آینده اجتماعی شدن حمایت مالی خواهد شد

در کافه سول، یک مهمانی نیمه معمولی در شهر نیویورک، 30 دلار فرصتی برای شما می‌خرد که با کمربند آهنگ‌های R&B، مارگاریتا از لیوان‌های یادبود بنوشید، کارت‌های یخ‌شکن بازی‌های Awkward را امتحان کنید، و - همانطور که صفحه بلیط وعده داده است - "ارتباطات واقعی" ایجاد کنید. وقتی 45 دقیقه بعد از شروع مهمانی روی پشت بام در بعدازظهر شنبه اخیر رسیدم، چند مهمان 20 و 30 ساله عمدتا روی کاناپه‌های مدرن اواسط قرن نشسته بودند و به تلفن‌هایشان نگاه می‌کردند.

اما تیون بارمر، که رویای این رویداد را داشت، به من قول داد که در عرض دو ساعت، پشت بام مملو از جمعیت خواهد شد: مردم از باری که حامی آن حمایت می‌شود، لذت می‌برند، نوشیدنی سرد قهوه‌ای (نوشته شده توسط On the Way Coffee) را امتحان می‌کنند، از کارت‌های Awkward Games برای صرف‌نظر کردن از صحبت‌های کوچک، و شاید حتی معاشقه استفاده می‌کنند. (این رویداد همچنین توسط Tinder حمایت مالی شد.) آنها فرصتی برای برقراری ارتباط واقعی دارند، چیزی که بارمر واقعا می فروخت. او گفت: «مردم هزینه سرگرمی را پرداخت می‌کنند، و در کنار آن، جامعه را دریافت می‌کنند.»

بارمر همیشه در جمع کردن مردم استعداد داشته است و اکنون از این طریق امرار معاش می کند. برخی از افراد به این شغل "مصدیق رویداد" می گویند. دیگران شروع به استفاده از اصطلاح جامعه ساز کرده اند. افرادی مانند بارمر در اصل صحنه سازهای حرفه ای هستند. آن‌ها رئیس‌جمهورهای دانشجویی، رهبران انجمن‌ها، ملکه‌های مهمانی خواب، آن مردی از گروه دوستان بودند که بهترین مهمانی‌ها را برپا می‌کردند – و اکنون حلقه‌های بافتنی، مهمانی‌های کتابخوانی بی‌صدا، اردوهای تابستانی بزرگسالان، کلوپ‌ها و جلسات اشتراک‌گذاری داستان زندگی را سازماندهی می‌کنند تا به بزرگسالان جوان کمک کنند یکدیگر را پیدا کنند.

آنها فرصت دوستی را به مهمانان خود می فروشند و دسترسی برندها به گروه هایی را که جمع کرده اند، نه در اینستاگرام یا TikTok، بلکه در زندگی واقعی می فروشند.

اگر بارمر و دیگرانی مانند او می توانند این حرفه را به صورت تمام وقت بسازند (او شغل مالی خود را تنها زمانی رها کرد که کنسرت جانبی او به عنوان یک سازنده جامعه بتواند با این درآمد مطابقت داشته باشد)، تا حدی به این دلیل است که آمریکایی ها به شدت به پول نیاز دارند. همانطور که آتلانتیک گزارش کرده است، در سه دهه گذشته، تقریبا همه معیارهای معاشرت - میزبانی مهمانی های شام، رفتن به پیک نیک، کار داوطلبانه - دو رقمی کاهش یافته است. در سال 2023، تنها 4.1 درصد از ما موفق شدیم در یک رویداد اجتماعی شرکت کنیم یا در یک تعطیلات آخر هفته یا تعطیلات میزبانی کنیم.

الن کوشینگ سال گذشته در این مجله نوشت: «همه می‌خواهند در مهمانی‌ها شرکت کنند، اما هیچ‌کس نمی‌خواهد آن‌ها را پرتاب کند».

به هر حال، برنامه ریزی یک مهمانی کار زیادی است. اوماما کیبریا، یکی از بنیانگذاران Play Social Club، با کمک به پدرش در میزبانی پیک نیک برای جامعه Desi خود بزرگ شد. او وعده های غذایی می داد و بازی های مفصلی به نام The Price Is Right درست می کرد. اگرچه او برای تامین هزینه غذا بلیت می فروخت، اما پول خود را برای دکور، فعالیت ها و جوایز خرج می کرد. کبریا دید که چگونه وقایع انرژی و مالی او را تخلیه کرد. هنگامی که او از کالج فارغ التحصیل شد، میزبان گردهمایی های بزرگ خود، از جمله روزهای صحرایی بزرگسالان و پیک نیک های Desi خود شد. برخلاف پدرش، او به اندازه‌ای پول می‌گرفت که سود کند.

