آیا اسرائیل می تواند یک کشور یهودی بسازد که شامل شهروندان عرب آن باشد؟ - نظر

همانطور که یهودیان به طور کلی دوست ندارند با کلیشه های منفی تعریف شوند، غیر یهودیانی که به خودی خود چیزی علیه یهودیان ندارند، اما ضد اسرائیل هستند، دوست ندارند برچسب یهودی ستیز بر آنها زده شود. به همین ترتیب، یهودیانی که صهیونیست نیستند دوست ندارند متهم به خودتنفری شوند. هم حزب ائتلاف و هم حزب مخالف یهودی در حزب مخالف هستند. ایالت و یک ائتلاف دولتی که فقط شامل اعضای احزاب صهیونیستی است. این احزاب افراطی ارتدوکس (حاردی) و احزاب عربی را مستثنی می کند.

به نظر می رسد که اسرائیل به جای دولت یهودیان و برای یهودیان، یک کشور یهودی خوانده شود. از نظر آنها، دولت یهودی کم و بیش یک حکومت دینی است. هنگامی که شبات توسط اتومبیل ها نقض می شود، یک کشور یهودی نیست. جایی که رستوران های غیرکوشر وجود دارد که هفت روز در هفته کار می کنند. جایی که همه در یوم کیپور روزه نمی گیرند. در جایی که قوانین پاکی خانواده توسط بخش بزرگی از مردم نادیده گرفته می شود. و جایی که همجنس گرایی به عنوان یک هنجار دیگر پذیرفته شده است.

موضوع سخنران علنا ​​همجنسگرای کنست، احزاب حریدی را به هم می زند و این یکی از دلایلی است که آنها می خواهند جایگزین امیر اوهانا شوند. فهرست مخالفت‌های حریدی‌ها به اسرائیل که خود را یک کشور یهودی می‌خواند، بسیار طولانی‌تر است، اما موارد ذکر شده در بالا برخی از واضح‌ترین دلایل هستند. در مورد اعراب - به سختی می‌توان انتظار داشت که آنها صهیونیست باشند یا از قوانین یهود حمایت کنند. در بهترین حالت، آنها می‌توانند به یک کشور دموکراتیک اعتقاد داشته باشند. مسلما، صهیونیست‌های مسیحی به همان سمت هستند، اما بیشتر آنها معتقدند صهیونیست‌ها در کدام سمت هستند. صهیونیست ها. حریدیم نیز معتقدند

در پیشگویی های کتاب مقدس، که شاید آنها را در نقش صهیونیست های اصیل قرار می دهد و آنها را متمایز از افرادی می داند که معتقدند اسرائیل وطن یهودی است، اما قوانین مذهبی یهودیان بسیار کمی را رعایت می کنند. در حالی که جنبش صهیونیستی در سال 1897، بسیار قبل از هولوکاست، تأسیس شد، تنها پس از هولوکاست بود که یهودیان به اسرائیل آمدند.

تلاش‌های ژابوتینسکی و دیگران برای متقاعد کردن یهودیان برای نقل مکان به اسرائیل پیش از دولت، پاسخ‌های مثبت کمی به همراه داشت. اما در خلال و بلافاصله پس از هولوکاست، شورش‌های ضدیهودی در چندین کشور با اکثریت مسلمان و همچنین در اروپا و آفریقا روی داد، و عملیات‌هایی مانند آلیا بت، عزرا و نچمیا، فرش جادویی، همه کسانی که پروژه‌های انبوه اسرائیل را اجرا کردند، انجام نشد. در سال‌های اولیه تشکیل این کشور صهیونیستی بود - مسلما خاخام‌های حریدی و رهبران غیر روحانی جوامع حریدی نبودند.

به دلیل نرخ بالای زاد و ولد در خانواده‌های حریدی، این تعداد به 1.5 میلیون نفر افزایش خواهد یافت. بسیاری از خانواده‌های عرب نیز دارای نرخ زاد و ولد بالایی هستند. علیه یهودیان، فریاد بزرگی از یهودی ستیزی به راه خواهد افتاد. در نهایت، چه دولت های آینده آن را بخواهند و چه نخواهند، اسرائیل خواهد داشت

باید کشوری از همه شهروندان خود یا یک کشور فلسطینی را بپذیرم. مشارکت اخیر اعراب در انتخابات گواه این بود که جمعیت عرب در راه است تا توجهی مشابه همسایگان یهودی خود داشته باشند. امکانات آموزشی بیشتر، خدمات اجتماعی بیشتر وجود خواهد داشت. دسترسی بیشتر به ادارات دولتی؛ فرصت های شغلی بهتر - و خیلی بیشتر. آنها همچنین ممکن است بر مسائل قانونی مانند روستاهای به اصطلاح غیرقانونی بادیه نشین در نقب و کرانه باختری تأثیر بگذارند. بادیه نشین ها به ارتش خدمت می کنند و بادیه نشین ها در حمله حماس در 7 اکتبر مردم را نجات دادند.

آنها سزاوار این هستند که روستاهایشان به رسمیت شناخته و قانونی شوند. ادغام اعراب اسرائیل با اسرائیل اسرائیل به طور موجهی همه اتهامات آپارتاید را رد می کند. اعراب در وسایل حمل و نقل عمومی با یهودیان مخلوط می شوند. آنها به عنوان پزشک و پرستار در تمام بیمارستان های اسرائیل کار می کنند. آنها در دانشگاه های اسرائیل تحصیل می کنند. و مهمتر از همه، آنها در کنست - و نه تنها در احزاب عربی - نمایندگی دارند. اما هنوز به طور غیررسمی از حضور در دولت منع شده‌اند، هرچند در رابطه با عرب‌هایی که عضو احزاب غیر عرب بودند، استثنائاتی وجود داشته است.

اولین عرب مسلمانی که در کابینه خدمت کرد، حزب کارگر MK Raleb Majadle بود که در سال 2007 به عنوان وزیر علوم، فرهنگ و ورزش منصوب شد. یوسف جبارین، که ریاست جناح هداش در فهرست مشترک را بر عهده دارد، می خواهد شاهد ادغام بیشتر اعراب در جریان اصلی اسرائیل باشد. هادش بارها سیاستمداران یهودی را در میان نمایندگان کنست خود داشته است.

در حال حاضر، اوفر کاسیف وجود دارد، اما در گذشته دوو خنین، تامار گوزانسکی و مایر ویلنر وجود داشته اند. ویلنر آخرین و جوانترین فردی بود که اعلامیه استقلال اسرائیل را امضا کرد. شاید برای نمایندگان ائتلاف و اپوزیسیون که در حال حاضر برای کنترل دولت رقابت می کنند، مطالعه لیست امضاکنندگان و آنچه که آنها نمایندگی می کردند مفید باشد. امضاهای اعلامیه نمونه خوبی از وحدت بدون یکنواختی است.