آیا دموکرات ها می توانند ترامپ را پاسخگو بدانند؟

اشتراک در اینجا: پادکست های اپل | Spotify | یوتیوب

در این قسمت از نمایش دیوید فروم، دیوید فروم از آتلانتیک با یادآوری اینکه پرزیدنت ترامپ در دو سال گذشته چقدر سخت کار کرده است تا از برگزاری انتخابات آزاد و منصفانه در سال 2026 جلوگیری کند، آغاز می شود.

سپس دیوید راپالو، یکی از مدیران قدیمی کمیته نظارت و اصلاحات مجلس نمایندگان، به دیوید ملحق می‌شود تا درباره ابزارهایی که دموکرات‌ها در کنگره برای تحقیق درباره رئیس‌جمهور ترامپ در اختیار دارند و اینکه رئیس‌جمهور چگونه می‌تواند واکنش نشان دهد، گفتگو کند. دیوید و دیو در مورد چالش ها و فرصت های پیش روی کنگره برای احراز مجدد حاکمیت قانون در آمریکا بحث می کنند.

سرانجام، دیوید اپیزود را با بحث درباره I, Robot اثر آیزاک آسیموف و تأثیر آن بر دنیای فناوری امروز به پایان می‌رساند.

متن زیر متنی از این قسمت است:

دیوید فروم: سلام، و به نمایش دیوید فروم خوش آمدید. من دیوید فروم، نویسنده کارکنان آتلانتیک هستم. مهمان من در این هفته دیو راپالو، استاد مرکز حقوقی جورج تاون و یکی از کارشناسان برجسته آمریکا در تحقیقات کنگره خواهد بود: آنچه که آنها می توانند انجام دهند، آنچه که نمی توانند انجام دهند. و ما در مورد چالش ها و فرصت های پیش رو در کنگره برای برقراری مجدد حاکمیت قانون در آمریکا صحبت خواهیم کرد.

کتاب این هفته I, Robot اثر ایزاک آسیموف است که – چه متوجه شوید چه نه، چه خوانده باشید یا نه – به نوعی به کتاب مقدس عصر هوش مصنوعی تبدیل شده است، کتابی که آشکارا بر بسیاری از مهم ترین افراد در جامعه هوش مصنوعی و دنیای فناوری هوش مصنوعی تأثیر گذاشته است.

اما قبل از گفت و گو با دیو راپالو یا بحث کتاب من، روبات، برخی از افکار آغازین در مورد رویدادهای دراماتیکی که در سیاست آمریکا در راه است.

دوشنبه 11 آبان ماه این مونولوگ را ضبط می کنم. مدتی بعد از چهارشنبه 13 آبان در حال تماشای آن هستید. بنابراین، احتمالا، یا به زودی از نتیجه انتخابات میان دوره ای 2026 مطلع خواهید شد، و من هنوز آنها را نمی دانم. اما چیز دیگری وجود دارد که می‌دانید و من نمی‌دانم که ممکن است حتی مهم‌تر یا حداقل به اندازه نتیجه مهم باشد - و آن این است که آیا پرزیدنت ترامپ در روز رای‌گیری تلاش کرد تا نتیجه انتخابات را دستکاری کند یا نه. من هنوز این را نمی دانم. شما آن داستان و تمام درام آن را می دانید. به خبرهای خوب امیدوارم.

امیدوارم همه چیزهایی که می‌خواهم بگویم کاملا بی‌ربط باشد، و شما با دانستن این موضوع، این را تماشا می‌کنید، خب، در این شرایط خیلی بد پیش نمی‌رود.

اما مهم است که در نظر داشته باشیم، همانطور که به این رای می رسیم، پرزیدنت ترامپ در دو سال گذشته چقدر سخت کار کرده است تا از اوج گرفتن یک انتخابات آزاد و عادلانه در روز سه شنبه جلوگیری کند.

