آیا ایرلند هنوز جایی است که «به روی همه چیز باز است جز برای خدا»؟

چند سال پیش، من به یک جلسه انجمن رفتم تا در مورد چگونگی جشن صدمین سالگرد خود در حومه شهر که در آن زندگی می کنم صحبت کنم. تعدادی موضوع برای کاوش و بحث پیشنهاد شد. از جمله داستان های خانوادگی، نقش ورزش، تغییر محیط و جایگاه دین بود.

به نظر می‌رسید که اشتهای زیادی برای بحث در مورد دین در میان حاضران که از 20 سالگی تا 70 سالگی را در بر می‌گرفتند، وجود نداشت. این در حالی بود که، برای قضاوت بر اساس سوابق عکاسی، نمایش عمومی ایمان در حدود 60 سال اول زندگی در این منطقه محوری بوده است. راهپیمایی‌ها، نوونه‌ها و بازدیدهای اسقف‌ها فقط بزرگ نبود. غالب شدند.

من یک مسیحی نیستم، اما این فراموشی ارادی به نظر می رسید که به شدت سرد کننده بود. درک اسکالی در کتاب خود، بهترین کاتولیک های جهان، آن را بررسی کرد و استدلال کرد که وقتی اقتدار کلیسای کاتولیک نهادی سقوط کرد، مردم ایرلند بدون حساب کردن با فرهنگی که به آن چنین قدرتی داده بود، یا جایگاه خود را در آن فرهنگ، از آن دور کردند. آنچه باقی می‌ماند، حداقل در برخی موارد، در بهترین حالت یک دوگانگی یا در بدترین حالت یک ناراحتی عمیق در مورد اعتقادات عمومی است که از زبان سیاستمداران جریان اصلی و رهبران مدنی ناپدید شده‌اند.

این تاریخ است که به سکولاریسم مدرن ایرلندی طعم خاص خود را می دهد. گریس دیوی، جامعه‌شناس بریتانیایی، زمانی هموطنانش را معتقدی بدون تعلق توصیف کرد و در حالی که از کلیساها دور می‌شدند، به یک ایمان خصوصی پایبند بودند. کاتولیک ایرلندی مدتها برعکس عمل کرد. موضوع تعلق بیشتر از باور بود. بنابراین، وقتی مردم رفتند، بسیاری از یک مؤسسه به جای باورهایی که تا به حال از نزدیک بررسی کرده بودند، دور شدند.

چیزی که چنین فرهنگی هرگز پرورش نداد، زبانی برای ایمان شخصی بود، شاید به همین دلیل است که صحبت از رابطه با خدا هنوز برای برخی عجیب غریب به نظر می رسد.

سه هفته پیش، کیتی تیلور در پایان آخرین مبارزه دوران حرفه ای خود، در حضور 83000 نفر در پارک کروک، خدا را شکر کرد. تیلور هرگز از مسیحیت انجیلی خود خجالتی نبوده است. قبل از هر مسابقه، او و مادرش، بریجت، یک مزمور را با هم می خواندند. اما در سال 2018 از او در کاتولیک ایرلندی نقل شد که گفت جامعه ایرلند "به روی همه چیز باز است جز خدا".

"من برای چه هستم؟" کتی تیلور با همان سوال بازنشستگی که همه ما انجام می دهیم، خیلی زودتر مواجه می شود.

والدین دانش‌آموزان در دوبلین و کورک از تغییر اخلاق مذهبی حمایت می‌کنند

وقتی تیلور در سال 2012 در لندن مدال طلای المپیک را به دست آورد، جان واترز، که در آن زمان ستون نویس این روزنامه بود، صدا و سیما و روزنامه نگاران ایرلندی را به خاطر رفتار با او تحت فشار قرار داد. او گفت که هر زمان که او از عیسی نام می برد، مصاحبه کنندگان او طوری ادامه می دادند که گویی این سخن گفته نشده بود و به سرعت به سمت مکان امن تر حرکت کردند. او همچنین نسبت به عادت توصیف کردن او به عنوان "ساده" و "متواضع" که به عنوان روشی نازک برای تحقیر عقاید او خوانده می شد، خشمگین بود. او گفت که این نشانه فرهنگی بود که توانایی جدی گرفتن ایمان را از دست داده بود.

آیا چیزی در ذهنیت کاتولیک ایرلندی وجود دارد که از بین رفته یا غیر آن صحبت از رابطه شخصی با خدا منصرف شود؟ یا همان طور که واترز 14 سال پیش پیشنهاد کرد، نوعی از تنش فرهنگی در میان نخبگان سکولار شده در رسانه ها و زندگی عمومی وجود دارد؟ احتمالا کمی از هر دو. اگرچه هیچ نشانه ای از جمعیت کروک پارک وجود نداشت که وقتی تیلور به خاطر حرفه خود از خدا سپاسگزاری کرد، مشتاق بودند.

