آیا روابط پاکستان و اسرائیل می تواند وجود داشته باشد؟ بله، اگر درگیری دائمی فلسطین پایان یابد - نظر

برخی از پرسش‌های سیاسی همچنان دشوار هستند، زیرا نسل‌ها پیش از بررسی مجدد، استدلال‌ها را به ارث می‌برند. رابطه پاکستان با اسرائیل یکی از این سؤالات است. برای چندین دهه، این دو کشور هیچگونه روابط دیپلماتیکی با هم ندارند. پاکستان اسرائیل را به رسمیت نمی شناسد و هر تغییری را به ایجاد یک کشور مستقل فلسطینی گره زده است. در ماه سپتامبر، اسلام آباد حمایت خود را از راه حل دو دولتی بر اساس مرزهای قبل از 1967، با قدس شرقی به عنوان پایتخت آینده فلسطین، تایید کرد. این موضع یک شبه از بین نخواهد رفت.

اما پرسش دیگری در خور توجه است: آیا پاکستان می‌تواند از حقوق فلسطینی‌ها حمایت کند و اسرائیل را به‌عنوان یک واقعیت دائمی در خاورمیانه بپذیرد، و اینکه شهروندان اسرائیلی نگرانی‌های امنیتی مشروعی دارند؟ پاسخ باید مثبت باشد. یک صلح عادلانه مستلزم آن نیست که پاکستان فلسطین را رها کند و یا اسرائیل امنیت خود را تسلیم کند. اسرائیل از بین نمی رود. میلیون ها اسرائیلی در این کشور زندگی کرده اند. جوامع یهودی پیوندهای تاریخی و مذهبی با این سرزمین دارند.

اسرائیلی‌ها جنگ‌ها، تروریسم، حملات موشکی و گروگان‌گیری را تحمل کرده‌اند و ناامنی عمیق ایجاد کرده‌اند. تشخیص این امر به معنای تایید هر اقدامی از سوی دولت اسرائیل نیست. یک کشور می تواند حق مشروع وجود داشته باشد در حالی که سیاست های خاص در معرض انتقاد باقی می مانند. پاکستان می تواند همزمان دو چیز را تأیید کند: فلسطینی ها سزاوار آزادی، عزت و کشور هستند. اسرائیلی‌ها سزاوار امنیت و زندگی بدون ترس دائمی هستند. فلسطین نمی‌تواند یک فکر بعدی باشد که حمایت پاکستان از خودمختاری فلسطین در سیاست خارجی و آگاهی عمومی نهفته است.

اسلام آباد بارها اعلام کرده است که صلح عادلانه مستلزم یک کشور مستقل و مستقل فلسطینی است. هر بحثی که حاکی از «به رسمیت شناختن اسرائیل و فراموش کردن فلسطین» باشد در پاکستان فاقد اعتبار است. مسئله فلسطین نمی تواند پاورقی باشد. با این حال، حمایت از فلسطینی‌ها باید به معنای حمایت از راه‌حل سیاسی فراتر از درگیری دائمی باشد: نهادهای فعال، مشاغل، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی، بازسازی و امنیت. غزه نیاز به بازسازی دارد نهادهای فلسطینی باید حکومت کنند.

غیرنظامیان اسرائیلی به این اطمینان نیاز دارند که یک کشور فلسطینی آینده به سکوی پرتاب خشونت تبدیل نخواهد شد. چالش یافتن چارچوبی است که در آن هر دو ملت چیزی برای محافظت از طریق حفظ صلح داشته باشند. گفتگو با به رسمیت شناختن تماس دیپلماتیک برابر با تسلیم سیاسی نیست. کشورها با دولت‌هایی که با آن‌ها مخالف هستند - در طول جنگ، از طریق واسطه‌ها، از طریق کانال‌های پشتیبان ارتباط برقرار می‌کنند.