حالا بیایید فهرست را مرور کنیم. و بسیاری از این جزئیات را به خاطر خواهید آورد، اما فکر نمی کنم همه آنها را به خاطر بسپارید. نخست، پرزیدنت ترامپ حزب خود را در سطح ایالتی تشویق کرد تا در اواسط دهه، به تقسیم بندی مجدد بپردازد. پرزیدنت ترامپ این کار را در ژوئیه 25 با درخواست از جمهوری‌خواهان تگزاس آغاز کرد تا نقشه کنگره خود را برای ایجاد مناطق مطلوب‌تر برای حزب ایجاد کنند، حتی اگر اطلاعات سرشماری جدیدی وجود نداشت که بر اساس آن طراحی مجدد شود.

اکنون، اینطور نیست که چنین چیزهایی قبلا در تاریخ آمریکا اتفاق نیفتاده باشد. قبلا هم اتفاق افتاده اند. اما در زمان ما، در دوران مدرن، این یک دولت خوب اساسی است که شما سرشماری را در سالی انجام دهید که با صفر تمام شود. شما تقسیم بندی مجدد را در سالی که با یکی به پایان می رسد انجام می دهید. و سپس همه در یک دهه آینده زیر همان نقشه ها زندگی می کنند. و در حالی که این نقشه‌ها برخی سیاست‌ها را در خود دارند، تلاش‌هایی برای جلوگیری از سوء استفاده نژادی در آن‌ها دارند، اساسا شما سعی می‌کنید چیزی را ترسیم کنید که به طور منطقی در زمینه سیاسی هر ایالت منصفانه باشد.

پرزیدنت ترامپ همه اینها را منفجر کرد و یک جنگ تقسیم بندی مجدد را آغاز کرد، دموکرات ها علیه جمهوری خواهان. در ابتدا جمهوری خواهان از این مزیت استفاده کردند. سپس دموکرات ها آن را پس گرفتند. در اواسط آن، دیوان عالی در آوریل 2026، 6-3 رای داد تا اکثر یا تمام قانون حقوق رای سال 1965 را لغو کند تا به جمهوری خواهان اجازه دهد تا در موج جدیدی از جنایت - با انگیزه کاملا نژادپرستانه - برای به دست آوردن مزیت برای خود شرکت کنند.

و در حالی که دور اول جنایت‌کاری در سال 2025 احتمالا به نفع دموکرات‌ها تمام شد یا کمی به پایان رسید، این دور دوم به وضوح به نفع جمهوری‌خواهان با حمایت دادگاه عالی عمل کرده است.

حالا، اگر تا کنون می‌گویید، این سیاست زشت است، اما باز هم کاملا بی‌سابقه نیست. اما چیزهای دیگری که رئیس جمهور سعی کرده با دستور اجرایی انجام دهد - واقعا بی سابقه است. در مارس 2025، او فرمان اجرایی صادر کرد که برای ثبت نام و جلوگیری از شمارش آراهای پستی که پس از روز انتخابات وارد شده بود، به مدرک شهروندی نیاز داشت.

و او همه این کارها را نه از طریق قانون، نه از طریق قوانین ایالت ها - که طبق قانون اساسی حافظان نهایی انتخابات هستند - بلکه از طریق قدرت شخصی رئیس جمهور انجام داد.

حالا، یک قاضی این کار را متوقف کرد، بنابراین این اتفاق نیفتاد. اما پرزیدنت ترامپ تسلیم نشد. در مارس 26، او فرمان اجرایی دیگری صادر کرد، این بار به خدمات پستی دستور داد تا سیستمی را راه‌اندازی کند که به آن اجازه می‌دهد از ارسال برگه‌های رای پستی به رای‌دهندگانی که در فهرستی که از قبل توسط مقامات انتخابات ایالتی ارسال شده بودند، جلوگیری کند. این نیز یک اقدام کاملا خودسرانه و قدرت شخصی توسط رئیس جمهور بود. باز هم توسط دادگاه متوقف شد.

