آیا پیمان دفاعی عربستان در میان حملات حوثی ها سوء تفاهم شده است؟ - تجزیه و تحلیل

پیشروی های حوثی ها در یمن عربستان و خاورمیانه را غافلگیر کرده است. ریاض در آستانه حملات حوثی ها بر روی تحکیم یک اتحاد دفاعی جدید با ترکیه و پاکستان کار می کرد. اکنون، به نظر می‌رسد برخی از مفسران فکر می‌کنند که پیمان عربستان سعودی-پاکستان-ترکیه ممکن است در حال حاضر در خطر باشد. سؤال این است که آیا ممکن است این برداشت نادرست از آنچه در حال وقوع است باشد. ابتدا نمونه ای از مقالات.

NDTV خاطرنشان می‌کند: «حوثی‌ها قرارداد عربستان-پاک-ترکیه را به شکلی که هست افشا کرده‌اند». وای نت نیوز خاطرنشان می کند: «حملات حوثی ها به مکه می رسد و محدودیت های پیمان دفاعی عربستان با ترکیه و پاکستان را آشکار می کند.» الجزیره می پرسد که آینده این پیمان دفاعی چیست. میدل ایست آی خاطرنشان کرد: «چرا پیمان دفاعی مکه موجب اقدام علیه حوثی ها نشده است». در ادامه آمده است که «یک مقام ترکیه ای استدلال می کند که اتحاد جدید با عربستان سعودی و پاکستان برای عملیاتی شدن نیاز به زمان دارد». ژاکوبین استدلال کرده بود که «توافق مکه بین عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان پاسخی به ناامنی و رو به زوال آمریکاست.

در منطقه بودند» و آن را با ناتو مقایسه کردند. همین چند روز و هفته پیش، گزارش‌ها حاکی از آن بود که کشورهای بیشتری ممکن است به این پیمان بپیوندند. به عنوان مثال، دویچه وله خاطرنشان کرد که «در حالی که بنگلادش خطرات امضای توافقنامه دفاع مشترک مکه را می‌سنجید، کارشناسان هشدار می‌دهند که چنین اقدامی می‌تواند روابط را پیچیده‌تر کند». تشدید شود.» این مقاله می افزاید: «مبارزه بین جنبش حوثی یمن تحت حمایت ایران و نیروهای سعودی به طور فزاینده ای آزمایش می کند که پاکستان تا چه زمانی می تواند هر دو موضع را حفظ کند.» این فرض که مکه

این توافق ممکن است به جنگ ترکیه و پاکستان با حوثی‌ها منجر شود، ممکن است بخشی از فرضیات نادرست در مورد خود اتحاد باشد. این یک اتحاد دفاعی است. می توان ادعا کرد که سعودی ها در سال 2015 در یمن مداخله کردند و بنابراین این یک "جنگ دفاعی" نیست. علاوه بر این، جنگ از قبل در زمان امضای توافق ادامه داشت. در این امضا هیچ اشاره‌ای وجود نداشت که ریاض از این دو کشور برای اعزام نیرو به یمن یا ارسال پدافند هوایی به پادشاهی بخواهد.

علاوه بر این، پاکستان و عربستان سعودی قبلا روی مسائل دفاعی با هم کار می کردند و از پاکستان خواسته نمی شد که وارد یمن شود. توافقنامه دفاعی مشترک مکه در مقابل سازمان پیمان آتلانتیک شمالی ممکن است برای درک چالش هایی که شرکای جدید با آن روبرو هستند نگاهی به سایر اتحادهای تاریخی بیندازیم. ناتو، سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، در سال 1949 توسط ایالات متحده، کانادا و ده کشور اروپای غربی در بحبوحه تنش های فزاینده با اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شد.

اصل مرکزی آن، ماده 5، حمله به یک عضو را حمله به همه می داند. ناتو در طول جنگ سرد گسترش یافت و با پیمان ورشو به رهبری شوروی مقابله کرد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991، این اتحاد چندین کشور اروپای مرکزی و شرقی را پذیرفت و عملیات‌هایی را در بالکان و افغانستان انجام داد.

حمله روسیه به اوکراین در سال 2022 اولویت های ناتو را تغییر داد، تمرکز آن بر دفاع جمعی را تقویت کرد و فنلاند و سوئد را برای پیوستن به این ائتلاف سوق داد. نقش ناتو در برخی از درگیری هایی که ایالات متحده در سرتاسر جهان با آن ها جنگید چه بود؟ برای مثال، مجبور به رفتن به ویتنام نبود. این جنگ بسیار دور از مفهوم مقابله با شوروی در اروپا بود. همچنین جنگی بود که ایالات متحده در آن مداخله کرد. آمریکا مورد حمله قرار نگرفت. ناتو نیز در جنگ فالکلند دخالتی نداشت، حتی اگر بریتانیا مورد حمله قرار گرفته بود.

این کشور در ایرلند شمالی نیز دخالتی نداشت. یمن ممکن است برای عربستان سعودی بیشتر شبیه ویتنام باشد. این یک درگیری پیچیده است که در آن ریاض از دولت شناخته شده بین المللی حمایت می کند. به این ترتیب، مانند این است که ایالات متحده از ویتنام جنوبی در برابر شورش ویتنامی یا ویت کنگ حمایت می کند. حوثی ها ویت کنگ هستند. به سختی می توان آنها را به روشی مشابه شکست داد.

آنها همچنین سلاح‌های پیچیده‌تری را از قدرت‌های خارجی به دست آورده‌اند، درست همانطور که سلاح‌های شوروی یا چین در مسیر هوشی مین پیاده‌روی شدند. عربستان از ترکیه بهره می‌برد، توصیه‌های پاکستان محدود عربستان سعودی ممکن است از برخی توصیه‌های ترکیه و پاکستان بهره‌مند شود. با این حال، این مزیت ممکن است محدود باشد. پاکستان ارتش بزرگی دارد اما سال ها با شورش ها مبارزه کرده است. با این حال، در شکست دادن این شورش ها موفقیت خاصی نداشته است. ترکیه نیز سالهاست که درگیر جنگ بوده است. به عنوان مثال، با PKK جنگید.

تجربه آنکارا موفق تر از تجربه پاکستان بود. سوال عربستان سعودی این است که اکنون چه می خواهد. باید در مورد سیاست خود تصمیم بگیرد. تا زمانی که این کار را انجام ندهد، شرکای آن نمی توانند برای نجات سوار شوند. در واقع، مفهوم توافقنامه دفاعی مشترک مکه بیش از آنکه امکان استقرار سریع این کشورها در سرزمین‌های هر یک از شرکای خود را فراهم کند، آغاز فرآیندی به نظر می‌رسد.