ارتباطات مدرسه یک آشفتگی است

به استثنای شوهرم، هیچ کس به اندازه مدرسه فرزندانم با من تماس نمی گیرد. چیزهای قدیمی وجود دارد: پوشه ای که هر هفته در هر کوله پشتی آنها به خانه می آید، پر از بروشور و کار درجه بندی شده و تست هایی برای امضا کردن. صحافی با رفتار شبانه و گزارش خواندن، همچنین برای امضای من. من پیام‌ها و ایمیل‌هایی را با خبرنامه هفتگی مدرسه، به‌روزرسانی‌های PTA، و بیش از هر چیز دیگر، اعلان‌هایی درباره پست‌ها در پلتفرم‌ها و برنامه‌های مختلف مدرسه دریافت می‌کنم.

این من را به چیزهای جدید مدرسه می رساند: ClassDojo برای یک بچه. Bloomz برای دیگری (به جز اطلاعات گروه کر، که در ClassDojo است). چیزی به نام PowerSchool، که قرار است مرکز منطقه برای نمرات باشد، اما به دلایلی مرموز، هر هفته ایمیل‌های خودکاری برای من ارسال می‌کند که به من می‌گوید موجودی حساب‌های دخترانم به زیر 5 دلار رسیده است. (این معنی ندارد. برای یک چیز، ناهار مدرسه آنها رایگان است. از طرف دیگر، پرداخت های مدرسه کاملا در یک پلت فرم دیگر انجام می شود.)

من می خواهم فکر کنم که با توجه به حجم اطلاعاتی که دریافت می کنم، درک کاملی از وضعیت فرزندانم در مدرسه دارم. اما دلیلی برای شک دارم. والدین آمریکایی مستعد این هستند که عملکرد فرزندانشان در مدرسه را بیش از حد ارزیابی کنند. طبق گزارش اخیر از Learning Heroes، یک سازمان غیرانتفاعی که هدف آن کمک به والدین است تا درک دقیقی از عملکرد تحصیلی فرزندان خود ایجاد کنند، حدود 88 درصد از والدین آمریکایی می‌گویند که فرزندشان در خواندن در سطح کلاس یا بالاتر از آن عمل می‌کند. 83 درصد در مورد ریاضی همین را می گویند.

اما بر اساس آخرین گردآوری نمرات ایالتی مرکز ملی آمار آموزش، در اکثر ایالت ها، سهم دانش آموزانی که انتظارات سطح پایه را در خواندن یا ریاضی برآورده می کنند کمتر از 50 درصد است.

این وضعیت عجیب ارتباطات مدرسه مدرن است: اگرچه والدین به حجم عظیمی از اطلاعات در مورد کارهایی که فرزندانشان در مدرسه انجام می دهند دسترسی دارند، بسیاری از آنها در تلاش هستند تا بفهمند آیا فرزندانشان واقعا در حال ادامه دادن هستند یا خیر. با گذراندن هفته‌های اخیر با والدین و معلمان به امید به دست آوردن بینش بهتر در مورد اینکه ارتباط مدرسه با والدین در حال شکسته شدن است، به این نتیجه رسیده‌ام که والدین هم زمان اطلاعات بسیار زیاد و هم خیلی کم را دریافت می‌کنند.

[ بخوانید: روشی کاملا غیر ضروری برای استرس والدین ]

در مکالمات من با والدین همکارم در مورد پیام‌رسانی مدرسه، بارها و بارها مشکلات ارتباطی پیش آمد. یکی از والدین در روچستر، نیویورک، به من گفت که به نظر می رسد مدرسه بچه هایش رویکردی اشباع شده دارد و او را با اطلاعات از طریق ابزارهای متعدد بمباران می کند، به این امید که خانواده او پیام را دریافت کنند. بیش از هر چیز، والدین شکایت داشتند که مدارس از اپلیکیشن ها و پلتفرم های آنلاین بسیار زیادی استفاده می کنند.

جوآنا کامینگز، مادر چهار فرزند مستقر در ایندیاناپولیس، به من گفت که اگرچه همه فرزندانش به یک مدرسه می‌روند، اما او هنوز چهار برنامه مختلف برای برقراری ارتباط با معلمان دارد، به‌علاوه یک سایت پنجم که در آن نمرات آزمون مشخصی درج می‌شود.

