آیا برنهام می تواند از یک شورش رفاه کارگری دیگر جلوگیری کند؟

بررسی آلن میلبرن (سمت چپ) می تواند برای اندی برنهام دردسرهای سیاسی ایجاد کند

اندی برنهام متعهد شده است که صورتحساب رفاهی را پایین بیاورد، اما می داند که مخاطرات سیاسی چقدر بالاست.

او دید که چگونه شورش رفاه سال گذشته آغاز پایانی برای سلف او در خیابان داونینگ بود.

اقتدار سر کیر استارمر زمانی از بین رفت که 120 - بیش از یک چهارم - از نمایندگان مجلس او تهدید کردند که اصلاحات او را از مسیر خارج خواهند کرد.

برای خنثی کردن این موضوع، سر کیر مجبور شد تضمین کند که مدعیان فعلی پرداخت استقلال شخصی (Pip)، مزایای اصلی ناتوانی در انگلستان و ولز، از دست نخواهند داد.

حتی در آن زمان، 49 نفر از 120 شورشی بالقوه کارگر همچنان علیه دولت خود رای دادند.

هفته آینده، بررسی آلن میلبرن، وزیر سابق کابینه کارگری جدید، ظرفیت ایجاد یک درگیری داخلی دیگر در صفوف حزب کارگر را دارد.

میلبرن یک سال را صرف مبارزه با چگونگی کاهش نزدیک به یک میلیون جوانی کرده است که در کار، تحصیل یا آموزش نیستند (Neets).

در مصاحبه ای با تایمز، او اکنون تأیید کرده است که قرار است برای برخی از افراد 16 تا 24 ساله که در حال حاضر Pip یا افزایش پرداخت مربوط به سلامتی اعتبار جهانی را دریافت می کنند، کاهش مزایا را توصیه کند.

کاهش مزایا برای حزب کارگر پارلمانی معمولا تأثیری مشابه با افزودن فسفر به آب دارد.

اما با توجه به صدای من، آب های عمیق صفوف کارگر آرام تر از آن چیزی است که انتظار می رود.

نکته مهم این است که دو تن از مؤثرترین سازمان دهندگان شورش رفاه سال گذشته به جای نخست وزیر قبلی، برای نخست وزیر فعلی می جنگند.

لوئیز هیگ اکنون بعد از خود اندی برنهام قدرتمندترین وزیر کابینه است، در حالی که آنلیز میجلی تازیانه اصلی اوست.

و نماینده ای که در مقابل آن شورش قرار گرفت - مگ هیلیر - گفته است که می خواهد به پیشنهادات میلبورن "باد منصفانه" بدهد.

همچنین تفاوت های آشکاری با رویکرد قبلی اصلاحات رفاهی وجود دارد.

اولا، به عنوان یک تمرین کاهش هزینه با صرفه جویی از پیش تعیین شده ارائه نمی شود.

در عوض، سرمایه‌گذاری اولیه برای حمایت بیشتر از جوانان بیکار و یک چارچوب زمانی برای پس‌انداز خالص احتمالا در حدود یک دهه تعیین می‌شود - تدریجی‌گرایی، نه یک شوک کوتاه و شدید.

دوم، اصلاحات اولیه سال گذشته بر افراد در همه گروه‌های سنی تأثیر می‌گذاشت، در حالی که کاهش مزایا این بار به افراد زیر 25 سال محدود می‌شد که حدود 11 درصد از مدعیان پیپ را تشکیل می‌دهند.

بررسی Milburn می گوید برخی از افراد زیر 25 سال باید از مزایای کمتری برخوردار شوند

از هر هشت جوان، یک نفر هنوز در آستانه بررسی اصلی بیکار است یا تحصیل نمی کند

من با وزرای دولت صحبت کرده ام که نگرانی های خود را - حداقل به طور خصوصی - در مورد تغییراتی که قبلا توسط ریچل ریوز و لیز کندال طراحی شده بود، ابراز کرده اند. این بار آنها در کشتی هستند.

