«اثر خط زنده» برای حل و فصل اعتصابات بخش عمومی بسیار مهم خواهد بود

در روز چهارشنبه، تا زمانی که در آخرین لحظه تحولی در بحث حقوق و دستمزد بخش دولتی رخ ندهد، هزاران کارگر مانند من بیرون از محل کارمان در صف تظاهرات خواهند ایستاد. این یک تجربه جدید و ناخوشایند برای اکثر ما خواهد بود و برای اکثر مردم ایرلند یک منظره ناآشنا خواهد بود.

اعتصابات در ایرلند بسیار نادر است: ما به طور معمول روزهای کار نکردن را به دلیل اقدام صنعتی به ازای هر هزار کارگر سالانه یک رقمی ثبت می کنیم، زمانی که میانگین اتحادیه اروپا بیش از 30 روز است. حتی در طول بحران مالی، کمیسیون اروپا گزارش داد که از اینکه چگونه کارگران ایرلندی، چه دولتی و چه خصوصی، با آرامش، محرومیت‌های ریاضت اقتصادی، کاهش دستمزد، اخراج و توقف استخدام‌ها را بلعیده‌اند، شگفت‌زده شده است.

مذاکرات پیرامون توافقنامه‌های کروک پارک (2010) و جاده هادینگتون (2013) برای جنبش اتحادیه‌های کارگری که در طول مشارکت اجتماعی در دهه‌های 1990 و 2000 از خود راضی شده بود و به ظرفیت سازمان‌دهی و بسیج کارگران در زمین اجازه می‌داد از بین برود، آسیب‌زا بود.

با بازگشت اقتصاد طی 10 سال گذشته، دستمزدها به طور چشمگیری افزایش یافت - اما تورم نیز افزایش یافت، به ویژه برای موارد ضروری مانند مسکن و آب و برق. کارگران احساس می کنند همسترهایی روی چرخ هستند که برای ایستادن می دوند. از زمان توافقنامه جاده لنزداون در سال 2016، دولت‌های متوالی دریافتند که ارائه سطح خدمات عمومی که مردم ایرلند، در زمینه جمعیت و اقتصاد رو به رشد، به درستی خواستار آن هستند، به کارکنان بخش دولتی بیشتری نیاز دارد. و این که ثبات در ارائه خدمات عمومی اطمینان بخش خصوصی را ایجاد می کند (به ویژه multinat

یونیال) سرمایه گذاری

این کارگران اغلب برای ارائه خدمات و زیرساخت های پیچیده نیاز به سطوح بالای آموزش و پرورش دارند و دولت برای کارگران با بخش خصوصی و در سطح بین المللی رقابت می کند. به یاد داشته باشید، این به نفع کارگران بخش خصوصی نیز است، زمانی که کارفرمایان آنها به نوبه خود باید با شرایط بخش دولتی رقابت کنند.

در دهه گذشته، دستمزدها به طور گسترده مطابق با تورم افزایش یافته است - تا این که امسال، زمانی که مذاکرات بر سر یک توافق جدید شکست خورد. نکته اصلی این است که اگر به اندازه کافی به مردم پول ندهید، آنها برای شما کار نخواهند کرد. اختلال در یک اعتصاب به سادگی در یک روز، هفته یا یک ماه، فرآیند بلندمدت فرسودگی، کمبود کارکنان، مهارت‌زدایی و از دست دادن تخصص را در یک روز فشرده می‌کند که وقتی کارگران شغل خود را جابجا می‌کنند، یا در وهله اول مسیر شغلی خود را خارج از بخش دولتی انتخاب می‌کنند.

کارفرمایان بخش خصوصی به طور کامل مشکلات جذب و حفظ کارگران ماهر را درک می کنند. آنها معمولا مجبور نیستند با واقعیت تلخ کمبود نیروی کار فشرده در قالب اعتصاب روبرو شوند، زیرا تنها 14 درصد از کارگران بخش خصوصی در اتحادیه های کارگری سازماندهی شده اند. در بخش دولتی اکثریت کارگران عضو اتحادیه هستند. این به ما قدرت چانه زنی می دهد تا در برابر چشم انداز از دست دادن پول برای انجام کارهایمان مقاومت کنیم، زیرا تورم دستمزد ما را می بلعد.

حداقل ناآرامی های صنعتی در این کشور برای مدت بسیار طولانی وجود داشته است (آخرین اعتصاب بزرگ بخش عمومی در سال 2009 بود). اکثر مردم در ایرلند هیچ تجربه واقعی از اقدام صنعتی طولانی مدت ندارند. من در طول زمستان نارضایتی بریتانیا در سال 2022-2023 اعتصاب کردم، زمانی که کشور تحت تأثیر اعتصابات حمل و نقل و خدمات عمومی قرار گرفت. کارگران هفته‌ها را در صف‌های تظاهرات، خاموش و روشن گذراندند، و شاهد موج و فروکش همدردی عمومی بودند.

