آواز پرندگان تنها بخشی از داستان یک جنگل را بیان می کند: درختان تکاملی بقیه را آشکار می کنند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Andrew Zinin

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

پرندگانی که صبح ها به این طرف و آن طرف صدا می زنند، یکی از صداهای تعیین کننده جنگل های استوایی را ایجاد می کنند. ما احتمالا فرض می کنیم که شنیدن یا دیدن انواع بیشتری از پرندگان نشان دهنده یک جنگل سالم است.

اما شمارش گونه ها تنها راه اندازه گیری سلامت جنگل نیست. زیست شناسی تکاملی سؤال دیگری می پرسد که به همان اندازه مهم است: گونه های پرنده ای که در آنجا با هم زندگی می کنند چقدر به هم نزدیک هستند؟

تنوع گونه های بالاتر به جنگلی غنی از گیاهان متنوع و سایر منابع غذایی اشاره می کند که شرایط ایده آلی را برای تداوم طیف وسیع تری از گونه ها و دودمان های تکاملی منحصر به فرد ایجاد می کند.

در مطالعه ای بر روی 422 گونه پرنده در 1410 سایت در هفت جزیره در بورنئو و منطقه والاسیا، من و تیمم دریافتیم که مناطق جنگلی متراکم لزوما تنوع بیشتری از گونه های پرندگان را در خود جای نمی دهند.

یافته های ما نشان می دهد که ارزیابی تنوع پرندگان به چیزی بیش از شمارش ساده گونه ها نیاز دارد. برای حفظ این جوامع و تنوع آنها، باید به "شجره خانواده" آنها نیز نگاه کنیم.

تصور کنید همه گونه های پرندگان روی زمین در یک شجره خانوادگی بزرگ به هم متصل شده اند. حتی گونه‌هایی که اجدادشان میلیون‌ها سال پیش از هم جدا شده‌اند، هنوز به همان درخت تکاملی تعلق دارند، اگرچه شاخه‌های دورتری را اشغال می‌کنند.

در هر یک از نقاط مشاهده ما، جوامع پرندگان را با شرایط جنگل مقایسه کردیم. ما پوشش جنگلی را در شعاع 250 متری (820 فوت) اندازه‌گیری کردیم و تغییرات پوشش جنگلی را از سال 2010 تا 2022 دنبال کردیم.

ما از سه "معیار" برای اندازه گیری ارتباط تکاملی در میان گونه هایی که ثبت کردیم استفاده کردیم:

در جزیره بورو در مالوکو، جایی که جنگل‌ها نسبتا دست نخورده باقی می‌مانند، گونه‌های مختلف پرندگان در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند، از جمله گلکوب بورو (Dicaeum erythrothorax)، دم راکتی بورو (Prioniturus mada) و لوری قرمز (Eos bornea).

این سه گونه رابطه فیلوژنتیکی جالبی را نشان می‌دهند: دم راکتی بورو و لوری قرمز مورفولوژی منقار قلاب‌دار طوطی‌ها (Psittaculidae) را به اشتراک می‌گذارند، در حالی که دارکوب بورو (Passeriformes) در سطح تکاملی بسیار عمیق‌تری از طریق کلاس Psittacopasseres به آنها متصل است.

اما پیوندهای تکاملی تنها بخشی از داستان را بیان می کند. این گونه ها به دلیل شرایط جنگلی پایدار برای زندگی در کنار یکدیگر زنده ماندند.

در جزایر Sangihe و Talaud در شمال سولاوسی، جوامع پرندگان تنوع کمتری دارند. هر دو گروه جزیره با سطوح بالاتری از تهدید روبرو هستند زیرا پوشش جنگلی از سال 2010 کاهش یافته است.

دارکوب یک طرفه زرد (Dicaeum aureolimbatum) و گلدار یک طرفه خاکستری (Dicaeum celebicum) در Sangihe متعلق به یک جنس و علوفه برای میوه های کوچک در درختان است.

در همین حال، کبوتر امپراتوری ظریف (Ducula concinna) و کبوتر امپراتوری خاکستری (Ducula pickeringii)، هر دو گونه‌های نسبتا درشت جثه در Talaud که از میوه‌های درختان تغذیه می‌کنند، نیز از یک جنس می‌آیند.

ارتباط نزدیک تکاملی موجود در جنگل‌ها می‌تواند از طریق فیلتر محیطی یا روشی که شرایط محلی تعیین می‌کند کدام گونه زنده می‌ماند، ایجاد شود.

جنگل های انبوه دارای ساختار پوشش گیاهی متمایز، شرایط نور، منابع غذایی و فضای جستجو هستند که آنها را برای گروه های خاصی از پرندگان مناسب تر می کند.

یافته ای از جزیره بوتون در جنوب شرقی سولاوسی لایه دیگری به این تصویر اضافه می کند. این نشان می دهد که ساختار جامعه پرندگان نه تنها بر اساس وسعت پوشش جنگلی بلکه به واسطه تاریخچه جزیره و گروه های پرندگانی که مدت ها در آنجا ایجاد شده اند نیز شکل گرفته است.

به عنوان مثال، سولاوسی درنگو (Dicrurus montanus)، پرنده آفتابی سیاه (Leptocoma sericea) و گلکوب زرد (Dicaeum aureolimbatum) همگی متعلق به راسته بزرگ Passeriformes هستند.

