آیا فرهنگ شما نحوه نگاه شما به هنر را شکل می دهد؟ آنچه که یک مطالعه ردیابی چشمی در سودان نشان داد

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

امروزه، Old Dongola یک شهرک متروکه در ساحل نیل در شمال سودان است. با این حال، صدها سال پیش، این مکان بسیار متفاوت به نظر می رسید.

در قرون وسطی، دونگولای قدیمی پایتخت پادشاهی ماکوریا بود که در قرن ششم مسیحیت را پذیرفت. تقریبا 700 سال پس از سقوط پادشاهی، بسیاری از ساختمان‌های قرون وسطایی از جمله بقایای کلیساها و صومعه‌ها در زیر بیابان باقی مانده‌اند. دیوارهای آنها هنوز نقاشی های فرشتگان یا صحنه های کتاب مقدس یا حاکمان و شخصیت های محلی را حفظ کرده است.

مطالعات متعددی در مورد این نقاشی ها برای آشنایی با زندگی مذهبی، سیاست و هنر نوبیای قرون وسطی انجام شده است. اما، به‌عنوان تیمی متشکل از روان‌شناسان، دانشمندان علوم شناختی، باستان‌شناسان و مدیران میراث از مؤسسات اروپایی و سودانی، تصمیم گرفتیم سؤال دیگری بپرسیم: فرهنگی که ما از آن می‌آییم چگونه بر نوع نگاه ما به آنها تأثیر می‌گذارد؟

محققان از اوایل دهه 2000 از ردیابی چشم برای بررسی تفاوت های بین فرهنگی در نحوه درک ما از چیزها استفاده کرده اند، اما بیشتر مطالعات در محیط های آزمایشگاهی بوده است. تیم ما می‌خواست بررسی کند که چگونه فرهنگ نحوه تعامل مردم با هنرهای بصری را در بافت تاریخی اصلی آن شکل می‌دهد.

"آزمایشگاه تحقیقاتی" ما یک صومعه قرون وسطایی در کوم اچ در دونگولای قدیمی بود. تیم (من، مروا ساتی، محمد حسن سیداحمد و توبیاس تراوینسکی) شرکت کنندگان سودانی و غربی را به سایت دعوت کردند و دستگاه های ردیابی چشم را در قالب عینک مخصوص به آنها دادند. همانطور که آنها نقاشی های قرون وسطی را مشاهده کردند، ما نقشه کشی کردیم که چشمان آنها کجا افتاد، چه مدت و به چه ترتیبی.

ما متوجه شدیم که این دو گروه در روشی که توجه خود را به عناصر خاصی از نقاشی ها معطوف می کنند با هم تفاوت دارند. غربی ها قبل از اینکه توجه خود را به ویژگی هایی مانند اشیاء، لباس یا نمادها معطوف کنند، بیشتر بر پیکره های انسان، به ویژه چهره و بدن تمرکز می کردند. شرکت‌کنندگان سودانی در ابتدا بر ویژگی‌ها تمرکز کردند، بعدا بیشتر به چهره‌ها و زمینه‌های اطراف نگاه کردند و روشی گسترده‌تر برای مشاهده نقاشی‌ها را پیشنهاد کردند.

ما بر این باوریم که مطالعه ای مانند این ممکن است به ما کمک کند تا رویکردهای سازگار فرهنگی بیشتری برای ترویج میراث مانند این ایجاد کنیم.

وقتی در مقابل یک نقاشی می ایستیم، غریزه طبیعی ما این است که سعی کنیم بفهمیم در آن چه اتفاقی می افتد. ما به عنوان انسان به تفاوت در روشنایی، شدت رنگ و جهت گیری حساس هستیم. این ویژگی ها می توانند چشم ما را راهنمایی کنند.

اما نگاه کردن به این موضوع نیز بستگی دارد که ما چه کسی هستیم. مطالعات روانشناسی نشان می‌دهد که ویژگی‌های فردی، تجربیات، اهداف و پس‌زمینه فرهنگی ما بر نحوه کشف صحنه‌های بصری تأثیر می‌گذارد.

برای مثال، یک مطالعه ردیابی بین فرهنگی دیگر نشان داد که شرکت‌کنندگان آمریکایی تمایل بیشتری به تمرکز روی یک جسم کانونی مانند هواپیما در آسمان داشتند، در حالی که شرکت‌کنندگان چینی اغلب توجه بیشتری به زمینه یا تصویر بزرگ‌تر داشتند. این ممکن است منعکس کننده گرایش های فرهنگی گسترده تری باشد. فرهنگ‌های فردگرایانه ممکن است بر افراد تأکید بیشتری داشته باشند در حالی که فرهنگ‌های جمع‌گرایانه ممکن است بر گروه گسترده‌تر تأکید بیشتری داشته باشند.

ردیاب‌های چشم مجهز به دوربین‌های کوچکی هستند که الگوهای نگاه را ضبط می‌کنند. ما به شرکت کنندگان عینک های ردیاب چشم متصل به یک کامپیوتر کوچک متصل به بدنشان دادیم. تمرکز نگاه به طور کلی با هدایت توجه به یک عنصر خاص همراه است، که نشان می دهد توجه بصری چگونه توزیع می شود.

