آنچه یک پر 99 میلیون ساله در مورد تکامل پرواز به ما می گوید

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مدت ها قبل از اینکه پرندگان به آسمان بروند، دایناسورها از قبل پرهای ورزشی داشتند. اما اینکه دقیقا چگونه آنها به ساختارهای پیچیده ای تبدیل شده اند که به پرندگان اجازه پرواز می دهند، هنوز یک راز باقی مانده است. اکنون، کشف طولانی ترین پری که تا به حال در کهربا نگهداری شده است، سرنخ های جدیدی را ارائه می دهد.

دانشمندان به رهبری شوو وانگ در دانشگاه عادی چین شرقی در شانگهای برای اینکه ببینند چه چیزی ممکن است در مورد ساختار پر و پرواز اولیه نشان دهد، پر را بدون برداشتن آن از کهربا زیر میکروسکوپ نوری بررسی کردند. با این حال، آنها دو نمونه کوچک را برای بررسی دقیق تر زیر میکروسکوپ الکترونی روبشی استخراج کردند.

سپس، تیم این اندازه‌گیری‌ها و سایر داده‌ها را به مدل‌های رایانه‌ای وارد کردند. آنها سپس مقایسه کردند که چگونه شفتی که بر اساس پرهای باستانی مدل شده بود و یکی با طراحی مدرن به جریان هوا پاسخ می دهد.

نتایج منتشر شده در مجله Gondwana Research، به روشن شدن ترتیبی که پرها ویژگی های مورد نیاز برای پرواز را ایجاد کردند، کمک می کند.

پر باستانی به طرز شگفت آوری مدرن به نظر می رسید، اما ساختار داخلی آن داستان متفاوتی را بیان می کرد. اگرچه بزرگ بود و شکل خوبی داشت، شفت مرکزی آن به طور غیرعادی نازک بود و فاقد برخی از ساختارهای داخلی بود که به پرهای مدرن استحکام می بخشد. همچنین قلاب‌های کوچکی که رشته‌های تکی یک پر را در کنار هم نگه می‌دارند، وجود نداشت. اینها به آن کمک می کند تا در برابر نیروهای پرواز مقاومت کند.

محققان نوشتند: «این یافته‌ها نشان می‌دهد که شباهت خارجی به پرهای اولیه مدرن لزوما به معنای عملکرد مکانیکی معادل در پرهای پنه‌دار اولیه (پرهایی با محور مرکزی و شاخه‌هایی که از هر طرف امتداد دارند) نیست.

شبیه سازی های کامپیوتری ضعف دیگری را نشان داد. در شرایط جریان هوای یکسان، یک پر با شفتی که از نمونه باستانی الگوبرداری شده بود، 10 برابر بیشتر از یک پر با یک شفت به سبک مدرن خم شد.

وقتی همه اینها را کنار هم بگذارید، یافته‌ها نشان می‌دهد که پرها قبل از به دست آوردن استحکام و سایر ویژگی‌های ساختاری مورد نیاز برای پرواز مؤثر، اندازه و شکل دقیق خود را توسعه داده‌اند. "مورفولوژی آن نشان می دهد که اجزای اصلی ساخت پرهای پنه دار به طور همزمان ایجاد نشده اند."

توسط نویسنده ما پل آرنولد برای شما نوشته شده است، توسط گابی کلارک ویرایش شده است و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است — این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

یانیون ژانگ و همکاران، طولانی‌ترین پرهای کرتاسه حفظ شده با سه بعدی، تکامل تدریجی پرهای پنه‌دار را نشان می‌دهد، تحقیقات گندوانا (2027). DOI: 10.1016/j.gr.2026.09.020

کارشناسی زیست شناسی از دانشگاه لندن. تهیه کننده مستند بی بی سی با تجربه سفر در جهان. مشاغل آزاد از جنوب اسپانیا. نمایه کامل →

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →