احیای آثار 40 ساله آهنگساز آذربایجانی با اجرای پیانیست ترک
مجموعه «شش پرلود و فوگ» اثر ایلیاس میرزایف، آهنگساز و پیانیست اهل جمهوری آذربایجان، پس از گذشت بیش از چهار دهه در قالب آلبومی جدید در ترکیه منتشر شد.
مجموعه «شش پرلود و فوگ» اثر ایلیاس میرزایف، آهنگساز و پیانیست اهل جمهوری آذربایجان، که در سال 1985 ساخته شده بود، پس از گذشت بیش از چهار دهه با اجرای توتو آیدین‌اوغلو، پیانیست ترک، در قالب آلبومی جدید منتشر شد.
این آلبوم با عنوان «Counterpoint of Memory» شامل شش پرلود و فوگ میرزایف است و علاوه بر بازآفرینی این آثار، پیوندی میان میراث موسیقایی باکو و استانبول و خاطرات شخصی دو هنرمند برقرار می‌کند.
ایلیاس میرزایف که در سال 1961 در باکو متولد شده، تحصیلات موسیقی خود را در کنسرواتوار باکو و مسکو گذرانده و با آهنگسازان برجسته‌ای همچون آلفرد اشنیتکه و ادیسون دنیسوف همکاری داشته است.
میرزایف در گفت‌وگو با خبرگزاری آنادولو، اجرای دوباره آثارش را نوعی «تولد مجدد نمادین» توصیف کرد و گفت: شنیدن این قطعات با تفسیر هنرمندی دیگر، پس از گذشت بیش از 40 سال، پیوندی ویژه میان گذشته و حال ایجاد کرده است.
وی با اشاره به تاثیر سنت‌های نوازندگی پیانوی روسیه و جمهوری آذربایجان بر شیوه اجرای آیدین‌اوغلو، تاکید کرد: میراث موسیقایی تنها از طریق آموزش منتقل نمی‌شود، بلکه حافظه شنیداری و تجربه نسل‌های مختلف نیز در شکل‌گیری آن نقش دارند.
این آهنگساز همچنین گفت: مجموعه «شش پرلود و فوگ» را در همکاری نزدیک با پیانیست تیمور شمسی‌اف ساختم و این آثار علاوه بر بازتاب اندیشه آهنگسازی وی، حاصل گفت‌وگوی خلاقانه میان دو هنرمند نیز بوده‌اند.
میرزایف با تاکید بر اینکه قصد تغییر این آثار قدیمی را ندارد، اظهار داشت: هر نوازنده با تفسیر تازه خود به اثر زندگی دوباره می‌بخشد و همین بازآفرینی‌هاست که موسیقی را در برابر گذر زمان ماندگار می‌کند.
توتو آیدین‌اوغلو نیز این آلبوم را فراتر از یک انتخاب هنری دانست و گفت: اجرای آثار میرزایف برایم فرصتی برای بازکشف هویت موسیقایی و خاطرات دوران کودکی در باکو بوده است.
وی افزود: شخصی‌ترین جنبه این آلبوم برای من شاید این باشد که کودکی که باکو را ترک کرد، پس از سال‌ها با پیانیستی که هویت موسیقایی خود را در استانبول شکل داده، در دل همان موسیقی دوباره روبه‌رو می‌شود.
آیدین‌اوغلو درباره عنوان «Counterpoint of Memory» نیز توضیح داد: گذشته و حال در موسیقی همچون دو صدای مستقل در کنار یکدیگر حرکت می‌کنند، بی‌آنکه یکدیگر را از بین ببرند.
به گفته وی، اگرچه اثر موسیقایی در هر اجرا همان اثر پیشین است، اما انسانی که آن را می‌شنود یا تفسیر می‌کند، دیگر همان انسان گذشته نیست.