در واقع، شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد حرفه‌های مذهبی تیلور تا به حال مورد توجه عموم مردم قرار گرفته است، مردمی که ممکن است همان ثبتی را که هر آخر هفته از فوتبالیست‌های لیگ برتر بریتانیا، ستاره‌های NBA در ایالات متحده و سرگرمی‌کنندگان از هر نوع می‌شنوند، در آن‌ها بشناسند. از راگبی‌بازان متولد جزیره اقیانوس آرام که پس از یک مسابقه محافل دعا تشکیل می‌دهند تا اسکاتی شفلر گلف‌باز آمریکایی که سال گذشته در پورتروش، ایمان را بالاتر از گلف قرار داد، زبان تبشیری دوباره متولد شده و تأیید ایمان یکی از ویژگی‌های آشنا در مناظر فرهنگی و ورزشی پاپ است.

جامعه ایرلند هرگز آنطور که برخی روایات نشان می‌دهند، کاتولیک تک فرهنگی نبود. پوشش پنجاهمین سالگرد U2 در این هفته یادآوری می‌کند که گروه در مدرسه‌ای در کلیسای ایرلند گرد هم آمدند که دانش‌آموزان از همه مذاهب و هیچ‌کدام را می‌گرفت.

U2 گاهی اوقات به عنوان خیرخواهان نادیده گرفته می شوند، اما 50 سال گذشته ثابت کرده است که این یک عمل نیست.

سه نفر از این چهار عضو عمیقا در Shalom، یک انجمن مسیحی کاریزماتیک، درگیر بودند، به حدی که در اوایل دهه 1980 به فکر رها کردن حرفه موسیقی خود افتادند. ایمان آن‌ها آهنگ‌هایی مانند گلوریا را رنگ‌آمیزی می‌کرد، اما در مصاحبه‌ها، آن‌ها را بیشتر در کنار هم نگه می‌داشتند، با توجه به اینکه چنین صحبت‌هایی در دنیای پست پانک تا چه حد غیرمعمول بود. مسیحیت کاریزماتیک قبل از اینکه تاریخچه ای مهاجر داشته باشد، تاریخ ایرلندی داشت.

اما جوامع مهاجر عبادت پنطیکاستی را با صدای بلند، شاد و مشارکتی به انبارهای تغییر کاربری داده شده، پارک‌های تجاری و اتاق‌های مراسم هتل در سراسر کشور آورده‌اند. با این حال، صحبت از رستگاری شخصی هنوز ممکن است افکار ناخوشایند را برای برخی از پروتستانیسم و ​​کلیساهای انجیلی در ایرلند شمالی ایجاد کند. با این حال، برای نسل‌های جوان‌تر، بدون خاطره‌ای از یان پیزلی در فریاد، زبان نجات کمتر شبیه فریاد جنگ فرقه‌ای به نظر می‌رسد.

تکان های دیگری نیز وجود دارد. کانر مک گرگور، در پاسخ به حضور تیلور در برنامه The Late Late Show در سال گذشته، پست کرد که ایرلند «برای همیشه کاتولیک بود»، ظاهرا از این واقعیت غافل بود که او اصلا کاتولیک نیست. اگر لحن تهدید آمیز اصلی آن نبود، این اپیزود وحشتناک خواهد بود. جناح راست رادیکال در اروپا و ایالات متحده مشتاق به پوشیدن ردای مبارز کلیسا در تعقیب یک برنامه ضد اسلامی بوده است.

دیو هانیگان: کانر مک گرگور خدا را پیدا کرده است، یک مورد شدید از برندهای راسل

همانطور که اتفاق می‌افتد، سه گروه اعتقادی در ایرلند که سریع‌ترین رشد را در سال‌های اخیر داشته‌اند، هندوها، مسیحیان ارتدوکس و کسانی بوده‌اند که اعلام می‌کنند هیچ دینی ندارند. مردم اغلب درباره چندفرهنگی به گونه ای بحث می کنند که گویی صرفا موضوع زبان و پرچم است. برای خیلی ها هم مسئله ایمان است. جوامع مهاجر در کشورهای مرفه تمایل بیشتری به مذهبی بودن نسبت به جوامعی دارند که آنها را می پذیرند. این یکی از دلایلی است که لندن اکنون مذهبی ترین منطقه بریتانیا است. در مقابل آن پس‌زمینه، سکولاریسم فرهنگی پس از کاتولیک اغلب از نظر فکری کنجکاو و تنگ نظر به نظر می‌رسد.

در حالی که تأیید ایمان شخصی به بخشی از بافت برخی از گوشه‌های زندگی مدرن ایرلندی تبدیل شده است، آنها به‌طور آشکاری از دیگران غایب هستند. بخشی از دلیل ممکن است این باشد که جامعه‌ای که فضایی برای بحث در مورد ایمان پدربزرگ و مادربزرگ خود مهیا نکرده است، فاقد واژگانی است که بتواند ایمان دیگران را درک کند. خدای کیتی تیلور هرگز مال همه نخواهد بود. با این حال، وقتی مردم به ما می گویند چه اعتقادی دارند، کمترین کاری که می توانیم انجام دهیم گوش دادن است.