آنچه می دانیم می تواند آنچه را که به آن نگاه می کنیم نیز شکل دهد. دانش فرهنگی می تواند عناصر خاصی از یک تصویر را آشناتر، از نظر زیبایی شناختی یا معنادارتر کند و توجه ما را به سمت آنها هدایت کند. به عنوان مثال، دانش دینی می تواند به ما کمک کند نمادها را بشناسیم و معنای آنها را درک کنیم و به طور بالقوه بر قسمت هایی از یک نقاشی مذهبی تأثیر بگذارد که به آن نگاه خواهیم کرد.

Old Dongola یک محیط منحصر به فرد برای کشف این تأثیرات فراهم می کند. این سایت هم برای جوامع محلی و هم برای بازدیدکنندگان غربی، که ممکن است نه تنها در زمینه های فرهنگی خود، بلکه همچنین آشنایی آنها با مسیحیت متفاوت باشد، قابل توجه است.

مطالعه ما شامل 48 سودانی ساکن در مناطق اطراف دونگولا قدیمی و 19 شرکت‌کننده از پیشینه‌های فرهنگی غربی بود. برای بسیاری، این اولین بازدید آنها از صومعه بود. آنها 18 تا 68 ساله بودند و اکثر آنها دانش متوسطی از هنر مسیحی نوبی داشتند. با این حال، گروه غربی شامل شرکت کنندگان بیشتری با تحصیلات عالی و زمینه های مرتبط با میراث بود.

به سادگی از شرکت کنندگان خواسته شد تا به نقاشی ها نگاه کنند که گویی در حال بازدید از یک نمایشگاه موزه هستند. در تجزیه و تحلیل خود، ما بر چهار عنصر نقاشی متمرکز شدیم: چهره ها، بدن ها، ویژگی ها (مانند کلیدی در دست سنت پیتر یا طومارهایی در دست رسولان) و زمینه (مانند صحنه وقایع کتاب مقدس به تصویر کشیده شده، کتیبه ها و پس زمینه).

داده‌های ردیابی چشمی نشان می‌دهد که شرکت‌کنندگان سودانی و غربی در نهایت زمان مشابهی را صرف نگاه کردن به چهره‌ها، بدن‌ها، ویژگی‌ها و زمینه‌ها کردند، اما با طی کردن مسیرهای بصری متفاوت به آنجا رسیدند.

شرکت کنندگان سودانی در ابتدا به ویژگی های شخصیت های نقاشی توجه بیشتری داشتند. آن‌ها سپس قبل از کاوش در زمینه وسیع‌تر به چهره‌ها تغییر مکان دادند. با این حال، شرکت‌کنندگان غربی ابتدا به شدت بر روی بدن‌ها تمرکز کردند و سپس به سمت چهره‌ها و ویژگی‌ها حرکت کردند و از کاوش عمیق پس‌زمینه در 20 ثانیه اول تماشا صرف نظر کردند.

اگر ما فقط به کل زمان صرف شده برای هر عنصر نگاه کنیم، ممکن است به این نتیجه برسیم که دو گروه تقریبا به یک شکل به نقاشی ها نگاه کرده اند. اما تجزیه و تحلیل ما چیز ظریف تری را نشان داد: مقادیر مشابهی از زمان نگاه کردن می تواند از طریق استراتژی های مشاهده بسیار متفاوت ظاهر شود.

این تفاوت‌ها به طور بالقوه منعکس‌کننده چیزهایی هستند که افراد با پیشینه‌های مختلف هنگام تفسیر تصاویر معنادارتر یا مرتبط‌تر می‌دانند. به عنوان مثال، در مصاحبه‌های پس از مطالعه، شرکت‌کنندگان سودانی اغلب در مورد ویژگی‌هایی اظهار نظر می‌کردند که نشان‌دهنده اشیایی است که در زندگی روزمره با آن‌ها نیز مواجه می‌شدند (مانند یک کلید). در مقابل، شرکت‌کنندگانی از فرهنگ‌های غربی که با شمایل‌نگاری مسیحی آشنا هستند، احتمالا چهره‌های کتاب مقدس را از روی چهره‌شان تشخیص می‌دهند.

برای سال‌ها، باستان‌شناسی در آفریقا تحت سلطه دیدگاه‌های غربی بود. این امر در حال تغییر است و جوامع محلی بیشتر درگیر تحقیق، تفسیر و مدیریت میراث فرهنگی خود می شوند.

یافته‌های ما نشان می‌دهد که سودانی‌ها و غربی‌ها به روش‌های مختلف با نقاشی‌های نوبیایی قرون وسطایی درگیر می‌شوند. این بینش می‌تواند برای توسعه روایت‌های میراثی استفاده شود که پاسخگوی نگاه‌های مختلف باشد.

برای مثال، اگر ویژگی‌های خاصی نگاه بازدیدکنندگان سودانی را به خود جلب کند، ارائه میراث می‌تواند یک نقاشی یا نمایش را از طریق این عناصر معرفی کند.

درک اینکه مردم چگونه به میراث می نگرند می تواند به ما کمک کند از ارائه گذشته به روشی واحد و از پیش تعیین شده به سمت خلق روایت هایی حرکت کنیم که راه های متفاوتی را که مردم با آن مواجه می شوند تشخیص می دهند و آن را درک می کنند.

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.