اما او به آن ادامه داد، با دستور اجرایی پس از فرمان اجرایی، اختیاراتی را که قانون اساسی به کنگره و ایالت‌ها واگذار کرده است، به رئیس جمهور واگذار کرد. تلاش‌های مکرری برای توقیف اطلاعات متعلق به ایالت‌ها صورت گرفت - یا برای بازگشایی انتخابات 2020، اما همچنین برای آزمایش اینکه آیا می‌توان از پرسنل مجری قانون فدرال در طول انتخابات 2026 برای مختل کردن و ضبط اطلاعات از آن آرا استفاده کرد یا خیر. او خواستار فهرست رای دهندگان ایالتی شد. او سعی کرد در حالی که رای گیری در جریان بود، آرای ایالتی را کنار بگذارد. پرزیدنت ترامپ بارها و بارها سعی کرد مداخله کند.

بارها و بارها او توسط دادگاه متوقف شد. او در مبارزات بسیار بیشتری نسبت به پیروزی خود باخته است و این اطمینان‌بخش است.

اما سوالی که شما پاسخ آن را می‌دانید، و من نمی‌دانم، این است که آیا پرزیدنت ترامپ از روز دوشنبه، دوم نوامبر، ترفندی ندارد یا چیزی تاریک و بد برای امتحان در 3 نوامبر وجود دارد.

همانطور که به سمت 6 ژانویه 2021 ساختیم، همه می‌توانستند ببینند که چیزی در راه است. اما فکر نمی‌کنم کسی تصور کند چه اتفاقی می‌افتد: تلاش واقعی برای حمله به کنگره و برهم زدن شمارش انتخابات به زور، با به خطر انداختن جان رئیس مجلس نمایندگان و معاون ترامپ. هیچ‌کس این را پیش‌بینی نمی‌کرد، حتی اگر می‌توانستیم حرکت به سمت یک چیز بد را بشنویم.

در این چرخه، شتاب حرکت به یک چیز بد را نیز می شنویم. من نمی دانم آن چیزی چیست. ممکن است بدانید. بیایید امیدوار باشیم که چیز خیلی وحشتناکی نبود. امیدواریم که شکست بخورد، همانطور که تلاش های پیش از انتخابات شکست خورد. اما اگر اینطور نیست، و اگر در حین تماشای این مطلب، با چیزی کابوس‌وار در آمریکا روبرو هستیم - و من و آینده‌ام - با یک چیز کابوس‌آمیز در آمریکا روبرو هستیم، بیایید همه امیدوار باشیم که بتوانیم در دو سال آینده قوی باشیم، همانطور که در دو سال گذشته باید قوی باشیم.

و حالا، دیالوگ من با دیوید راپالو.

[ موسیقی ]

فروم: دیو راپالو دانشیار حقوق در مرکز حقوقی دانشگاه جورج تاون است. او 23 سال را در مناصب ارشد کنگره و کاخ سفید گذراند. او به مدت یک دهه مدیر ستادی کمیته نظارت و اصلاحات مجلس بود. در دوره اول پرزیدنت اوباما، او مدیر ارشد و مشاور نظارت قانونی در شورای امنیت ملی بود. کار آکادمیک او بر قدرت تحقیق کنگره، با توجه ویژه به ابزارهای حزب اقلیت متمرکز است. دیو راپالو، از اینکه امروز در نمایش دیوید فروم به من پیوستید، بسیار سپاسگزارم.

دیوید راپالو: از اینکه من را در اختیار دارید متشکرم. قدرش را بدان

فروم: صرفا برای اینکه همه چیز را برای بینندگان و شنوندگان خود شفاف کنیم، این بحث را قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ ضبط می‌کنیم — یا در هر حال، قبل از اینکه نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ را بدانیم. و پس از اینکه شما، بیننده یا شنونده، از این نتایج مطلع شوید، آن را پست می‌کنیم.

اما برای اهداف نمایش امروز، فرض می‌کنیم که تغییری در توازن قوا در حداقل یک مجلس، شاید در دو مجلس، رخ خواهد داد. و من از دیو می خواهم که برای ما توضیح دهد که اکثریت جدید در هر دو مجلس چه کارهایی را واقع بینانه می تواند انجام دهد، و چه کارهایی را واقعا نمی تواند با غلاف های کرسی قدرت اکثریت انجام دهد.