کیبریا به من گفت آنچه واقعا پدرش را شوکه کرد این بود که چگونه توانست شرکای برندی پیدا کند که 10000 دلار حمایت مالی کنند تا بتواند به طور دوره ای رویدادهای رایگان را میزبانی کند. بین فروش بلیط، کدهای وابسته، معاملات سهام، و کنسرت های مشاوره، او سرگرمی پدرش را به شغل تمام وقت خود تبدیل کرد. اگر او برای همسالان خود زندگی اجتماعی را که میل می کنند فراهم کند، متوجه شد که "مردم می پردازند."

جوآن لی، یکی از همکاران مدیر بینش صنعت سلامت در شرکت تحقیقات بازار Mintel، به من گفت که آنها واقعا این کار را خواهند کرد. بسیاری از آمریکایی ها اکنون ارتباط اجتماعی را کالایی قابل خرید می دانند. همانطور که DoorDash برای افرادی که وقت ندارند یا نمی خواهند آشپزی کنند، تحویل غذا ارائه می دهد، کارآفرینان و مشاغل انفرادی تقویم اجتماعی ارائه می دهند. این اقتصاد به اصطلاح IRL از جهاتی واکنشی است در برابر اینترنت و آسیب‌های اقتصاد اینفلوئنسر: مردم می‌خواهند تلفن‌هایشان را کنار بگذارند و به جایی بروند تا یک دوست واقعی پیدا کنند.

بروک ارین دافی، پروفسور ارتباطات در کرنل که اینفلوئنسرها را مطالعه می کند، به من گفت، اما شغل «سازنده جامعه» نیز نتیجه فرهنگ تأثیرگذار است. از آنجایی که رسانه‌های اجتماعی اکنون از سازندگانی که از فالوورهای خود کسب درآمد می‌کنند، اشباع شده است، هرکسی که بتواند افراد را به‌صورت آفلاین و حضوری گرد هم بیاورد، می‌تواند امتیاز بیشتری کسب کند.

این بخشی از پیشرفتی است که Pie (مخفف «People I Enjoy»)، یک پلتفرم جدید برای میزبانان برای تبلیغات و کسب درآمد از رویدادها، در حال ایجاد است. نادیا اوکاموتو، اینفلوئنسر و یکی از بنیان‌گذاران Pie، به من گفت: "به ارزش اینفلوئنسرها فکر کنید که چقدر برای ساختن یک ویدیو به آن‌ها دستمزد می‌دهند، امیدوارم برای سه تا پنج ثانیه در فید یک نفر را جذب کنید، در مقایسه با چسباندن یک فرد IRL جلوی یک لوگو یا محصول برای یک ساعت. ارزش در آنجا بسیار بالاتر است."

فکر اینکه مایکلز از حلقه‌های بافندگی حمایت می‌کند تا شرکت بتواند لوگوی خود را برای مدت طولانی‌تری جلوی مردم بچسباند، ممکن است باعث توقف برخی از ما شود - قطعا من را ناراحت کرد - اما Pie، همراه با آژانس‌هایی مانند Onbrand و Offline، که برندها را با رویدادهایی برای حامی مالی مطابقت می‌دهند، برای ساختن جهانی تلاش می‌کنند که در آن معاشرت یک فرصت بازاریابی نیز باشد.

در حال حاضر، Pie به شرکت کنندگان در Pie Creator Club خود، از جمله Barmer، به طور متوسط ​​445 دلار و حداکثر 3500 دلار در ماه برای سازماندهی گردهمایی ها پیشنهاد می دهد. این شرکت همچنین در تابستان امسال شامی را میزبانی کرد که در آن سازندگان جامعه بهترین شیوه‌ها را با «مکس‌سازی اجتماع» عوض کردند. در حال حاضر از سرمایه مخاطره‌آمیز برای پرداخت به سازندگانش استفاده می‌کند، اما پای درازمدت شرط می‌بندد که کسب‌وکارها مانند اینفلوئنسرهای آنلاین به سازندگان جامعه برای دسترسی به مهمانان خود پولی پرداخت کنند.

و برخی از برندها در حال حاضر روی این اقتصاد جدید شرط بندی می کنند: Tinder در بهار گذشته بخش «رویدادها» را در برنامه خود راه اندازی کرد و تا پایان سال، قصد دارد رویدادهایی را در 75 شهر، عمدتا از طریق مشارکت با سازمان دهندگان مهمانی مانند Barmer، برگزار کند.

وقتی در اطراف کافه سول پرسه می‌زدم، که بخشی از مجموعه‌ای بود که بارمر طراحی کرده بود تا مردم را از تلفن‌هایشان دور کند، تابلوهایی به مهمان‌ها یادآوری می‌کردند که در لحظه زندگی کنند. و همانطور که مهمانی شروع به کار کرد، آنها دقیقا همین کار را انجام می‌دادند: صدها نفر یک حلقه رقص تشکیل دادند، سپس آن را برای مردی با جین سنگ‌شوی سر تا پا باز کردند، او آن را پایین انداخت، پشتیبانش کرد و به دوستان جدیدش که شاید یکی از برق‌آمیزترین اجراهای T-Pain «I’m Sprung at 3 pm» باشد، داد. در یک شنبه

اما مردم همچنین تلفن های خود را برای فیلمبرداری از خود در حال رقص و همگام سازی لب در اختیار داشتند. مردی با لباس های چهارخانه ای و عینک آفتابی ریز سبز رنگ روی سه پایه فیلم می گرفت. اندرو راث، یکی از بنیانگذاران آفلاین، به من گفت که این رویدادها هنوز نیاز به تولید محتوای آنلاین دارند تا از نظر مالی مقرون به صرفه باشند. بیشتر مردم از طریق رسانه‌های اجتماعی در مورد این جوامع اطلاعاتی پیدا می‌کنند و شرکت‌ها انتظار دارند که هر رویدادی که حمایت مالی می‌کنند، پست‌هایی با محصولاتشان ایجاد کند.

