آینده بوکس را نمی توان تنها بر روی مبارزات بزرگ ساخت | نظر

بوکس هرگز در مبارزات بزرگ کمبود نداشته است. چیزی که همیشه به آن نیاز داشته، یک سیستم بهتر برای ایجاد جنگنده هایی است که می توانند آنها را تحویل دهند.

امروزه این ورزش وارد دوره دیگری از تغییرات تجاری بزرگ شده است. سرمایه‌گذاران بین‌المللی پول قابل توجهی را به بوکس اختصاص می‌دهند، رویدادهای مهم در حال حرکت به بازارهای جدید هستند و پلتفرم‌های پخش جریانی نحوه تماشای مبارزات را تغییر می‌دهند. تجزیه و تحلیل CBS Sports نشان داد که تجارت بوکس چقدر در حال تغییر است.

من معتقدم که جشن گرفتن این رشد بدون پرسیدن یک سوال اساسی تر، خطری وجود دارد: چه کسی نسل بعدی جنگنده ها را می سازد؟

بزرگترین رویدادها ممکن است بزرگترین مخاطبان را جذب کنند، اما به خودی خود مبارز ایجاد نمی کنند. مبارزان در سالن های ورزشی توسعه می یابند. آنها در مکان های کوچک یاد می گیرند. آنها اعتماد را از طریق رقابت منطقه ای ایجاد می کنند. آنها به مربیانی متکی هستند که اغلب سال ها قبل از اینکه تضمینی برای بازگشت وجود داشته باشد سرمایه گذاری می کنند.

اگر بوکس آینده‌ای پایدار می‌خواهد، آن بخش‌های ورزش نمی‌توانند به یک فکر بعدی تبدیل شوند.

صنعت به طور فزاینده ای در مورد بوکس به عنوان سرگرمی، حقوق رسانه و محتوای جهانی صحبت می کند. اون چیزا مهمه اما بوکس هنوز یک ورزش است و ورزش به سیستم های توسعه بستگی دارد.

ما باید مراقب باشیم که تجارت بزرگتر را با ورزش سالم اشتباه نگیریم.

به‌عنوان مثال، عربستان سعودی به مقصد مهمی برای رویدادهای مهم بوکس تبدیل شده است و بسیاری از بزرگترین مسابقات این ورزش در سال‌های اخیر به این کشور منتقل شده‌اند. در همان زمان، پلتفرم‌های استریم راه‌های جدیدی برای توزیع مبارزات در سطح بین‌المللی ایجاد می‌کنند، با DAZN حقوق جهانی بوکس را در اختیار دارد و Paramount+ تبدیل به خانه انحصاری Zuffa Boxing در آمریکای شمالی می‌شود که از سال 2026 آغاز می‌شود.

اما پول در بالا به طور خودکار به قدرت در پایین تبدیل نمی شود.

حرفه یک مبارز زمانی شروع نمی شود که میلیون ها نفر آنها را تماشا کنند که وارد یک میدان می شوند. سال ها زودتر شروع می شود، اغلب زمانی که تقریبا هیچ کس تماشا نمی کند. در یک سالن ورزشی محلی شروع می شود.

آنجاست که مبارزان می آموزند که چگونه تمرین کنند، وقتی که تمایلی به تمرین ندارند. اینجاست که آنها یاد می گیرند بدون انصراف ببازند، به یک مربی گوش دهند، فشار را مدیریت کنند و بفهمند که استعداد بدون نظم کافی نیست.

من دهه‌ها را در بوکس گذرانده‌ام، و بارها دیده‌ام که روابطی که قبل از موفقیت ایجاد شده‌اند، اغلب مهم‌تر از توجهی هستند که بعد از آن به دست می‌آید.

ارتباط خودم با این ورزش از طریق کینگز جیم در ریدینگ، پنسیلوانیا آغاز شد. این نام مخفف Kids In Need of Guidance است و این فلسفه همیشه برای من مهم بوده است. بوکس وسیله نقلیه است، اما هدف می تواند بسیار بزرگتر از پیروزی در مبارزات باشد.

یک باشگاه ورزشی می تواند به یک جوان جایی برای رفتن بدهد. می تواند ساختار، مربیگری و پاسخگویی را فراهم کند. این می تواند نظم و انضباط را به کسی که ممکن است در جای دیگری تجربه نکرده باشد، معرفی کند.

ما نباید ارزش آن را دست کم بگیریم.

هر جوانی که وارد ورزشگاه بوکس می شود، یک مبارز حرفه ای نمی شود. این بدان معنا نیست که سرمایه گذاری ناموفق بوده است.

در واقع، من استدلال می کنم که یکی از بزرگترین کمک های بوکس این است که برای افرادی که هرگز به سطح حرفه ای نمی رسند، می افتد.

انتقال من به سمت ارتقاء حرفه ای در سال 1994 اتفاق افتاد، زمانی که مبارزی که به او اعتقاد داشتم در تلاش برای یافتن فرصتی بود. به جای اینکه منتظر کسی باشم که یکی را ایجاد کند، خودم یک رویداد ترتیب دادم.

آن تجربه چیزی به من آموخت که در طول زندگی حرفه ای ام با من ماند: گاهی اوقات فرصت وجود ندارد تا زمانی که کسی تصمیم بگیرد آن را ایجاد کند. این اصل به ویژه در محیط فعلی بوکس مهم است.