به بیان دقیق، اعتصاب یک مسابقه محبوبیت نیست: این موضوع در مورد این است که کارفرما تا چه زمانی می‌تواند بدون نیروی کار کارگران اعتصابی به فعالیت خود ادامه دهد، و اینکه آیا این مدت طولانی‌تر از آن است که کارگران بدون دستمزدشان دوام بیاورند. این یک محاسبه اقتصادی سرد و سخت است. اما هرچه تعداد اعضای اتحادیه کارگری کمتر باشد یا کارگران سازماندهی کمتری داشته باشند، برای اعمال فشار بر کارفرما بیشتر به همدردی عمومی متکی هستند. بنابراین بخشی از آنچه هر دو طرف در این مناقشه صنعتی فعلی به دنبال آن هستند، خواندن در فضای عمومی است.

بعدازظهر دوشنبه، وزیر مخارج عمومی جک چمبرز از اتحادیه‌ها دعوت کرد تا در کمیسیون روابط با محل کار با دولت مذاکره کنند، اما اگر اعتصاب فردا برگزار شود، همانطور که تقریبا اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد، مدارس تعطیل می‌شوند، دایل نمی‌نشیند و خدمات بهداشتی غیر فوری لغو می‌شود. اعتصاب دوم برای 21 اکتبر برنامه ریزی شده است.

در حالی که کارگران بخش دولتی برای توقف آماده می شوند، زمستان نارضایتی نزدیک است

سوالی که در حال حاضر هم در تالار لیبرتی و هم در ساختمان‌های دولتی مطرح می‌شود این است که مقصر اختلالات ناشی از این اعتصاب‌ها چه کسی خواهد بود، آیا باید ادامه دهند؟ عضویت واقعی اتحادیه های کارگری در ایرلند کم است (25 درصد)، اما احساسات نسبتا مطلوب است: با حذف افراد بلاتکلیف، 55 درصد از اعضای غیر اتحادیه از اتحادیه در محل کار خود حمایت می کنند.

برای حل این اختلاف، «اثر زنده» بسیار مهم خواهد بود: داستانش به گوش مردم می‌رسد - پرستاری که نمی‌تواند در دوبلین اجاره کند و قصد مهاجرت دارد، یا والدینی که به دلیل تعطیلی مدارس مجبورند یک روز از کار خود را مرخصی بگیرند، یا بیمار سالخورده‌ای که قرار ملاقاتش در بیمارستان لغو شده است؟ و آیا روایت بسته به مدت زمان ادامه اعتصابات تغییر خواهد کرد؟

یکی از عوامل غیرمنتظره در اعتصابات بریتانیا، ظهور رهبران کاریزماتیک اتحادیه های کارگری مانند میک لینچ و پت کالن (که اکنون نماینده مجلس شین فین است) بود. آیا رهبران اتحادیه‌های کارگری دوباره در ایرلند نام آشنا خواهند شد، مانند دوران مشارکت اجتماعی؟ و در مورد انرژی قابل توجهی که اتحادیه های کارگری ایرلند به کارزار در مورد مسائل دیگر، از مسکن گرفته تا غزه و آگاهی از سرطان سینه اختصاص می دهند، چیست؟ اینها دلایل شایسته ای هستند که توسط اعضای آنها به آنها رأی داده شده است، اما آیا آنها به جلب همبستگی گسترده تر کمک می کنند یا توجه را از مطالبات پرداختی منحرف می کنند و پیام را گیج می کنند؟

اعتصابات تمایل به افزایش عضویت در اتحادیه دارند، زیرا کارگران ارزش یک سازمان فعال را در محل می بینند. اتحادیه های کارگری اکنون این فرصت را دارند که نه تنها به دلیل موقعیت خود در این مناقشه، بلکه به دلیل ارزش آنها به طور کلی، برای عموم مردم ایرلندی که به طور کلی با نحوه کار اتحادیه ها و چانه زنی جمعی آشنا نیستند، این موضوع را مطرح کنند. تعطیلی مدارس و بیمارستان ها برای کارگران ایرلندی هم یک تجربه آموزشی و هم یک بررسی بهداشتی خواهد بود.

دکتر آلن یوستیس استادیار دانشکده حقوق کالج ترینیتی دوبلین است. او یک عضو اتحادیه کارگری است اما در مقام شخصی در اینجا می نویسد