آیا ردیابی مکان هنجار جدید است؟ "من به راحتی می توانم ببینم 80٪ از افرادی که می شناسم کجا هستند"

هنگامی که اورلا لیهی، که در دهه 70 زندگی خود است، شوهرش را از قرار ملاقات هایش در بیمارستان بیکن در دوبلین جمع آوری می کند، قلاده سگ آنها را که دارای یک ردیاب مکان است، روی آینه بال خود می گذارد. "این مکان وحشتناکی برای پارک کردن است، بنابراین به جای اینکه او را زیر باران منتظر بمانند، می تواند ببیند من کجا هستم [در تلفنش]. این یک کمی تعقیب کننده است اما استفاده خوبی از فناوری است."

نوجوانی که من می شناسم اخیرا به لطف دوربین زنگ خانه خانواده در یک مهمانی مخفیانه به دام افتاد. در آن زمان با پدر و مادرش نشسته بودیم، قبل از اینکه مراسم تعطیل شود، همه جوانانی را که با تلفن پدرش به در خانه می آمدند را تماشا می کردیم. نمی‌توانستم خودداری کنم که این کمی شرم‌آور است.

شخص دیگری دوستی را توصیف می کند که دوست دخترش از طریق اشتراک گذاری موقعیت مکانی همه حرکت های او را پیگیری می کرد - دائما زنگ می زد تا سؤال کند که چرا او کجا بود و با چه کسی بود.

ما در دنیای نظارت زندگی می کنیم. تلفن های ما ما را ردیابی می کنند. برنامه های ما ما را ردیابی می کنند. دوربین های امنیتی در خانه ها و مشاغل ما را ردیابی می کنند. داده های ما پخش و به اشتراک گذاشته می شود و فروخته می شود و هک می شود و لو می رود. به طور فزاینده ای، با کمک به این فرآیند برای شرکت هایی که از آن سود می برند، ما نیز به طور داوطلبانه یکدیگر را دنبال می کنیم.

برخی افراد به طور توافقی اقوام مسن‌تری را که تنها زندگی می‌کنند دنبال می‌کنند. بسیاری از والدین حرکات فرزندان نوجوان خود را دنبال می کنند. تعداد شگفت انگیزی از والدین نیز فرزندان بزرگسال و گاهی اوقات همسران خود را از طریق برنامه های ارتباط خانوادگی مانند Life 360 ​​یا Apple Family Sharing دنبال می کنند. در همین حال، اکثر جوانان می توانند دائما مکان همسالان خود را از طریق نرم افزار ردیابی مکان در برنامه های پیام رسانی مانند Snapchat مشاهده کنند.

کولمن نوکتور، روان درمانگر کودکان و نوجوانان، می گوید که تغییر عظیمی در هنجارهای اجتماعی ایجاد شده است. "تکنولوژی فرهنگ را تغییر می دهد ... آنچه منحرف بود اکنون قابل قبول است و آنچه زمانی قابل قبول بود اکنون منحرف شده است. من همیشه از مثال تلفن زدن به خانه کسی بدون اطلاع قبلی استفاده می کنم. قبلا کاری بود که همه انجام می دادند و اکنون هرگز آن را انجام نمی دادید. ابتدا باید پیامک ارسال کنید و هشدار دهید. ما نمی توانیم این چیزها را دست کم بگیریم که چقدر سریع این چیزها در جامعه رخنه می کند تا زمانی که یک دختر در روایت 18 ساله مشکلات را دیدم ... درمان با من، و او گفت که دوست پسرش او را دنبال می کند.

[گفتم] «این خوب نیست.» اما او آن را ندید. پدر و مادرم من را از ۱۵ سالگی دنبال می کردند. آیا همه فقط همه را ردیابی نمی‌کنند؟… ردیابی یک شریک صمیمی که پنج سال پیش به‌طور وحشتناکی نامناسب به نظر می‌رسید، به عنوان چیزی تقریبا قابل قبول در فرهنگ نفوذ کرده است.»

آیریش تایمز تماسی را با خوانندگانی ارسال کرد که می‌پرسید مردم چگونه از فناوری ردیابی استفاده می‌کنند و مجموعه‌ای از پاسخ‌ها را دریافت می‌کرد، که ما با مصاحبه‌های عمیق‌تر از طریق تلفن پیگیری کردیم. تعدادی از مردم گفتند که جزئیات ردیابی موقعیت مکانی را با اقوام مسن‌تری که به تنهایی زندگی می‌کردند به اشتراک گذاشتند و آنها و بستگانشان از آن آرامش زیادی کسب کردند. Eoin Licken، یک مهندس ایرلندی که در فرانسه زندگی می کند، با یک شرکت بلژیکی به نام Zembro کار می کند که خدمات ردیابی مکان را برای افراد مبتلا به زوال عقل ارائه می دهد.