از آنجایی که مروجین، سرمایه‌گذاران و پخش‌کننده‌های اصلی بر سر نام‌های بزرگ رقابت می‌کنند، این خطر وجود دارد که مبارزانی که هنوز در حال توسعه هستند از جذابیت تجاری کمتری برخوردار شوند. ممکن است طرفداران زیادی نداشته باشند. آنها ممکن است بازده فوری ایجاد نکنند. آنها ممکن است به خوبی در یک رویداد بین المللی قرار نگیرند.

این بدان معنا نیست که آنها فاقد پتانسیل هستند. این بدان معناست که کسی باید مایل به توسعه آنها باشد. اینجاست که بوکس منطقه ای اهمیت دارد.

مروجین محلی و مکان های کوچکتر نمی توانند از نظر مالی با بزرگترین رویدادهای بین المللی رقابت کنند و نباید تلاش کنند. ارزش آنها متفاوت است. آنها تکرار و تجربه لازم برای حرفه ای شدن را در اختیار مبارزان قرار می دهند.

یک مشتری به دور نیاز دارد. آنها به حریفان مختلف نیاز دارند. آنها باید بیاموزند که چگونه در زمانی که نقشه کار نمی کند بجنگند. آنها باید اعصاب راه رفتن در یک مکان ناآشنا و ناامیدی از اجرای دشوار را تجربه کنند.

شما نمی توانید آن تجربه را به سادگی با قرار دادن یک جنگجوی جوان در یک کارت اصلی ایجاد کنید. همین امر در مورد مربیان نیز صادق است.

یک مربی خوب خیلی بیشتر از این است که به کسی بیاموزد که چگونه مشت بزند. مربیان به مبارزان کمک می کنند تا نقاط قوت و ضعف خود را درک کنند، شکست ها را مدیریت کنند و نظم و انضباط مورد نیاز برای یک حرفه طولانی را توسعه دهند. با این حال، مربیانی که در سالن‌های ورزشی محلی کار می‌کنند، به ندرت به اندازه مبارزانی که به ایجاد آنها کمک می‌کنند، توجه می‌کنند.

کسب و کار بوکس باید این ارزش را تشخیص دهد.

مروجین، حامیان مالی و سازمان هایی که می خواهند از رونق تجاری بعدی این ورزش بهره مند شوند، باید به تقویت سیستم توسعه در زیر آن علاقه داشته باشند. حمایت از ورزشگاه ها و رویدادهای منطقه ای نباید صرفا به عنوان خیریه یا سرمایه گذاری اجتماعی تلقی شود. این یک سرمایه گذاری در استخر استعدادهای آینده است.

همچنین در قبال جوامعی که بوکس را زنده نگه داشته اند، مسئولیتی وجود دارد.

ورزشگاه‌های بوکس در طول تاریخ به مکان‌هایی خدمت می‌کردند که سایر موسسات برای رسیدن به جوانان در آن تلاش می‌کردند. آنها محیط هایی را ایجاد می کنند که در آن نظم و مسئولیت پذیری انتظار می رود. آنها به جوانان امکان دسترسی به مربیان و همسالانی را می دهند که چالش های پیش روی آنها را درک می کنند.

اگر آن ورزشگاه‌ها ناپدید شوند زیرا اقتصاد دیگر کار نمی‌کند، ورزش بیش از حرفه‌ای‌های آینده ضرر می‌کند. بخشی از پایه خود را از دست می دهد.

من معتقد نیستم که بوکس مجبور است بین رشد تجاری و توسعه پایه یکی را انتخاب کند. ورزش به هر دو نیاز دارد. ما باید از سرمایه گذاری جدید استقبال کنیم. ما باید از رویدادهای بین المللی استقبال کنیم. ما باید از مدل‌های پخش و توزیع جدید بهره ببریم. پول بیشتر و طرفداران بیشتر می توانند فرصت هایی را ایجاد کنند که قبلا وجود نداشتند.

اما صنعت همچنین باید بپرسد که این پول به کجا می رود و آیا مقدار کافی از آن به سیستم های مسئول توسعه جنگنده ها می رسد یا خیر.

زیرا یک حقیقت ساده وجود دارد که وقتی به شدت روی بزرگترین رویدادها تمرکز می کنیم گم می شود: شما نمی توانید یک رویداد اصلی عالی داشته باشید بدون اینکه کسی مبارزانی را توسعه دهد که در نهایت به سرگروه های آن تبدیل شوند.

بنابراین، دوره بعدی بوکس باید بیشتر از اعداد پرداخت به ازای بازدید، مخاطبان پخش جریانی یا اندازه رویدادهای بین المللی سنجیده شود.

همچنین باید با سلامت سالن های ورزشی، فرصت های موجود برای مبارزان جوان، قدرت مدارهای منطقه ای و تعداد افرادی که مایل به سرمایه گذاری روی ورزشکاران قبل از تبدیل شدن به ستاره هستند، سنجیده شود.

بزرگترین دعواها همیشه مهم خواهند بود. اما اگر بوکس می‌خواهد آن لحظات ادامه پیدا کند، صنعت باید روی آنچه پیش روی آنهاست سرمایه‌گذاری کند: سالن‌های بدنسازی، مربیان، مروجین و مبارزان جوان که این ورزش را از پایه می‌سازند.

اگر فردا دعواهای بزرگتری می خواهیم، ​​امروز باید پایه های بهتری بسازیم.

مارشال کافمن موسس و مدیرعامل King’s Promotions و بنیانگذار King’s Gym در ریدینگ، پنسیلوانیا است و به عنوان مروج به تالار مشاهیر بوکس پنسیلوانیا معرفی شد.