آیا Rubber Soul می تواند بهترین آلبوم بیتلز باشد؟ (بله)

پاییز همیشه فصل روح لاستیک است. شاهکار بیتلز در سال 1965، با گیتارهای پرزرق و برق، آوازهای هیجان انگیز، اشعار متفکرانه، همیشه کدگذاری شده پاییز بوده است. اما در پاییز امسال، Rubber Soul حتی بیش از حد معمول در هوا پخش شده است، زیرا نسخه فوق‌العاده Special Edition جدید، شما را با جان، پل، جورج و رینگو مانند قبل از نزدیک نزدیک می‌کند. احساسی ترین آلبوم آنها. بداخلاق ترین آنها باهوش ترین آنها بهترین آنها

بنابراین چه چیزی باعث شده است که Rubber Soul بهترین آلبوم بیتلز باشد؟ این یک سؤال پربار است، اما برای برخی از ما، یک پاسخ صحیح وجود دارد، و ساده است: همه چیز به آواز خواندن بستگی دارد. علاوه بر هر چیز دیگری که هست، Rubber Soul بهترین مکان برای شنیدن آواز جان، پل، جورج و رینگو است. این چهار پسر هستند که داستان‌هایشان را با صدای بلند تعریف می‌کنند—شما می‌توانید آن‌ها را بشنوید که در حین آواز خواندن، داستان‌ها را به هم می‌زنند، ایده‌های خود را از یکدیگر بیرون می‌زنند، به یکدیگر جرأت می‌دهند تا کمی عمیق‌تر کنکاش کنند.

در طول دهه ها، هر دوره آلبوم بیتلز خود را انتخاب می کند تا به عنوان شاهکار نهایی Fabs معرفی شود. در دوران وینیل، گروهبان بود. فلفل؛ دوران سی‌دی Revolver را انتخاب کرد. دوران استریم ابی رود را مسح کرده است. دیپلماتیک و متمدنانه است اگر بگوییم همه این آلبوم‌ها به یک اندازه عالی هستند... اما این هرگز انجام نمی‌شود، زیرا همه ما بیتل‌های شخصی خودمان را خیلی جدی می‌گیریم، و شما باید یک جور آقای خردل باشید تا وانمود کنید که آلبوم مورد علاقه‌تان ندارید، و برای من، این همیشه Rubber Soul بوده است.

بیتلز مجبور شد این آلبوم را با عجله در اکتبر 1965 منتشر کند تا به موقع برای کریسمس مقداری از محصول را وارد مغازه ها کند. آنها هفت آهنگ را در یک هفته نوشتند و ضرب الاجل را تا ساعات پایانی پایین آوردند. اما آنها یک رگه داغ فوق العاده داشتند. (یا باید بگوییم که زمانی آنها را داشته است؟) حتی سریع‌ها هم روح دارند - مثل «میشل»، نکته‌ای که پل در نوجوانی خود با هدف جذب کردن دختران هنرجوی لیورپول با تظاهر به فرانسوی بودن نوشت.

اما چیزی که Rubber Soul را متمایز می‌کند، سر و لپ‌تاپ بالاتر از بقیه، آواز خواندن است، با این چهار پسر که صداهایشان را در هم می‌آمیزند، هر کدام شالا و هر نانا، هر کدام در زندگی من و نه من آن‌قدر مملو از احساسات خام نیستند. صدای آنها از پسرها به مردان تغییر می کرد - رینگو و جان 25 ساله، پل 23 ساله، جورج 22 ساله بودند - و می توانید هیجان مقاومت ناپذیر آنها را بشنوید که اکنون می توانند به عنوان مردان خسته جهان که همیشه آرزو داشتند باشند احساس کنند.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

فقط یک سال قبل از آن، با آهنگ هایی مانند «من یک بازنده هستم» و «بدون پاسخ»، جان سعی می کرد مانند یک سرکش فولکلور ریش ریش دیلن بخواند. حالا او نه تنها صدایی برای شنیدن آن داشت، بلکه می‌توانست آهنگ‌هایی متناسب با آن بنویسد. پل هرگز به اندازه او در "I'm Looking Through You" آنقدر خشن به نظر نمی رسید، اما هرگز به اندازه او در هشت وسط "صبر کن" پسرانه نبود. طرز خروش او «احساس می‌کنم که تو باید بدانی»، بسیار بی‌خیال به نظر می‌رسد، حتی اگر با خوشحالی اعتراف می‌کند که دیوانه‌وار در جاده تقلب کرده است. (این که «من خوب بوده‌ام، تا جایی که می‌توانم خوب بوده‌ام» یک خط‌خوانی همیشگی پل است.)

