آیا رمز عبور امن تر از رمز عبور است؟
چه چیزی آنها را ایمن تر می کند - و در کجا کوتاه می آیند
رمز عبور به عنوان گلوله نقره ای برای امنیت آنلاین به بازار عرضه می شود. شرکت های بزرگی مانند اپل، گوگل و مایکروسافت همه آنها را اخیرا عرضه کرده اند و اکنون بسیاری از وب سایت ها آنها را به عنوان گزینه ورود به سیستم ارائه می دهند.
سوال این است که آیا آنها به این وعده عمل می کنند؟ علاوه بر این، در ازای این راحتی فرضی، چه چیزی را ممکن است رها کنید؟ بیایید آن را تجزیه کنیم.
این مقاله آخرین قطعه از مجموعه محتوای مربوط به ماه آگاهی از امنیت سایبری در سال 2026 است که در سراسر اکتبر اجرا می شود. مقالات قبلی کاهش جمع آوری داده ها در رسانه های اجتماعی، هشدارهای وب تاریک VPN و جایگزین های رایگان، محافظت از VPN در هنگام استفاده از هوش مصنوعی، و مزایای آنتی ویروس اختصاصی نسبت به راه حل های بسته بندی شده را پوشش داده اند.
چرا رمزهای عبور خراب می شوند (و چگونه کلیدهای عبور آن را برطرف می کنند)
(اعتبار تصویر: Shutterstock) رمز عبور سن آنها را نشان می دهد. آنها به راحتی فراموش می شوند و زمانی که از موارد منحصر به فرد در همه جا استفاده می کنید، به خاطر سپردن آنها غیرممکن است.
هر بار که نقض گسترده دادهها رخ میدهد، میلیونها اعتبارنامه شما در بازارهای وب تاریک شناور میشوند. علاوه بر این، ما اغلب از گذرواژهها استفاده مجدد میکنیم، به این معنی که یک سایت در معرض خطر میتواند به مهاجمان اجازه دسترسی به ایمیل، حساب بانکی و رسانههای اجتماعی شما را بدهد.
بله، مدیران رمز عبور کمک می کنند - اما آنها در برابر فیشینگ محافظت نمی کنند و به شما اعتماد دارند که به آن پایگاه داده واحد اعتماد دارید.
سپس فیشینگ وجود دارد. حتی باهوش ترین افراد نیز می توانند فریب بخورند و رمز عبور خود را در یک صفحه ورود جعلی که شبیه به صفحه واقعی به نظر می رسد تایپ کنند.
کلیدهای عبور را وارد کنید به جای چیزی که به یاد می آورید، کلیدهای عبور از کلیدهای رمزنگاری استفاده می کنند. یک کلید عمومی در سرورهای وب سایت زندگی می کند و یک کلید خصوصی به طور ایمن در دستگاه شما قفل می شود. وقتی وارد سیستم میشوید، دستگاه شما هویت شما را بهصورت ریاضی و بدون ارسال ثابت میکند. هیچ رمز عبوری برای تایپ وجود ندارد، بنابراین هکر چیزی برای سرقت از راه دور وجود ندارد.
فیل بیومتریک در اتاق
اینجاست که همه چیز پیچیده می شود. برای باز کردن قفل اکثر کلیدهای عبور، باید با تلفن یا رایانه خود با استفاده از اثر انگشت، اسکن صورت یا پین احراز هویت کنید. ممکن است نگران باشید که دادههای بیومتریک ما را به Big Tech تحویل میدهید، اما خوشبختانه اینطور نیست.
اثر انگشت یا اسکن صورت شما هرگز از دستگاه شما خارج نمی شود. این اسکن به سادگی یک تراشه امن را باز می کند که کلید خصوصی شما را ذخیره می کند.
پس از باز شدن قفل، تراشه هویت شما را به وب سایت تأیید می کند. شرکت هایی مانند اپل، گوگل و مایکروسافت هرگز الگوی بیومتریک واقعی شما را نمی بینند. آنها فقط محفظه رمزگذاری شده ای را که کلیدهای عبور شما را نگه می دارد مدیریت می کنند.
خطرات واقعی: دسترسی به دستگاه و قفل کردن
با این حال، کلیدهای عبور کامل نیستند. به جای اینکه کسی رمز عبور شما را به صورت آنلاین حدس بزند، نگرانی به دسترسی فیزیکی به تلفن قفل نشده شما تبدیل می شود.
اگر دزدی دستگاه شما را داشته باشد و پین قفل صفحه شما را بداند، به طور بالقوه می تواند به همه حساب های ایمن شده با رمز عبور شما دسترسی داشته باشد. خبر خوب این است که اکثر دستگاهها برای هر تلاش برای ورود به سیستم نیاز به احراز هویت مجدد دارند.
مسئله دیگر قفل اکوسیستم است. رمزهای عبور اغلب به پلتفرم های خاصی مانند Apple iCloud Keychain و Google Password Manager متصل می شوند.
در حالی که همگام سازی بین دستگاه های موجود در یک اکوسیستم به آرامی کار می کند، حرکت بین آیفون و اندروید می تواند سردرد باشد. ممکن است متوجه شوید که دسترسی به حسابها قفل شدهاید، مگر اینکه از قبل رمز عبور خود را به درستی صادر کرده باشید.
حکم
کلیدهای عبور محافظت قوی تری نسبت به رمزهای عبور ارائه می دهند - به ویژه در برابر مهاجمان از راه دور و تلاش های فیشینگ.
رویکرد رمزنگاری تمام دستهبندیهای حملاتی را که گذرواژههای سنتی را آزار میدهند، حذف میکند. گفته می شود، آنها ملاحظات جدیدی را در مورد امنیت دستگاه فیزیکی و وابستگی به پلت فرم معرفی می کنند.
آیا باید شروع به استفاده از آنها کنید؟ بله. با آنها به عنوان یک ارتقاء رفتار کنید، نه یک عصای جادویی. کلیدهای عبور را با عادات خوبی مانند به روز نگه داشتن دستگاه های خود و استفاده از قفل صفحه ترکیب کنید و در برابر تهدیدات رایج محافظت خواهید شد.
متن اصلی (انگلیسی)
Are passkeys more secure than passwords?
What makes them safer – and where they fall short