او می‌گوید: «ما تعدادی مشتری خانه سالمندان داریم که ممکن است بخواهید کسی را تحت نظر داشته باشید و فقط بدانید که او خوب است. می‌توانید چیزی را که ما آن را «منطقه ایمنی» می‌نامیم روی نقشه ترسیم کنید، و اگر [آنها] به خارج از آن منطقه ایمنی بروند، هر دقیقه مکان خود را ارسال می‌کند. اما اگر او خارج از آن رفت، روی آن کلیک می کنم ... او زوال عقل ندارد، بنابراین او به آن نیاز ندارد. او این کار را فقط به این دلیل انجام می دهد که می داند من می خواهم این را آزمایش کنم."

با این حال، مادر او از طرفداران آویز اضطراری ردیابی موقعیت مکانی او است. "او کسی را می‌شناخت که لباس‌شویی را روی خط می‌گذاشت و در یک روز سرد افتاد و مرد. او از این واقعیت که می‌داند می‌تواند دکمه‌ای را فشار دهد و در این مورد، در واقع با یکی از فرزندانش صحبت کند، بسیار آرام است."

او در برابر ردیابی با جزئیات بیشتر در داخل خانه مقاومت کرد. "وقتی آن را به مادرم دادم، او گفت: "هیچ کس مرا در خانه ردیابی نمی کند." بسیاری از مردم فرزندان نوجوان خود را دنبال می کنند. ده سال پیش، استفن (که نمی خواست نام کاملش منتشر شود) در حالی که پسرش سعی می کرد جان خود را بگیرد، پسر نوجوانش را اذیت کرد. خانواده، مدرسه و خانواده‌های دوستانش برای حمایت از او آمدند. بعدا استفان ردیابی خانواده را پذیرفت. "من در خارج از کشور کار می کردم، هنوز هم زمان زیادی دارم. ما آگاه بودیم که او هنوز باید یک زندگی داشته باشد.

[در آنجا] کمی آرامش وجود داشت که می دانستم اگر نیم ساعت در خانه دیر کند، در خانه همسرش است.»

از آن زمان همه اعضای خانواده او در برنامه ردیابی خانواده اپل هستند به جز پسر بزرگش که در خارج از کشور زندگی می کند. و همسرش، زیرا او یک تلفن کار با یک ارائه دهنده شبکه متفاوت دارد.

امروزه پسرش سالم و سرحال است، اما هنوز از ردیابی مکان استفاده می کنند. او با خنده می‌گوید: «همسر و خانواده‌ام [وقتی من خارج از کشور هستم] شام می‌خوردند و می‌گفتند «بابا چه کار می‌کند؟» و دخترم به تلفن او نگاه می‌کرد و می‌گفت: «اوه او در آپارتمانش است». "بعضی وقت‌ها بچه‌ها به تماس‌های همسرم توجهی نمی‌کنند و من می‌توانم زنگ ساعت را روی تلفن آنها خاموش کنم. وقتی آنها می‌گویند "چی؟"، می‌گویم: "فقط به مادرت جواب بده، می‌کنی؟"

داستان های دیگری مانند داستان استفان از والدینی بود که نگران کودکان آسیب پذیر بودند. نیام، مادر دختران نوجوان، می‌گوید که از تلفن این دختر 14 ساله که اغلب ناپدید می‌شود، ردیابی موقعیت مکانی دارد، اما تلفن دختر 15 ساله که همیشه همان جایی است که می‌گوید خواهد بود، وجود ندارد. او با تمسخر گفت: "با شوهرم." من بیشتر تمایل دارم که بگویم: لطفا به من نگویید کجا هستید.

Noctor درک می کند که چرا یک والدین نیاز به نظارت بر یک کودک آسیب پذیر را احساس می کنند یا چرا یک کودک بزرگسال ممکن است یک والدین مسن را زیر نظر بگیرد. اما او نگران است که استفاده گسترده تر از این فناوری حس حریم خصوصی ما را تغییر دهد. او می گوید: «از نقطه نظر روانشناسی، همه ما به افکار خصوصی خود نیاز داریم. ما به فضای خودمان نیاز داریم. ما به وجود خودمان، خود واقعی‌مان نیاز داریم. اما هر چه بیشتر آن را نمایش دهیم، آن را اجرا کنیم یا آن را پخش کنیم، احتمال اینکه مزایای آن را به دست آوریم کمتر می‌شود.