پاکستان می تواند ارتباطات کنترل شده را بدون به رسمیت شناختن رسمی کشف کند. موضوعات بشردوستانه، مبادلات دانشگاهی، امنیت منطقه ای، تجارت و فناوری می توانند به زمینه هایی برای بحث عملی تبدیل شوند. هیچ یک مستلزم کنار گذاشتن حمایت از کشور فلسطین نیست. پاکستان به طور فزاینده ای خود را به عنوان یک مشارکت کننده در دیپلماسی منطقه ای نشان می دهد.

در سال 2026، این کشور در تلاش های چندجانبه غزه در کنار ایالات متحده، مصر، قطر، ترکیه و دیگران شرکت کرد. موضع پاکستان این نیست که "نه" اسلام آباد اعلام نکرده است که کشور فلسطین و روابط با اسرائیل برای همیشه ناسازگار است. در ژانویه، وزارت خارجه پاکستان یک دولت فلسطینی با دوام با اورشلیم را به عنوان روابط بالقوه با اورشلیم توصیف کرد. اسرائیل،» را می توان در نظر گرفت. این عبارت دری را باز می گذارد.

دیپلماسی اغلب زمانی آغاز می شود که یک کشور اصرار بر بسته شدن همه احتمالات آینده را متوقف کند. نقشه راه واقع بینانه اگر پاکستان و اسرائیل به یکدیگر نزدیکتر شوند، باید تدریجی باشد: گفتگوی غیرمستقیم از طریق کشورهای ثالث. تماس های بشردوستانه و فنی؛ مبادلات دانشگاهی، تجاری و جامعه مدنی؛ سپس تعامل دیپلماتیک آرام تر. فقط خیلی دیرتر باید به رسمیت شناختن رسمی در نظر گرفته شود. پاکستان باید بپذیرد که نگرانی های امنیتی اسرائیل واقعی است. اسرائیل باید به رسمیت بشناسد که رابطه پاکستان با فلسطین اساسی است.

جامعه بین‌المللی می‌تواند با ایجاد تضمین‌ها و مکانیسم‌های بازسازی کمک کند. صلح نیز باید عادلانه باشد. «صلح» صرفا به معنای نبود جنگ نیست. توافق نامه هایی که حقوق سیاسی فلسطینیان را سلب می کند یا اسرائیلی ها را آسیب پذیر می کند، شکننده باقی خواهد ماند. آتش بس گلوله را متوقف می کند. تنها شهرک‌سازی‌های سیاسی شرایط را تغییر می‌دهند. پاکستان نباید متحد اسرائیل شود یا آرمان فلسطین را رها کند. این می تواند دفاع کند: امنیت اسرائیل و آزادی فلسطین متقابل نیستند. گفتگوی متفاوت پاکستانی ها باید بدون متهم شدن به ترک فلسطین درباره اسرائیل بحث کنند.

اسرائیلی ها باید بدون متهم شدن به ترک اسرائیل درباره حقوق فلسطین بحث کنند. گفتگوی صلح آمیز بالغانه به این شکل است. از مردم نمی‌خواهد تاریخ را فراموش کنند، اما اسیر آن نشوند. اولین گام گفتگو است. مسیر سازنده، فضایی را برای گفت و گو ایجاد می کند و در عین حال حمایت از خودمختاری فلسطین را حفظ می کند. اگر کشوری شدن فلسطین مسیری معتبر را به دست آورد، امنیت اسرائیل تضمین هایی دریافت می کند و هر دو طرف برای همزیستی آماده می شوند، پاکستان می تواند دوباره ارزیابی کند. این خیانت نیست.

دیپلماسی است. صلح زمانی آغاز می‌شود که افراد کافی تصمیم بگیرند که آینده مهم‌تر از خصومت دائمی است. پاکستان و اسرائیل ممکن است از روابط رسمی دور بمانند. اما فاصله نباید به معنای سکوت باشد. صلح عادلانه به هر دو ملت آینده ای را ارائه می دهد که در آن امنیت، کرامت و زندگی انسانی مسئولیت های مشترک است. این آینده ارزش بحث دارد. نویسنده، رئیس جنبش ابراهیمی در پاکستان است.