وقوع آنها در بوتون تا حدی به منابع غذایی موجود در آنجا از جمله حشرات و شهد مرتبط است.

جامعه پرندگان بوتون همچنین تاریخ زیست جغرافیایی جزیره را منعکس می کند: مجاورت آن با سولاوسی، که تنها با تنگه های کم عمق از هم جدا شده است، به شکل گیری جانوران پرندگان کمک کرده است که بسیار شبیه جانوران سولاوسی است. در همان زمان، زمین‌شناسی کارست و اولترابازیک بوتون بر پوشش گیاهی تأثیر می‌گذارد و شرایطی را ایجاد می‌کند که به نفع گروه‌های پرندگان خاص است.

مجموع این عوامل نشان می‌دهد که ساختار جامعه پرندگان نه تنها بر اساس شرایط جنگلی امروزی، بلکه به‌دلیل تاریخ جزیره و گروه‌های پرندگانی که مدت‌هاست در آنجا ایجاد شده‌اند، شکل گرفته است.

در یک مطالعه بعدی که هنوز منتشر نشده است، ما همچنین در حال بررسی این هستیم که چگونه انزوا بین جزایر ممکن است به شکل‌گیری این الگوها کمک کرده باشد.

مطالعه ما همچنین با استفاده از معیار EDGE (Evolutionarily Distinct and Globally Enangered) و فهرست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) گونه‌های پرنده‌ای را با دودمان‌های متمایزتر از نظر تکاملی و خطر انقراض بیشتر در مناطق جنگلی بزرگ‌تر شناسایی کرد.

یکی از نمونه ها سولاوسی مالئو (Macrocephalon maleo) است. این گونه در حال انقراض روی شاخه ای از درخت تکاملی نشسته است.

اصطلاح "مالئو" می تواند به طور گسترده تر به اعضای خانواده مگاپود (Megapodiidae) اشاره کند که به طور گسترده در سولاوسی، مالوکو، پاپوآ، استرالیا، نیوزیلند و جزایر کوچک اقیانوس آرام پراکنده است.

با این حال، در سراسر خانواده، تقریبا نیمی از گونه‌های آن به دلیل از دست دادن زیستگاه و برداشت تخم‌مرغ به عنوان آسیب‌پذیر در معرض خطر انقراض طبقه‌بندی می‌شوند.

مالئو سولاوسی از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا تنها گونه بازمانده از جنس خود است و ماکروسفالون را تبدیل به یک جنس یکنواخت می کند. اگر خانواده گسترده‌تر Megapodiidae در حال حاضر تحت فشار جهانی قرار داشته باشد، انقراض مالئو Sulawesi می‌تواند تنها نماینده بازمانده یک شاخه باستانی از جنس Macrocephalon را از بین ببرد، بدون اینکه خویشاوندی نزدیک در جای دیگری در جهان وجود داشته باشد.

تجزیه و تحلیل های زیست محیطی بر اساس تعداد افراد و گونه ها همچنان مهم است، اما آنها تنها بخشی از تصویر را ارائه می دهند. مشکل این است که بسیاری از ارزیابی‌های زیست‌محیطی، از جمله ارزیابی‌های اثرات زیست‌محیطی، در این دو اقدام متوقف می‌شوند.

با این حال، دو سایت با غنای گونه‌ای یکسان می‌توانند ارزش حفاظتی بسیار متفاوتی داشته باشند. ممکن است گروه‌هایی تحت سلطه گروه‌هایی باشند که خویشاوندان نزدیک زیادی دارند که نسبتا تحمل آشفتگی را دارند.

در مقابل، سایت دیگری ممکن است جامعه گونه های بسیار متفاوتی داشته باشد.

به همین دلیل، جنگل‌های بزرگ و به‌خوبی مرتبط برای حفظ جوامع با ارزش تکاملی و حفاظتی بالا، به‌ویژه در سراسر جنگل‌های استوایی در سراسر جهان، حیاتی هستند.

در کوه کامرون، جوامع پرندگان در ارتفاعات پایین تر و بالاتر تحت سلطه گروه های نزدیک به هم قرار دارند. محققان این الگو را با تاریخچه جنگل های آفریقا که بارها گسترش یافته، منقبض شده و منزوی شده اند، مرتبط می دانند.

در همین حال، در آمازون برزیل، قطع درختان انتخابی می تواند برخی از تاریخچه تکامل پرندگان را از بین ببرد. در کلمبیا، تبدیل جنگل ها به مرتع تخمین زده می شود که حدود 2.3 میلیارد سال تاریخ تکامل پرندگان را از بین برده است.

ارزیابی ارتباط تکاملی به تلاش بیشتری نیاز دارد. اما درک عمیق تری از اینکه ما واقعا از چه مقدار از تاریخ تکاملی زندگی محافظت می کنیم، ارائه می دهد.

جنگلی پر از آواز پرندگان مطمئنا نشانه خوبی است. اما برای درک اینکه چقدر آن جنگل ارزشمند است، باید به شجره نامه پشت آن صداها نیز نگاه کنیم.

Halvina G. Saiya و همکاران، اثرات دینامیک کاربری زمین بر تنوع فیلوژنتیک پرندگان در سراسر اکوسیستم جزیره، مجله جغرافیای زیستی (2026). DOI: 10.1111/jbi.70300

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.