حریم خصوصی ما و حتی خود واقعی ما اساسا پنهان می شود زیرا ما مانند این آواتارهای خودمان عمل می کنیم.

به طور فزاینده ای رایج است که ردیابی خانواده برای کودکان در سن کالج ادامه یابد. پرل یک دانشجوی 19 ساله از دونگال است که در سال دوم دانشگاه در دوبلین است. پدر و مادرش از زمان نوجوانی او تلفن او را ردیابی می کردند و همچنان به این کار ادامه می دهند. "در نوجوانی از این ایده که پدر و مادرم بدانند کجا هستم متنفر بودم [اما] این ایده را دوست داشتم... وقتی از دانشگاه به آپارتمانم برمی‌گردم، چون در شهر زندگی می‌کنم، و این بهترین منطقه نیست. فقط می‌دانم، خوب، پدر و مادرم مکان من را دارند. واقعا مانند دو فرشته نگهبان است...

اگر تلفنم را نداشتم، احتمالا کمی اینطور می‌گفتم: «باشه، من قطعا اینجا تنها هستم». اگر مشکلی پیش بیاید، فقط من هستم.»

من واقعا نمی توانم تصور کنم که 30 ساله باشم و پدر و مادرم موقعیت مکانی من را داشته باشند.

آیا او هرگز نگران قضاوت والدینش درباره فعالیت هایش است؟ «اگر خیلی دیر بیرون می‌رفتم، فکر نمی‌کردم، «خدایا، بهتر است به خانه برگردم چون مادر یا پدرم می‌خواهند مکانم را ببینند»... بیشتر از آن است که بابا [شاید بگوید] من احتمالا فردا صبح زود باید به کتابخانه بروم و ساعت 11 است و من هنوز در آپارتمانم هستم. که."

اکثر دوستان پرل نیز در سیستم های ردیابی خانواده هستند و موقعیت مکانی خود را با یکدیگر به اشتراک می گذارند. او گاهی در این مورد تعجب می کند و می پرسد. "آیا باید بدانم دوستانم چه کار می کنند؟" او می‌گوید که گاهی اوقات می‌تواند او را مضطرب کند، زیرا خودش را در این فکر می‌کند: «اوه دوستان من اینجا هستند و هیچ‌کس در این مورد به من چیزی نگفت... اما تقریبا نسبت به آن بی‌حساس شده‌ام. از فکر اینکه مردم بدانند کجا هستم لذت می‌برم... برخی افراد کاملا به دنبال نقشه‌های اسنپ [حالت نقشه در Snapchat] هستند. می‌توانید ببینید که همه دوستانتان که در Snapchat مکانشان را فعال کرده‌اند، کجا هستند.

من مکانم را در اسنپ چت روشن ندارم. من آن را فقط برای 8 یا 10 نفر از نزدیکترین دوستانم دارم.»

شعر برای جامعه نظارتی

با بزرگتر شدن، آیا فکر می کند ممکن است از ردیابی منصرف شود؟ او می‌گوید: «واقعا نمی‌توانم تصور کنم که 30 ساله باشم و والدینم مکان من باشند. اما بعد در مورد آن فکر می‌کند: "حالم با آن‌ها خوب است، حتی اگر بالغ هستم و از خانه دور هستم. پس چرا در 30 سالگی نه؟"

Noctor فکر می کند که ردیابی بسیار دقیق جوانان می تواند بر رشد آنها تأثیر بگذارد. او می‌گوید که فضایی برای اشتباهات خصوصی «از لحاظ رشدی کاملا ضروری است». به موقع برنمی‌گردید و اتوبوس را از دست نمی‌دهید، شما را تشویق می‌کند در مورد مسئولیت‌پذیری بیاموزید... بسیاری از این چیزها را نمی‌توان آموخت، باید زندگی کرد.»

