آنچه یک فیلم پرفروش چینی در مورد دیدگاه پکن به جهان می گوید

با مونتاژی از صحنه‌های ترسناک شروع می‌شود، با جسدی که روی زمین کشیده می‌شود، سرش هنوز خونریزی دارد، و زنان و کودکان وحشت‌زده برای سوار شدن به اتوبوس به جایی ناشناخته صف کشیده‌اند. اما تیتراژ آغازین بر روی مجلل‌ترین تصاویر چاقوهایی که قارچ‌ها، پیازها و فلفل‌ها را برش می‌دهند در حالی که میگو، مرغ و سبزیجات با تمام آب و غذایشان در ته ارکستری از واک‌ها می‌چشند، می‌چرخند.

این روزی روزگاری در خاورمیانه است، فیلمی که در شش هفته گذشته با فروش بیش از 300 میلیون یورو در صدر جدول باکس آفیس چین بوده است. این فیلم که برای یک فیلم ضدجنگ چینی غیرمعمول است، در خارج از کشور می گذرد و تجربه قربانیان عرب سیاست خارجی ایالات متحده و جهادی که در پاسخ به آن ایجاد کرده است را در مرکز داستان قرار می دهد.

در این فیلم، شن تنگ، بازیگر پیشرو طنز چین، در نقش سرآشپزی به نام شو فو بازی می‌کند که در سال 2002 به خاورمیانه سفر می‌کند تا بتواند پول کافی برای پرداخت بدهی‌هایش و حمایت از مادر و دخترش به دست آورد. مکان مشخص نیست، اما به وضوح بغداد است و شو به عنوان سرآشپز در یک رستوران چینی که متعلق به یک مقام ارشد دولت بعثی است، استخدام می شود.

چند ماه پس از ورود او، آمریکایی ها شروع به بمباران شهر می کنند و فیلم به وضوح تأثیر بی رحمانه و آشفته بمباران های هوایی را که واشنگتن و متحدانش در آن زمان به عنوان حملات جراحی جشن می گرفتند، به تصویر می کشد. خو و رستورانش در ابتدا جزو ذینفعان جنگ هستند و همه را از مردم محلی ثروتمند گرفته تا نیروهای آمریکایی از منطقه سبز را با غذاهای استثنایی خود جذب می کند.

اما هنگامی که شریک تجاری شو در حمله شبه نظامی به نیروهای آمریکایی نقش دارد، او به همراه یک همکار چینی و یک نوجوان یتیم محلی، شو به عنوان یک کارآموز به یک زندان و شکنجه در آمریکا منتقل می شود. پس از ماه‌ها رفتار بی‌رحمانه آمریکایی‌ها، آنها توسط جهادی‌ها به یک کمپ آموزشی برای بمب‌گذاران انتحاری جوان ربوده می‌شوند تا اینکه شو سعی می‌کند به برخی از کودکان کمک کند تا فرار کنند. فیلمسازان چینی، مانند همتایان خود در هالیوود، از خاورمیانه و آفریقا به عنوان پس‌زمینه‌ای برای تجلی قدرت، قهرمانی و بدعهدی سربازان خود استفاده کرده‌اند.

اما در شو، صاحب کسب‌وکار کوچکی که امیدوار است دور از خانه‌اش پول دربیاورد، این فیلم قهرمانی پیدا کرده است که واقعیت تعامل چین با جنوب جهانی را با دقت بیشتری منعکس می‌کند.

بسیاری از تفسیرهای غربی به سینمای چین عمدتا از دریچه ژئوپلیتیک می نگرند و فیلمسازان آن را خدمتگزار یک پروژه ایدئولوژیک ملی می دانند. اما اکثر هنرمندان چینی، از جمله فیلمسازان، هنر خود را با خلاقیت، تخیل و فردیت به اندازه مشابه های غربی خود، اما در محدوده های متفاوت تحمیل شده از بیرون، تمرین می کنند. ون مویه، کارگردان روزی روزگاری در خاورمیانه، از جمله فیلمسازان چینی است که تفسیر اجتماعی را در مرکز کار خود قرار داده است.

فیلم سال 2018 او مردن برای زنده ماندن یک کمدی درباره فعالیت بیماران برای اطمینان از دسترسی به داروهای مقرون به صرفه برای درمان سرطان خون بود، که همچنین افراد نامشخص و ناقص را در مرکز فیلم قرار می داد.

روزی روزگاری در خاورمیانه بر اساس تعدادی داستان واقعی درباره مردم چینی است که به منطقه نقل مکان کرده و رستوران هایی افتتاح کرده اند، که برخی از آنها از هر جنگی جان سالم به در برده اند.

ون پس از اکران فیلم گفت: "غذا بیش از هر چیز نشان دهنده شادی و آرامش است."

استقبال ترامپ از فرش قرمز از شی نشان می دهد که جهان چقدر تغییر کرده است

"حتی در میان هرج و مرج جنگ، مردم هنوز به سه وعده غذایی در روز نیاز دارند. ممکن است ساده به نظر برسد، اما با آمدن به دنیا و ترک آن، در بیماری و کهولت سن، چیزی که مردم در نهایت به آن اهمیت می دهند این اساسی ترین چیزها هستند: خوردن یک وعده غذایی خوب و مراقبت از خانواده."

این جهان بینی، با فقدان ایدئولوژی و پرهیز از قضاوت اخلاقی در مورد شرکای منطقه ای، منعکس کننده موضع فعلی سیاست خارجی چین است. این کشور در اکثر موارد لحن خشم آلود بسیاری از لفاظی های دیپلماتیک خود را در نیمه اول این دهه کنار گذاشته است و از قدرت جذب کشور در کنار تهدید قدرت قهری خود استفاده می کند.

علی‌رغم همه نشانه‌هایی که نشان می‌دهد روزی روزگاری در خاورمیانه در طول جنگ عراق اتفاق می‌افتد، ون از شناسایی درگیری که به تصویر می‌کشد، خودداری می‌کند و نمی‌پذیرد که بیش از 20 سال پیش بوده است.

او گفت: «داستان 20 سال پیش اتفاق می‌افتد، اما من نمی‌خواستم آن را به جنگ خاصی محدود کنم.

"مخاطبان می توانند آن را به عنوان داستانی در مورد جنگ و بشریت ببینند - داستانی که می توانست در گذشته اتفاق بیفتد یا ممکن است همین الان اتفاق بیفتد."