پس اجازه دهید با آن شروع کنم. مردم نباید از یک اکثریت جدید از طریق قدرت تحقیق و محدودیت در عملکرد ریاست جمهوری انتظار داشته باشند؟

راپالو: خوب، از اینکه من را در اختیار دارید متشکرم. من واقعا قدردان آن هستم. من فکر می‌کنم با فرض اینکه، همانطور که می‌گویید، دموکرات‌ها مجلس نمایندگان یا سنا یا هر دو را تصاحب کرده‌اند، از نظر اجرای احضاریه‌ها مسیری پرشیب پیش رو خواهند داشت. روش های اجرای قانونی وجود دارد. روش های اجرایی غیر قانونی وجود دارد. من فکر می‌کنم چالش‌های ایجاد شده توسط دولت ترامپ هم از نظر مقیاس و هم از نظر شدت آن چالش‌ها بی‌سابقه است.

اما من فکر می‌کنم اکثریت دموکرات، علی‌رغم صعود شدید در این زمینه، اگر از قبل برنامه‌ریزی کنند و خود را سازماندهی کنند و از ابزارهایی که در دسترس دارند به روشی هوشمندانه استفاده کنند، می‌توانند به اهداف مهمی دست یابند.

فروم: پس بیایید با موانع شروع کنیم. زمانی که در دولت اوباما بودید، احتمالا به ذهنتان خطور نکرده بود که وقتی احضاریه ای دریافت کردید، به سادگی آن را مچاله کنید، دور بیندازید و نادیده بگیرید.

راپالو: نه، اصلا.

فروم: اما به نظر می رسد، این یک گزینه است.

راپالو: آره. در واقع، ما آن را در دوره اول دولت ترامپ دیدیم، زمانی که من هنوز به عنوان مدیر ستادی در کمیته نظارت مجلس نمایندگان مشغول به کار بودم. رئیس جمهور در چمن کاخ سفید بیرون رفت و گفت: "ما در حال مبارزه با همه احضاریه ها هستیم." هیچ تمایزی وجود نداشت که موضوعات مورد بحث چیست، آیا امتیاز کافی وجود دارد یا خیر. این یک امتناع آشکار از پیروی بود، و ربطی به ماده نداشت. او فقط اعلام کرد که همه آنها حزبی هستند و بنابراین همه باطل هستند. و این از نظر قانون اساسی فقط یک موضع غیرقابل قبول است.

فروم: و افراد در دولت، به همین ترتیب - یا افرادی که در دولت یا در مدار پرزیدنت ترامپ بوده‌اند - آنها نیز از تبعیت نکردند. و در مواردی نیز به دلیل عدم تمکین مجازات های زندان را سپری کردند.

راپالو: بله، مخصوصا در رابطه با تحقیقات 6 ژانویه. دو نفر از آنها به دلیل تحقیر جنایتکارانه بازداشت شدند و وقت گذاشتند. بنابراین در آن مورد، یک راه حل وجود داشت. اما البته، این پس از خروج پرزیدنت ترامپ از سمت خود بود و ما رئیس‌جمهور دیگری داشتیم.

فروم: زیرا شما یک وزارت دادگستری داشتید که مایل بود به کنگره در اجرای احضاریه کمک کند.

راپالو: دقیقا.

فروم: بنابراین جایی که شما قرار است باشید، احتمالا در سال‌های 27 و 28، وزارت دادگستری است که با رئیس‌جمهور دیدگاه مشترکی دارد که رئیس‌جمهور مجبور نیست به هیچ سؤالی پاسخ دهد.

راپالو: درست است. رئیس جمهور و بسیاری از مقامات دولتی احتمالا جایگاه آنها خواهد بود.

فروم: بیایید با بازی با ورق های رئیس جمهور ترامپ شروع کنیم.

بنابراین، شما یک آگاهی ناخوشایند دارید که کارهای زیادی انجام داده اید که اگر آشکار شوند، ممکن است خوب به نظر نرسند. در واقع، اگر آشکار شود، ظاهر خوبی نخواهد داشت. و برخی از آنها حتی ممکن است غیرقانونی باشند. برخی از آنها ممکن است مجرمانه باشند. بنابراین شما برای محافظت از آن ورق بازی می کنید. پس بیایید با بازی دست پرزیدنت ترامپ در برابر کنگره شروع کنیم و سپس دست کنگره را در مقابل رئیس جمهور ترامپ بازی کنیم.

