یک طرف، آنها در مورد همکاری در مواردی مانند ایمنی هوش مصنوعی و ریسک هوش مصنوعی صحبت می کنند. از سوی دیگر، یک سری مسائل وجود دارد که ایالات متحده می‌خواهد آنها را رهبری کند. چین نیز می خواهد جلو بیفتد. و وقتی صحبت از مواردی مانند تقطیر یا قابلیت‌های سایبری می‌شود، مثل همیشه مجموع صفر است.

چه کسی برنده است؟

بستگی به این دارد که به چه چیزی نگاه می کنید و چگونه برنده شدن را تعریف می کنید. اگر در مورد بهترین مدل ها صحبت می کنید، مطمئنا ایالات متحده است. و تقریبا همه در چین موافق هستند، درست است؟ در واقع، Anthropic's Claude در چین بسیار محبوب است، حتی اگر از نظر فنی آنتروپیک استفاده از آن را در چین ممنوع کرده است.

اما آیا مدل های منبع باز آنها در اینجا محبوب نیستند؟

بله دقیقا. مدل‌های منبع باز چینی در ایالات متحده محبوب‌تر می‌شوند، به ویژه در زمانی که برخی از قابلیت‌ها آنقدر باورنکردنی هستند که اکثر افراد عادی واقعا به آن‌ها نیاز ندارند، و همچنین نمی‌خواهند برای پیشرفته‌ترین و گران‌ترین مدل‌ها هزینه بپردازند. در نهایت این نوع عجیب همکاری و رقابت در همان زمان است.

مدل های آمریکایی در چین محبوب هستند. مدل های چینی در آمریکا محبوب هستند. ما در گلوی همدیگر هستیم، اما آرام، مودبانه.

آیا جنگ سرد همه چیز را مشخص می‌کند که تا زمانی که اتفاقی وحشتناک رخ ندهد، ایمنی واقعا اولویت اصلی هر یک از کشورها نخواهد بود؟

سطح شدید رقابت و بی اعتمادی بسیار بسیار عمیق بین دو کشور هر نوع همکاری در زمینه ایمنی هوش مصنوعی را بسیار بسیار دشوار می کند. حتی صحبت کردن با یکدیگر، برقراری گفت‌وگوی رسمی هوش مصنوعی توسط ایالات متحده و چین، که ظاهرا با آن موافقت کرده‌اند، به عنوان اولین گام بزرگ تلقی می‌شود، حتی اگر آنها فقط در حال گفتگو هستند.

قبل از اینکه حتی بتوانیم به چیزی مانند معاهده کنترل تسلیحات یا یک توافق بین المللی گسترده تر در مورد هوش مصنوعی و ایمنی هوش مصنوعی فکر کنیم، راه طولانی و طولانی در پیش است. اما من فکر می کنم این چیزی است که برخی از مردم، به ویژه در سیلیکون ولی، سعی می کنند به آن بپرند.