چارلی بودلوت بیست و یک ساله از آفلی در رشته تغذیه و رژیم غذایی انسان در کالج ترینیتی و دانشگاه TU دوبلین مطالعه می کند و نگاه محتاطانه تری به ردیاب مکان دارد. "وقتی در راه خانه هستم، یک مکان را با یکی از دوستانم به اشتراک می گذارم یا یک مکان را با یکی از اعضای خانواده ام به اشتراک می گذارم. و سپس چند نفر هستند که به آنها اجازه می دهم همیشه موقعیت مکانی من را ردیابی کنند، اما این عمدتا به این دلیل است که آنها افرادی هستند که بسیار به من نزدیک هستند."

Beaudelot توسط ردیابی موقعیت مکانی گسترده تر در گذشته "سوخته" شده است. زمانی که آنها برای اولین بار به دانشگاه آمدند، اشتراک گذاری مکان ها در گروه دوستان جدیدشان عادی بود. اما مردم اغلب به دلیل اینکه اگر دیگران را در حال معاشرت با هم می‌دیدند، از دستشان دور می‌شدند، با یکدیگر عصبانی می‌شدند. "این احساس استرس زیربنایی وجود دارد که مدام تماشا می شوم، که یکی از دلایلی است که من اکنون موقعیت مکانی خود را با بسیاری از افراد به اشتراک نمی گذارم. معمول اکنون در واقع فقط به اشتراک گذاشتن موقعیت مکانی شما به طور مداوم است ... قطعا چند بار توسط دوستان کمتر نزدیکتری درباره آن سوال شده ام ...

[و گاهی] برای به اشتراک گذاشتن موقعیت مکانی خود تحت فشار قرار می‌گرفتم». بخشی از دلیلی که آنها فکر می کنند ممکن است از ردیابی گسترده تر ناراحت باشند این است که والدین Beaudelot هرگز آنها را در نوجوانی ردیابی نکردند. آنها می‌گویند: «من برخی از دوستان را می‌شناسم که حتی اکنون در دانشگاه، والدینشان دائما مکانشان را ردیابی می‌کنند. آنها از خانواده‌های سخت‌گیرتر می‌آیند... ردیابی نه تنها بر روابط آنها با والدین، بلکه بر زندگی اجتماعی آنها نیز تأثیر گذاشته است زیرا احساس می‌کنند تحت نظر هستند.»

نمای ایرلندی تایمز از دوربین مدار بسته در دوبلین: اکشن دوربین نور

آن‌ها همچنین راه‌هایی را دیده‌اند که ردیابی مکان می‌تواند در روابط عاشقانه مشکل‌ساز به سلاح تبدیل شود. آنها می‌گویند: «من این را با دوستانی دیده‌ام که وارد روابط کنترل‌کننده‌تری شده‌اند، جایی که مردم احساس می‌کنند باید بتوانند شریک زندگی‌شان را در حال انجام هر کاری تماشا کنند.

"میان حریم خصوصی و رازداری تفاوت وجود دارد. من با Too Into You، بخشی از زنان کمک می کنم، [برنامه ای برای جوانانی که در روابط صمیمانه مورد سوء استفاده قرار می گیرند]، بنابراین مراقب رفتارهایشان هستم. من برخی از افرادی را می شناسم که در موقعیت هایی بوده اند که مکان آنها ردیابی شده است و آنها متهم به خاموش کردن مکانشان شده اند، زمانی که فکر می کنم موقعیت مکانی آنها را تغییر می دهند بسیار عادی است."

دولا تومی از پروژه تعقیب در ایرلند، که بخشی از مرکز خشونت جنسی در کورک است، موافق است که ردیابی مکان می تواند در زمینه روابط سمی بسیار مشکل ساز باشد. Twomey می‌گوید: «هر موردی [از تعقیب] جنبه‌ی تکنولوژیکی دارد. ما همیشه این فناوری را در جیب خود حمل می‌کنیم، و کاری که این فناوری واقعا می‌تواند انجام دهد در مقایسه با 10 سال پیش بسیار خارق‌العاده است».

اغلب افراد بدون اطلاع آنها ردیابی می شوند، اما او همچنین مایل است تاکید کند که اگر کسی احساس کند مجبور به پذیرش ردیابی شدن است، این به منزله رضایت واقعی نیست. او می‌گوید یک شریک کنترلی که همیشه مکان کسی را می‌خواهد، مانند "بند انداختن روی کسی است... معمولا برای کسی که در آن سناریو گیر کرده است دشوار است که آن را به وضوح ببیند، زیرا اطمینان از اینکه کسی چیزها را به وضوح نمی بیند بخشی از سوء استفاده است".