اول دست ترامپ بنابراین، حرکت اول: احضاریه ها را نادیده بگیرید. حرکت دوم: وزارت دادگستری می گوید ما به کنگره در اجرای احضاریه ها کمک نمی کنیم. حرکت سه چیست؟

راپالو: خوب، من فکر می‌کنم حتی قبل از حرکت اول، منظورم این است که معمولا - گفتن این مهم مهم است - فکر می‌کنم بسیاری از درخواست‌های کنگره به طور سنتی داوطلبانه انجام شده است. منظورم این بود که این هنجار بود. یادداشت معروفی در دوران ریاست جمهوری ریگان وجود داشت که می‌گوید، ما تلاش می‌کنیم تا هر درخواست کنگره را تا جایی که از نظر قانونی بتوانیم پاسخ دهیم. و این چیزی است که تغییر کرده است. اکنون، من فکر می‌کنم، بیشتر از یک نوع دید انسدادی وجود دارد.

اکنون، من فکر نمی‌کنم لزوما این امر در کل دولت ثابت باشد. من فکر می‌کنم این یک چیز مهم است - و می‌دانم که در حال ورود به سمت کنگره هستیم - اما شما دو سال آخر یک دولت خواهید بود. بسیاری از افراد در این دولت ممکن است بخواهند در آینده شغل داشته باشند. شما همچنین کل کنگره دو ساله را در سایه انتخابات ریاست جمهوری دارید. بنابراین آن دسته از نامزدهای طرف جمهوری خواه که ممکن است در حال حاضر در دولت حضور داشته باشند، ممکن است دیدگاه متفاوتی نسبت به رئیس جمهور از نظر اینکه آیا باید با کنگره مطابقت داشته باشند یا خیر.

اما به سوال شما: بگویید که آنها به نامه داوطلبانه برای سوابق یا شهادت پاسخ نمی دهند. یک بن بست وجود دارد؛ سپس کمیته احضاریه صادر می کند. در آن مرحله، دولت باید اساسا از احضاریه سرپیچی کند، و نوعی دلیل برای انجام آن بر اساس امتیاز قانون اساسی، مانند امتیاز اجرایی، داشته باشد. اگر کمیته آن استدلال را نپذیرد، کمیته می تواند رئیس جمهور را مورد تحقیر قرار دهد و سپس برای رأی تحقیر آمیز به صحن مجلس یا سنا برود.

در حال حاضر، در طبقه دو گزینه وجود دارد. و شما در مورد اولی صحبت می کنید که تحقیر جنایی است. اهانت کیفری یک حکم قانونی است. می گوید: وزارت دادگستری باید تحقیر جنایی را از کنگره به هیئت منصفه بزرگ ارائه کند. و این قانون در سال 1800 تصویب شد. چندین دهه بدون هیچ چالشی توسط قوه مجریه مورد استفاده قرار گرفت. وکلای ایالات متحده این استنادات توهین آمیز جنایی را به طور وظیفه شناسانه به هیئت منصفه ارائه می کنند و آنها را رسیدگی می کنند. این امر تا حدود دهه 1980 ادامه یافت.

و در دهه 1980، در جریان تحقیقات Gorsuch بود که مجلس در حال انجام بود، جایی که وزارت دادگستری گفت، ما فکر نمی‌کنیم که "باید" در اساسنامه به معنای "باید". به عبارت دیگر، دادستان ها باید صلاحیت لازم برای تصمیم گیری در مورد ادامه یا عدم ادامه پرونده را داشته باشند.