با این حال، او گفت، اینفلوئنسرها میلیون‌ها دلار دستمزد می‌گیرند تا ما را در تلفن‌هایمان نگه دارند – چرا به میزبان‌هایی که ما را (عمدتا) از آن‌ها خارج می‌کنند، پاداش نمی‌دهیم؟ راث آینده ای را توصیف کرد که در آن "شما از قبل باشگاه کتاب ماهانه خود را دارید، و اتفاقا این باشگاه برای شما پول می گیرد."

دافی گفت که این پیشنهاد شبیه به یک پدیده قدیمی است - مهمانی های Tupperware در دهه 1950، زمانی که زنان از دوستان خود در اتاق نشیمن خود میزبانی می کردند و جدیدترین و بهترین ها را در انبار غذا به نمایش می گذاشتند. بسیاری از مردم نیز برای معاشرت در کلوپ کشور یا شعبه روتاری محلی خود پول پرداخت کرده اند. دیگران راه‌هایی برای تبدیل سرگرمی‌های خود به کسب‌وکار پیدا کرده‌اند، بدون اینکه برنامه‌ای با پشتوانه سرمایه‌گذاری به آن‌ها در انجام آن کمک کند. در بدترین حالت، دنیایی که در آن یک باشگاه کتاب توسط شراب پابرهنه حمایت مالی می‌شود، می‌تواند باعث شود مردم احساس کنند هر لحظه بیداری آنها یک فرصت بازاریابی است، حتی بیشتر از آنچه که قبلا انجام می‌دهند.

وقتی یک دور کارت یخ شکن را با دو زن بازی کردم – که برای اولین بار ملاقات کرده بودند، آنها به من گفتند، در یک کلاس آرایش در نوردستروم، که توسط یک انجمن به اصطلاح IRL به نام Girls That Gather میزبانی می شد – لذت بردم، اما کمی احساس می کردم که در یک شبیه سازی از «جامعه» زندگی می کنم. با این حال، همه مجریانی که با آنها صحبت کردم، به نظر می رسید که با جدیت سعی می کردند مطمئن شوند که رویدادهایشان اینطور نباشد.

بسیاری از آنها از من می پرسیدند که من در کدام جوامع هستم. درباره یکشنبه‌ها در کلیسا و چهارشنبه‌ها مطالعه کتاب مقدس در اتاق نشیمن به آنها می‌گفتم. چند نفر از آنها به من گفتند که اساسا در تلاش بودند تا یک جامعه سکولار را از روی یک الگو بسازند: کلیساها به مردم مکانی فیزیکی می‌دهند تا بارها و بارها در یک محیط بزرگ جمع شوند، و همچنین راه‌هایی را برای گروه‌های کوچک‌تر برای تجمع در طول هفته ارائه می‌دهند. صفی عزیز، یکی دیگر از سازندگان جامعه تمام وقت، به من گفت که رویدادها را به پر کردن شکاف به وجود آمده از زوال مؤسسات عمومی کمک می کند.

او گفت: «اگر دیگر به اندازه دین» یا سایر روابط سازمانی جمع نمی‌شویم، «تنها چیزی که واقعا برای جمع کردن باقی می‌ماند، منافع مشترک است.» (در مورد او، آن علاقه مشترک شب های بازی است که او از طریق شرکت خود، Joust، اجرا می کند.)

اما بر خلاف این جوامع IRL، کلیسا وعده زمان عالی را نمی دهد. جوامع معتبر را نمی توان بهینه کرد، زیرا آنها توسط اصطکاک تغذیه می شوند: نمایش زمانی که ناخوشایند است. با هم مهربان باشیم حتی وقتی باربارا در گردن درد دارد. آنها اعتماد ایجاد می کنند، زیرا آنها علاوه بر پول، چیزی را به عنوان بهای پذیرش از شما می خواهند.

تاکنون، به نظر می‌رسد که سازندگان حرفه‌ای جامعه راه آسانی را برای مهمانی به مردم ارائه می‌دهند - و خدا را به خاطر آن شکر می‌کنیم. حتی اگر کسی به یک رویداد برود و با کسی ارتباط برقرار نکند، باز هم با گروهی از مردم در آن آخر هفته جمع شده اند. این اولین قدم برای عضویت در یک جامعه است و چیزی که آمریکا قطعا به آن نیاز دارد.