آیا مدل Nordsjaelland می تواند بحران استعدادهای اسکاتلند را حل کند؟

ابراهیم عادل مهاجم (سمت چپ) ممکن است موجی از استعدادهای مصری را به تیم اول نوردژیلند دنبال کند.

زمانی که اتحادیه فوتبال اسکاتلند ماه گذشته با باشگاه‌های پیشرو در سنت اندروز گرد هم آمد تا مزایای حضور جوانان در سطح تیم‌های اصلی را تبلیغ کند، و از Nordsjaelland به‌عنوان مدلی که باید دنبال شود، چیز بدی نبود.

علیرغم متوسط ​​حضور متوسط ​​حدود 5000 نفر، باشگاه شهر کوچک فاروم در شمال شرقی دانمارک به یک نیروگاه توسعه جوانان تبدیل شده است.

در دهه گذشته آنها به طور مداوم به جوان ترین تیم های فوتبال اروپا در نتیجه انتخاب منظم نوجوانان وارد میدان شده اند. نتایج در زمین ثابت بوده است - اما خارج از زمین آنها تماشایی بوده است.

از سال 2015 تا 2024، نوردسلند بیش از 170 میلیون پوند از فروش بازیکنان سود برده است - یکی از بالاترین ها در اروپا - و در تابستان امسال کالب یرنکی، هافبک خود را با مبلغ رکورد 27 میلیون یورو (23 میلیون پوند) به کاونتری سیتی فروخت.

در بحبوحه بحران رشد جوانان در اسکاتلند و در حالی که نوردسلند برای رویارویی با Heart of Midlothian در Tynecastle در لیگ کنفرانس آماده می شود، BBC Sport Scotland آنچه را که اسکاتلند می تواند از باشگاه دانمارکی بیاموزد را بررسی می کند.

Nordsjaelland از پیوند با Right to Dream Academy سود برده است

عوامل زیادی باعث شده اند که نوردسلند به یکی از باشگاه های برتر فوتبال اروپا برای توسعه بازیکنان تبدیل شود. برخی را می توان تکرار کرد، برخی دیگر را نمی توان.

اما در قلب آن یک اراده سرسخت برای قرار دادن نوجوانان در تیم اول به منظور اجازه رشد - و مرتکب اشتباهات - وجود دارد.

گزارش یوفا در فصل گذشته نشان داد که 39 درصد از کل دقایق باشگاه را نوجوانان بازی می کردند که بالاترین میزان در اروپا است.

در مقایسه، میانگین سهم دقیقه برای نوجوانان در لیگ برتر اسکاتلند در ترم گذشته 4 درصد بود. یک تفاوت فاحش

این تیم به مقام سوم سوپرلیگا دانمارک رسید تا به اروپا راه یابد، و در این فصل آنها شش بازیکن زیر 21 سال را در برد پلی آف لیگ کنفرانس مقابل تیم سنت گالن سوئیس به میدان فرستادند.

در طول دهه گذشته از زمانی که استراتژی جوانان نوردسلند شتاب گرفت، آنها در 9 فصل از 10 فصل در نیمه اول لیگ به پایان رسانده اند.

بزرگترین خرید آنها در آن زمان، مبلغ 3 میلیون یورو (2.5 میلیون پوند) در تابستان امسال برای الکساندر لیند مهاجم بود.

علیرغم استراتژی انتخاب بازیکنان جوان، نتایج با توجه به رقابت آنها با باشگاه های دانمارکی بزرگتر مانند اف سی کپنهاگ و بروندبی، نسبتا ثابت بوده است.

الکساندر ریگت، مدیر ورزشی باشگاه می‌گوید اگر می‌خواهند موفق شوند، هیچ گزینه‌ای جز دادن فرصتی به جوانان ندارند، زیرا آنها نمی‌توانند از نظر مالی برای همان سطح استعداد در سنین بالاتر رقابت کنند.

ریگت به بی بی سی اسکاتلند گفت: «بهترین بازیکنان ما معمولا بازیکنان جوان ما بین 18، 19، 20 سال هستند، زیرا آنها از اینجا شروع می کنند و سپس فروخته می شوند.

بازیکنی مانند کالب یرنکی که به لیگ برتر فروخته شده، می تواند نمونه باشد.

او بهترین بازیکن ما در فصل گذشته بود. بنابراین اگر می‌خواهیم به چیزی برسیم، باید با استعدادهایی باشد که برای حضور در فوتبال دانمارک خیلی خوب هستند، اساسا. ایده این است.

همیشه در مورد اشتباه بازیکنان جوان صحبت می شود. گاهی اوقات می توانید آن را از منظر دیگری ببینید - اینکه بازیکنان جوان اغلب تجربیات بد زیادی ندارند. بنابراین آنها هنگام بازی شجاع تر هستند.

"من فکر نمی کنم لزوما بازیکنان جوان مرتکب اشتباه می شوند و بزرگترها اشتباه می کنند. ما اینطور نمی بینیم."

این استراتژی با سرمایه گذاری قابل توجه در آکادمی باشگاه پشتیبانی می شود. Nordsjaelland حدود 5.5 میلیون یورو (4.6 میلیون پوند) برای آن هزینه می کند، در حالی که 10 میلیون (8.4 میلیون پوند) برای تیم اصلی خود هزینه می کند. این نسبت با اکثر باشگاه های دیگر بسیار متفاوت است.