و ایده سنتی این است: صلاحدید دادستانی در ماهیت. بنابراین، برای مثال، در کمیته قدیمی من، کمیته نظارت مجلس، ما در حال تحقیق در مورد هدف قرار دادن گروه‌های محافظه‌کار توسط IRS بودیم و لوئیس لرنر مقامی بود که برای شهادت آمد. او پنجمین متمم را گرفت، اما پس از آن به نوعی در بیانیه افتتاحیه خود به صحبت ادامه داد، بنابراین کمیته به این نتیجه رسید که او از متمم پنجم خود صرف نظر کرده است. به وزارت دادگستری ارجاع شد، و دادستان ها فکر کردند، می دانید، پرونده بسیار نزدیک است. من فکر نمی‌کنم که ما بر اساس شایستگی برنده این باشیم.

قرار نیست جلو برویم بنابراین این صلاحدید دادستانی بود.

دومین نکته ای که وزارت دادگستری به آن اشاره کرد این بود: اگر رئیس جمهور نسبت به برخی اطلاعات دارای امتیاز اجرایی باشد، وزارت دادگستری قرار نیست یک مقام قوه مجریه را که از نظر سوابق یا شهادت در مورد آن امتیاز اجرایی شده است تحت تعقیب قرار دهد. بنابراین تصمیم وزارت دادگستری تعقیب کیفری را در این دو حوزه حذف کرد: یا صلاحدید دادستانی بر اساس ماهیت یا در موارد امتیاز اجرایی.

از آن زمان، اساسا تحت دولت ترامپ به یک فضای آزاد برای همه تبدیل شده است. حالا، فرقی نمی‌کند که این به صلاحدید دادستانی باشد. مهم نیست که این امتیاز اجرایی باشد. DOJ فقط می تواند به هر دلیلی از پیگرد قانونی امتناع کند.

بنابراین فکر می‌کنم تا دو سال آینده، تا آنجا که به تحقیر جنایی مربوط می‌شود، واقعا گزینه مناسبی نیست.

فروم: بیایید با یک سناریوی واقع بینانه شروع کنیم. بنابراین، وزارت دفاع - یا وزارت جنگ به شکلی که اکنون خود را نشان می دهد، اما وزارت دفاع همانطور که در قانون شناخته می شود - تعدادی قرارداد به شرکت هایی اعطا کرده است که فرزندان رئیس جمهور در آنها منافعی داشته اند. و بنابراین یکی از سؤالاتی که ممکن است یک کنگره جدید به آن علاقه مند باشد این است: آیا این قراردادها به روشی کاملا غیرمستقیم انجام می شد؟ یا اینکه طرفداری یا نفوذ خاصی از طرف فرزندان رئیس جمهور در قراردادها وجود داشت؟ بنابراین کنگره خواهد گفت، ما به شرکت‌ها و وزارت دفاع خواهیم رفت و می‌گوییم: «ما اطلاعات بیشتری می‌خواهیم

توافق در مورد این قراردادها.» آن سناریو را بازی کن اون بازی چطور پیش میره؟

راپالو: بله، و ما تحقیقات تقریبا مشابهی را پس از جنگ عراق در جریان مسائل مربوط به قرارداد بازسازی که با پنتاگون اتفاق می‌افتاد، انجام دادیم.

بله، اساسا از دیدگاه یک کمیته، شما از همه طرف‌ها درخواست خواهید کرد، درست است؟ شما می‌خواهید از پنتاگون، پیمانکاران خصوصی، هر کس دیگری که درگیر است درخواست کنید و اطلاعات را از همه منابع جمع‌آوری کنید. در این صورت، واقعا یک امتیاز اجرایی وجود نخواهد داشت. این به معنای توصیه مشاوران نزدیک رئیس جمهور به او نیست. اگر این موضوع مطرح شد، می توانید در آنجا ادعا کنید. اما مابقی اطلاعاتی که دریافت کردیم، از نظر قراردادها، گزارش هایی را از حسابرسان دریافت کردیم.

تمام اطلاعاتی را که انتظار دارید در تحقیقات کنگره به دست آوریم، توانستیم دریافت کنیم.

اکنون، من نمی‌دانم تحت ریاست‌جمهوری کنونی آیا آنها با این درخواست‌ها موافقت خواهند کرد یا خیر. آنها ممکن است فقط به این موضوع علاقه داشته باشند: مجبور کردن کنگره برای رفتن به دادگاه و طرح دعوی در دادگاه مدنی، شاید.