یکی از آنها به من گفت که تا زمانی که حمایت کافی از جوانان، با مشاغل و آموزش های تضمینی وجود داشته باشد، نمایندگان مجلس با کاهش برخی مزایا "خوب" خواهند بود.

اما آنها اضافه کردند که بسیار مهم است که کسانی که واقعا نمی توانند کار کنند، بدتر نباشند.

Milburn پیشنهاد می‌کند که حتی ممکن است پرداخت‌های بیشتری برای افراد در این دسته وجود داشته باشد، در حالی که می‌توان به برخی از جوانان معلولی که Pip را از دست می‌دهند، یک «کمک هزینه» اضافی برای کمک به هزینه‌های زندگی در نظر گرفت.

وزیر دیگری که مخالف اصلاحات قبلی بود، این بار از این روند تمجید کرد.

نه تنها از سوی میلبرن، بلکه پت مک فادن، وزیر کار و بازنشستگی، که نمایندگان پارلمان را از طریق اصول پشت اصلاحات عبور می داد، سطح بالایی از تعامل وجود داشت.

یکی از وزیران کمی محتاط تر بود و پیشنهاد کرد که حمایت از کاهش مزایا بستگی به این دارد که کل «بسته» اصلاحات چگونه است.

توصیه های Milburn احتمالا گسترده است - از سیاست های پیش دبستانی گرفته تا نحوه برخورد NHS با سلامت روان.

برخی از 49 شورشی سال گذشته در مکانی مشابه هستند.

راشل ماسکل، نماینده مجلس یورک، به من گفت که ضروری است که او جزئیات پیشنهادات را ببیند نه "چکیدن، چکه" گزارش های مطبوعاتی که " باعث استرس و ناراحتی جوانان می شود".

او احساس می کرد که کناره گیری پیپ از جوانان «مثل پتکی برای شکستن مهره است» و نگران بود که برخی از افراد ناتوان برای ادامه کار به آن نیاز داشته باشند.

او همچنین پیشنهاد کرد که دولت "نباید فقط انگشت خود را به سوی جوانان نشانه رود" و باید به دقت بررسی کند که چگونه کارفرمایان می توانند جوانان بیشتری را به کار گیرند.

سیمون اوفر، نماینده مجلس استرود نیز سال گذشته به دولت در مورد رفاه رای منفی داد.

او به من گفت که یک "بحران" با بسیاری از نیت ها وجود دارد و میلبرن یک "راه حل معتبر" ارائه کرده است.

اما او معتقد است که کاهش مزایا باید "آخرین راه حل" باشد و نگران محدود کردن دسترسی به عنصر سلامتی اعتبار جهانی است، زیرا یک چهارم مدعیان جوان نت نیستند. او نتیجه می گیرد که «شیطان در جزئیات خواهد بود».

بسیاری از سیاست - مانند کمدی - به زمان بستگی دارد.

برای برخی از بدبینان، از جمله وزرای در حال خدمت، پیشنهادات میلبورن با استقبال گرمتری مواجه خواهد شد، در صورتی که حمایت از جوانان قبل از لغو حقوق آنها صورت گیرد.

اما برای برخی از نمایندگان حزب کارگر، کاهش پرداخت‌ها به مدعیان فعلی از یک خط عبور می‌کند.

بل ریبیرو-ادی، نماینده مجلس کلفام و بریکستون هیل، مطمئن نبود که بتواند از بریدگی ها حمایت کند.

با اشاره به پیپ، او باور نداشت که "شما با برداشتن پولی که به او کمک می کند تا وارد کار شود، یک جوان معلول را وارد کار می کنید".

و یکی دیگر از نمایندگان چپ حزب، برایان لیشمن، به بی بی سی گفت که نمی تواند از کاهش مزایا حمایت کند زیرا "ما در میانه بحران هزینه زندگی هستیم".

بنابراین اگر برنهام توصیه‌های میلبرن را بپذیرد، شورش رفاه تضمین می‌شود.

اما بعید به نظر می رسد که در مقیاسی مشابه باشد، یا سطحی از خطر سیاسی مشابه آنچه که دولت استارمر را تکان داد، داشته باشد.