آنها 32 بازیکن جوان دارند که در محوطه باشگاه زندگی می کنند و مردان و زنان جوان را برای بزرگسالی و همچنین فوتبالیست های حرفه ای تربیت می کنند.

این پول صرف امکانات و مربیگری می شود تا به بازیکنان بهترین شانس برای موفقیت داده شود، الگویی که 15 سال پیش شروع شد.

ریگت می گوید: «شما باید مایل به سرمایه گذاری باشید. "اما مشکل اغلب این است که شما بعد از هفت، هشت، 10 سال به نتیجه می رسید. بنابراین داشتن این صبر و مالکیت بسیار مهم است.

"ما خوش شانس بودیم که در طول 15 سال گذشته سه مالک مختلف داشتیم و همه آنها این طرز تفکر را پذیرفتند. در فوتبالی که صبر اغلب یک مشکل است، عادی نیست."

یکی از عناصر مهم موفقیت Nordsjaelland دسترسی آنها به استعدادها از غرب آفریقا است، که Riget توضیح می دهد که به ارتقای سطح نوجوانان اسکاندیناویایی آنها کمک کرده است.

این باشگاه در سال 2015 توسط آکادمی Right to Dream خریداری شد، شبکه ای از مدارس فوتبال که توسط تام ورنون پیشاهنگ سابق منچستریونایتد در سال 1999 در غنا راه اندازی شد. ورنون همچنان رئیس باشگاه است.

این پیوند به ویژه در غنا خط لوله ای را برای استعدادها باز کرده است، که برای بازیکنانی که در فوتبال اروپا سکویی دارند و باشگاهی که از فروش آن بازیکنان سود می برد، سودمند بوده است.

یرینکی - و همچنین محمد کودوس از تاتنهام، ارنست نواما از لیون، ابراهیم عثمان از برایتون و کمالدین سلیمانا از آتالانتا - بازیکنان غنای هستند که از سیستم حق رویا عبور کرده اند و پس از اولین بازی برای نوردژیلند در معاملات چند میلیون پوندی فروخته شده اند.

هیچ بازیکنی در آکادمی های مستقر در آفریقا مجبور به امضای قرارداد با Nordsjaelland نیست، اما اغلب آنها به دلیل سابقه خود در دادن دقایق به بازیکنان تیم اصلی و شروع کار خود، این کار را انجام می دهند.

ریگت می گوید: «دو یا سه سال پیش، آکادمی را در قاهره افتتاح کردیم.

"در منطقه قاهره و جیزه نزدیک به 30 میلیون نفر وجود دارد و هیچ ساختار آکادمی واقعی وجود ندارد. هنوز در آفریقا پتانسیل زیادی برای باشگاه های بیشتر وجود دارد.

البته آگاهی از بازار و قیمت ها در مورد خرید یا خرید بازیکن از باشگاه های آفریقا افزایش یافته است، اما مطمئنا هنوز پتانسیل زیادی برای باشگاه های اسکاتلند وجود دارد.

محمد کودوس وینگر تاتنهام در آکادمی Right to Dream قبل از امضای قرارداد با Nordsjaelland شروع به کار کرد.

با این حال، مدل Nordsjaeland فقط در مورد استعدادهای آفریقایی نیست. آنها همچنین به شکل گیری حرفه بسیاری از بازیکنانی که به نمایندگی از دانمارک رفته اند، از جمله زوج برنتفورد ماتیاس جنسن و میکل دامسگارد کمک کرده اند.

بازیکنانی مانند آندریاس شولدروپ، وینگر نروژی بنفیکا و دانیل سونسون، مدافع چپ سوئدی بوروسیا دورتموند از دیگر کشورهای اسکاندیناوی به آکادمی خود جذب شدند.

آنها، مانند بنجامین نیگرن، هافبک سوئدی سلتیک، همگی در جام جهانی تابستان امسال برای کشورشان بازی کردند.

ریگت در مورد سود 170 میلیون پوندی باشگاه از خرید و فروش بازیکنان می گوید: «این نیمی از بازیکنان غرب آفریقا و نیمی از بازیکنان اسکاندیناوی هستند.

باشگاهی در اسکاتلند که به دنبال تغییر رویکرد رشد جوانان است، می تواند چیزهای زیادی از Nordsjaelland بیاموزد.

نادیده گرفتن افسانه ها در مورد امتیاز دادن به بازیکنان جوان و ثبات ناشی از تعهد آنها به استراتژی اصول کلیدی موفقیت آنها است.

با این حال، عنصر حق رویا و حجم عظیم سرمایه گذاری نوردسلند به این معنی است که نمی توان آن را فقط به باشگاه دیگری منتقل کرد.

اما هر سازمانی باید از جایی شروع کند.

ریگت می‌گوید: «مهم‌ترین چیز این است که شما مالکیت ثابتی داشته باشید که آرامش را به سازمان می‌آورد، و سپس زمانی که کارها دشوار می‌شوند، به استراتژی پایبند هستید.

نکته دیگر این است که به جای اینکه مربی تصمیم بگیرد چگونه بازی کند، باشگاه یک مدل باشگاهی دارد - ما اینگونه تمرین می کنیم، اینگونه بازی می کنیم.

زیرا در این صورت برای بازیکنان زمانی که به تیم اصلی تبدیل می‌شوند، بسیار راحت‌تر است که به این شیوه بازی کنند.

سپس همه چیز در سطح تیم اول سریع‌تر پیش می‌رود.»