پسران نوجوان در ایرلند: "اکنون که همه تلفن دارند، قلدری هرگز متوقف نمی شود"

جیسون برو، یک دانشجوی 22 ساله تجارت و مدیریت در TU Dublin، نیز این موضوع را به یک موضوع در روابط تبدیل کرده است. او می‌گوید: «من دیده‌ام که مردم پیامک می‌گیرند، «کجایی؟ چرا با این شخص هستی؟» او می‌گوید، و اگر شخصی که به طور معمول ردیابی موقعیت مکانی را روشن می‌کند، آن را برای مدتی خاموش کند، همه تصور می‌کنند که «در حال انجام چیزی هستند». همانطور که ما صحبت می کنیم، او به نقشه اسنپ در اسنپ چت در تلفن خود نگاه می کند. با نگاه کردن به آن، به راحتی می توانم ببینم که 70 درصد یا 80 درصد افرادی که در حال حاضر می شناسم کجا هستند. این هنوز برای من کمی دیوانه است ...

گزینه ای برای خاموش نگه داشتن آن وجود دارد که به آن "حالت روح" می گویند."

او خاطرنشان می کند که حتی نام "حالت روح" نیز نشان می دهد که این گزینه عجیب و غریب است. برو نگران این است که جوانان مکان خود را برای قلدرها و دیگرانی که قصد آسیب رساندن به آنها را دارند تبلیغ کنند. او همچنین فکر می‌کند ردیابی موقعیت مکانی به اضطراب می‌افزاید. او می‌گوید: «وقتی روی نقشه می‌بینید که چهار نفر از دوستانتان در یک کافه هستند، ممکن است کمی درد داشته باشید. "این ممکن است به دلیل یک چیز ساده باشد، اینکه آنها فقط در یک منطقه بودند و برای آنها نتیجه ای حاصل شد که با هم ملاقات کنند ... برخی افراد دائما به این [نقشه] نگاه می کنند."

مارک اوکانل: مادری که نوجوان 19 ساله خود را در فضای مجازی تعقیب می کند، دچار جنون است – اما نه آنطور که شما فکر می کنید

گاهی اوقات هنگام سفر به خارج از کشور، برو برای راحتی و ایمنی ردیابی را انتخاب می کند. اما بیشتر اوقات او "حالت روح" را انتخاب می کند. "بارها از من پرسیده شده است، چرا موقعیت مکانی خود را ندارید؟ آنها من را در اسنپ چت اضافه می کنند، و من آنها را دنبال می کنم، و آنها می گویند، "اوه، نمی توانم ببینم شما کجا هستید". اما این برای من چیز عجیبی است. دوست دارم آن را خصوصی نگه دارم." او با خنده اضافه می کند: "نه این که من به چیزی علاقه دارم."

مایکل مورفی، 23 ساله، دانشجوی سال آخر محاسبات و توسعه نرم افزار در TU Dublin، نیز تا حد زیادی از نرم افزار ردیابی منصرف شده است. "برای من عجیب است که همه مکان من را همیشه به صورت زنده ببینند."

او می گوید، اما بسیاری از افراد در نسل او با آن راحت هستند. او فکر می کند که این ممکن است به این دلیل باشد که مردم با پیگیری خانواده هایشان بزرگ شده اند. "بسیاری از افراد همیشه مکانشان [در اسنپ چت] روشن است. این یکی در Dún Laoghaire است و این یکی در Wicklow... اوه، این یکی در Rathmines است که رامن دارد. آنها فقط آستانه کمتری برای آنچه که مردم ببینند یا حریم خصوصی آنها اهمیت دارد."

برای دیگران، مانند مورفی، احتیاط آنها در مورد این موضوع بخشی از آگاهی سیاسی گسترده تر است. او دوستانی دارد که از فناوری آگاه هستند که برای محافظت از داده ها و موقعیت مکانی خود تلاش های زیادی می کنند. او می‌گوید: «این فکر را دوست ندارم که در جاده رانندگی می‌کنم، و حدود 17 عکس در زمان واقعی از من گرفته می‌شود که اکنون در جایی ذخیره شده‌اند. "این یک احساس عجیب است."

او نمی تواند بفهمد که چرا مردم همیشه ردیابی را انتخاب می کنند. "وقتی می دانم ردیابی می شوم، احساس می کنم چشمی در آسمان است که به جایی که می روم نگاه می کند. برادر بزرگ در حال تماشای آن است." او با خنده اضافه می کند: "برادر بزرگ دوستان من هستند."