جورج، پس از بازی بزرگسالان با صدای خود در Help! (با "من به تو نیاز دارم" و "تو خیلی از من خوشت می آید" پسرانه بسیار باشکوه)، به این نتیجه رسید. چرا آرام آرام به طور ناگهانی از کلماتی مانند «مادر» و «تصحیح» استفاده کرد؟ از آنجایی که پتی بوید، همسر شیک پوشش، یک اصطلاحنامه برای او خرید، به این امید که به او کمک کند چند آهنگ عاشقانه شیوا بنویسد تا درباره او به دنیا بگوید. به جرات می توان گفت «برای خودت فکر کن» آن چیزی نبود که او در ذهن داشت.

بچه ها شبانه روز در حال چرخیدن بودند تا Rubber Soul را تمام کنند. آنها با برنامه ای برای ایجاد انقلاب در موسیقی پاپ وارد استودیو نشدند. آنها با یک مهلت وارد شدند. هیچ کس خواستار یک اثر هنری بزرگ نبود - هیچ کس به جز خودشان، و تهیه کننده نابغه شان جورج مارتین، که به هر حال به آنها اعتقاد داشت. تک‌نوازی "هارپسیکورد" در "در زندگی من": این آقای مارتین است که زود به استودیو رفت، تک‌نوازی ساخته‌شده‌اش را با سرعت نیمی از پیانو نواخت، سرعت آن را به تناسب سرعت داد، سپس آن را برای تایید بچه‌ها نواخت.

این روح انرژی جمعی ساخت آن است که باعث شد Rubber Soul به همان اندازه پر جنب و جوش و روان و بدون محدودیت ظاهر شود.

سرعت درست در روز اول در ابی رود تنظیم شد، زمانی که جان دو آهنگ را از دو طرف طیف نابغه آورد: «چوب نروژی»، یک داستان درونگرایانه از مانور گرفتن توسط اپراتور باهوش‌تر، و «برای زندگی خود فرار کن»، یک جوک ارزان الویس که جان به نوعی آن را به غمگین‌ترین و غمگین‌ترین خود تبدیل کرد. «برای زندگیت فرار کن» از آن دسته آهنگ هایی است که اگر از آسیب پذیری خود در «چوب نروژی» بترسید به استودیو بیاورید.

اما هر دو آهنگ حقیقتی را در مورد روحیه بدبخت جان در سال 1965 بیان می کنند. جان در عمارت خود گوشه نشین بود و کاملا به بیتلز به عنوان تنها دوستانش وابسته بود. او حتی به ندرت همسر یا پسرش را بدون صدای تلویزیون می دید. او مردی بود، خیلی خوب، و حقیقت را در این آهنگ ها گفت. شاید عجیب به نظر برسد اگر فکر کنیم جان این آهنگ‌های مختلف را در همان روز اجرا کرده است - اما به نظر می‌رسد که «برای زندگیت فرار کن» برای او شوخی بود که باید پشت سرش پنهان شود، در صورتی که بچه‌های دیگر به خاطر برهنه کردن روحش در «چوب نروژی» به او می‌خندیدند.

اما آنها نخندیدند. هر چهار نفر با تمام وجود خود را به این آهنگ انداختند. جورج هریسون ابزاری را آورد که هنوز داشت نواختن را یاد می‌گرفت - او اشتباه کرد، اما یکی از اغواکننده‌ترین صداها را در تمام آلبوم‌های بیتلز ارائه کرد، در حالی که پل داستان جان را با آوازهای خشن خود بلند کرد.

( Rubber Soul جایی است که می توان از سخاوت دست کم گرفته شده پل به عنوان یک بازیکن تیم قدردانی کرد؛ شما حتی در "Norwegian Wood" یا "If I Needed Someone" متوجه او نمی شوید، اما آن موقع است که متوجه می شوید او چقدر فداکارانه ترانه های بیتل های همکارش را بالا می برد، و زمانی که آنها می دانستند که آنها چقدر شجاعانه آهنگ های خود را کاور می کردند) می دانستند.

هیچ پایان خوشی در آلبوم وجود ندارد - این اولین آلبوم بیتلز است که در آن هیچ یک از آهنگ‌ها "عشق" در عنوان آن وجود ندارد، حتی اگر آهنگی درباره کلمه "عشق" وجود دارد. وقتی پل آهنگ های Rubber Soul خود را نوشت، او 23 ساله بود، سنی که الیویا رودریگو اکنون در آن است - او واقعا برای یک پسر عاشق بسیار غمگین به نظر می رسد. (این سن مناسب برای آواز خواندن "عشق عادت بدی دارد که یک شبه ناپدید می شود.")