اما من فکر نمی‌کنم که از نظر همه افرادی که درخواست‌های کنگره را دریافت می‌کنند، همه افرادی که احضاریه دریافت می‌کنند، یکسان باشد.

فروم: برای مثال، شرکت ها ممکن است بگویند: می دانید چیست؟ ما در وهله اول قراردادها را گرفتیم. اما ما اینجا چشم به آینده داریم. این شرکت پس از سال 2029 فعالیت خود را آغاز خواهد کرد، و ما فکر می کنیم که ممکن است به نفع ما باشد که در واقع آنچه را که می خواهد بداند به کنگره افشا کنیم.

راپالو: قطعا. و همچنین می دانند که این کاملا قانونی است و در مسئولیت نظارت کنگره است. و بنابراین، به نظر من، در دادگاه، اگر به این نتیجه برسد، بازنده خواهد بود. و همانطور که شما می گویید، آنها می خواهند پس از پایان دو سال آینده به کار برای دولت ادامه دهند.

آنها همچنین ممکن است یک شرکت سهامی عام باشند و مجبور باشند برخی از این موارد را به سهامداران خود گزارش دهند، که همچنین ممکن است در تصمیم آنها موثر باشد.

فروم: بنابراین پرزیدنت ترامپ، در پرونده معروف مزارز، به دادگاه رفت تا استدلال کند: من به عنوان یک رئیس جمهور یا رئیس جمهور سابق در آن پرونده، می توانم شرکت هایی را که با آنها معامله می کنم از به اشتراک گذاشتن اطلاعاتی با کنگره که نمی خواهم آنها را به اشتراک بگذارند، مسدود کنم.

ارزیابی شما از این نوع مزارها - اگر بتوانیم آن را اینطور بنامیم - استراتژی مزارها چگونه است؟ امروز چگونه به نظر می رسد؟

راپالو: آره، مورد جالبی بود. زیرا - و من روی آن پرونده کار کردم - به عنوان کمیته، ما در واقع سعی می‌کردیم به گفته‌های دادگاه توجه داشته باشیم تا از منابع دیگر اطلاعات کسب کنیم. بنابراین برای کسب اطلاعات به شرکت های حسابداری خارج از کشور رفتیم. کاری که پرزیدنت ترامپ در آن مورد انجام داد این بود که از مزارس شکایت کرد.

فروم: شرکت حسابداری-

راپالو: بله، دقیقا. برای مسدود کردن آنها. و سپس مجلس به منظور نمایندگی از منافع مجلس در آن دعوی مداخله کرد. بنابراین، من فکر می‌کنم استفاده از چنین دعاوی پیشگیرانه قطعا یکی از ابزارهایی است که رئیس جمهور نشان داده است که مایل به استفاده از آن است و می‌تواند دوباره آن را امتحان کند.

فروم: چقدر از این یک بازی قانونی است و چقدر یک بازی سیاسی؟ و اجازه دهید یک مثال واقعی دیگر برای شما بیاورم.

بنابراین پرزیدنت ترامپ اولین ثروت خود را پس از انتخاب مجدد با فروش یک memecoin به دست آورد. و از memecoin پول زیادی به دست آورد. Memecoin به سرعت بی ارزش شد و بسیاری از مردم سرمایه گذاری خود را از دست دادند.

برخی از این افراد احتمالا می‌دانستند که این فقط راهی برای دادن پول به رئیس‌جمهور است و از اینکه سرمایه‌گذاری خود را از دست داده‌اند عصبانی نیستند. اما برخی از مردم ممکن است واقعا فریب خورده باشند و ممکن است دیوانه باشند. اگر آن افراد را احضار کنید، چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا رئیس جمهور تلاش خواهد کرد آنها را متوقف کند؟ و آیا گفتن داستان آنها تنها چیزی است که کنگره به آن نیاز دارد؟ نیازی به درمان حقوقی بیشتر ندارد؛ فقط باید دنیا ببیند که پرزیدنت ترامپ پول زیادی از معامله ای به جیب زده است که در آن افراد دیگر بازنده های بزرگی هستند.