اما احساس غالب در اینجا - در صداها و ملودی ها بسیار بیشتر از اشعار صرف - کنجکاوی است، زیرا پسران طیف گسترده ای از زنان کاریزماتیک و پیچیده را شرح می دهند. چه جان در «دختر» و «چوب نروژی» باشد، چه جورج در «اگر به کسی نیاز داشتم» و «برای خودت فکر کن» یا پل در «مرا نخواهی دید» و «من از طریق تو نگاه می‌کنم»، آن‌ها در تلاش هستند تا از این شخصیت‌های زن بیاموزند تا به زبان‌هایشان ارتباط برقرار کنند. (حتی احمقی مانند "میشل" در مورد تلاش برای درک زبان مادری خود است؛ تنها چیزی که در مورد میشل می دانیم این است که او اصلا زبان پل را یاد نمی گیرد.)

اولین خط این آلبوم جان و پل است که می خوانند: "از دختری پرسیدند که می خواهد چه شود." در سال 1965، این سؤالی بود که از پسران پرسیده شد، نه دختران. اما زنان در Rubber Soul شغل دارند، برنامه‌هایی دارند، زندگی داخلی و پرسش‌های فلسفی دارند - هیچ‌کدام از آنها منتظر یک مرد نیستند، حتی یک بیتل.

در شب پایانی جلسات، آنها هنوز به دو آهنگ دیگر نیاز داشتند تا آلبوم را تمام کنند. بنابراین آنها با دو تا از بهترین های خود ظاهر شدند: «دختر» جان و پل «تو من را نخواهی دید». شما می توانید فشار در گلوی آنها را بشنوید - همچنین می توانید لذت آنها را بشنوید. اما در سرتاسر Rubber Soul، صدای بیتل ها را می شنوید که آشکارا از یکدیگر تقلید می کنند. آنها با هم آواز خواندن حقیقت خود را می گویند.

در مورد "In My Life"، این تنها آهنگ لنون-مک کارتنی است که جان و پل به طور جدی در مورد اینکه چه کسی آن را نوشته است، اختلاف نظر داشتند، که می گوید تا چه حد این آهنگ در روح هر دو پسر نفوذ کرده است. جان مشتاق بود که آن را برای خودش ادعا کند، در حالی که در مورد میزان کمک پولس تردید داشت. اما در شرایط کاملا موسیقیایی، اثر انگشت ماکا در سراسر آن وجود دارد، به خصوص پل "همه این مکان ها لحظات خود را داشتند".

مثل همیشه، هر گروهی که بیتلز می‌خواند، می‌توانید صدای درامر آنها را بشنوید که به آنها گوش می‌دهد و از آنها حمایت می‌کند. هیچ گروهی از خواننده ها تا به حال درامر مانند رینگو نداشته اند، و همه همیشه وقتی رینگو را پشت سر داشته باشند شجاعانه ترین آواز خود را انجام می دهند. او سخت کار می کند تا به راحتی از چشم خود چشم پوشی کند - او همیشه باعث غرور حرفه ای می شود که توجه خود را جلب نکند. او در سال 2018 به من گفت: "خوانندگان شیوه نواختن من را دوست دارند."

اما او ضربان قلب این آهنگ‌هاست - خوانندگان به تمام مکان‌های شخصی که بازدید می‌کنند می‌روند، زیرا می‌دانند رینگو آنها را بالا می‌برد. در آهنگی مانند "در زندگی من"، او آسیب پذیری جان را آسان می کند و او را از طریق این خاطرات واقعا دشوار راهنمایی می کند. به همین دلیل است که همه نسخه‌های کاور با شکست مواجه می‌شوند - آهنگ بدون او اوج نمی‌گیرد. می‌توانید برای Abbey Road یا Revolver به‌عنوان اوج طبل‌زدن او، جنون من است، مورد بسازید، اما Rubber Soul واقعا به‌عنوان بهترین موفقیت رینگو می‌درخشد.

نسخه ویژه هر دو طرف تک‌آهنگ مستقلی را که در جلسات قطع کردند، «Day Tripper» و «We Can Work It Out» را اضافه می‌کند. برای ما که عاشق گیتار و سازهای کوبه ای هستیم، اما آواز را نه، برداشتی از آهنگ "Day Tripper" داریم. از دیدگاه شخصی (و بدون شک اشتباه) من، این یکی از ضعیف‌ترین آوازهای بیتلز است، یکی از معدود آوازهایی که به صورت جعلی ظاهر می‌شوند. تلاش پل برای اینکه یک دختر تحقیرآمیز به نظر برسد و تحت تاثیر قرار نگرفته باشد، فقط از مجموعه مهارت های آوازی او خارج است، مانند تلاش میک جگر که صادقانه و حساس به نظر می رسد.

یک برداشت آکوستیک وجود دارد که در آن جان و پل بسیار جذاب‌تر به نظر می‌رسند و آن را به عنوان یک شوخی تلقی می‌کنند - جان نمی‌تواند جلوی خنده‌اش را در آیه پایانی بگیرد، که لایق بهتر از این نبود.