وقتی اطلاعات پخش می شود و به طور مکرر در سراسر پلتفرم ها تکرار می شود، سخت است که بدانیم کجا به دنبال به روز رسانی باشیم – به خصوص اگر قافیه یا دلیل به ظاهر کمی برای آنچه که در کجا اعلام می شود وجود داشته باشد. و حجم زیاد ارتباطات می تواند اولویت بندی را دشوار کند. ماتیاس شابل، پدر سه فرزند در پورتلند، اورگان، به من گفت: «شما این شلنگ آتش نشانی غیرمتمایز از محتوای مدرسه را دارید، اما به روشی مفید طبقه بندی نشده است.

اغلب، اعلان‌های مهم در پیام‌هایی قرار می‌گیرند که حاوی کرک‌های زیادی نیز هستند - یک اعلان برای روز پیژامه، یادآوری این موضوع که چاک ای. نتیجه متناقض این است که اگرچه مدرسه ممکن است اطلاعات ضروری را با شما به اشتراک بگذارد، اما نمی توانید اعتماد کنید که آن را خواهید دید.

نانسی نیار، مادر دو فرزند در بروکلین، به من گفت که علیرغم منابع متعدد اطلاعاتی در مدرسه فرزندانش - جامپ روپ و ژوپیتر برای بررسی نمرات و تکالیف؛ Google Classroom برای محتوای روزانه؛ صحافی فیزیکی با کار مکتوب؛ بعلاوه بسیاری از کاغذها که توسط پوشه به خانه فرستاده می‌شد، او از این احتمال که برداشت اشتباهی از عملکرد بچه‌هایش داشته باشد، تعجب کرده بود. نیار گفت: «از برخی جنبه‌ها، شما فکر می‌کنید، خب، من هیچ بهانه‌ای برای ندانستن همه چیزهایی که در مدرسه بچه‌هایم می‌گذرد، ندارم. "اما در مورد هر جزئیات چیزهای زیادی وجود دارد."

حتی اطلاعات ساده می تواند گیج کننده باشد. لیندسی مایزل، یکی از والدین دو فرزند در سانفرانسیسکو، به من گفت که وقتی پسرش چند سال پیش کلاس اول بود، از خواندن عقب افتاد. در ابتدا، او فکر کرد که نمرات او دلیل کمی برای نگرانی نشان داده است. مدرسه به جای نمره دادن به حروف سنتی، از سیستمی استفاده می‌کند که کودکان را در مقیاس یک تا چهار ارزیابی می‌کند - و وقتی پسرش بیشتر دو و سه نمره گرفت، معلمش به او گفت که این طبیعی است.

وقتی به نظر می رسید که پسرش در یک آزمون تطبیقی ​​کامپیوتری به نام ارزیابی ستاره، که برای ردیابی پیشرفت کودک به سمت انتظارات سطح کلاس طراحی شده است، خوب عمل نکرده است، به او گفته شد که این اعداد را با کمال میل بپذیرد، زیرا بسیاری از بچه های کوچکتر با آزمایش آنلاین مشکل دارند. این به نظر او منطقی به نظر می رسید.

با این حال، میزل در مورد اینکه آیا نیاز به مداخله دارد یا خیر، سردرگم شد. میزل فکر می‌کرد: «یک معیار عینی که احساس می‌کنم واقعا می‌توانم به آن اعتماد کنم، جایی که او ضعیف عمل کرد، شما می‌گویید که در واقع قابل اعتماد نیست. "اما پس چه چیزی قابل اعتماد است؟" ارزیابی شخص ثالث لازم بود تا میزل بفهمد که پسرش به طور جدی عقب مانده است.

این موضوع به طنز نگران‌کننده‌ای اشاره می‌کند: با وجود تمام ناامیدی که والدین از ارتباط بیش از حد از مدارس دارند، ممکن است برخی از حیاتی‌ترین اطلاعات را دریافت نکنند - یا ساعتی را دریافت کنند. بیب هابارد، بنیانگذار Learning Heroes، به من گفت: "اگر فرزند شما نمره خوبی به خانه می آورد، شما فرض می کنید که نمره خوب به این معنی است که فرزند شما در سطح کلاس است." "این نادرست است."

سوء تفاهم در مورد نمرات تا حدودی ناشی از تورم افسارگسیخته درجه است. همانطور که کلسی پایپر اخیرا در The Argument مستند کرده است، میانگین معدل دانش آموزان دبیرستانی آمریکایی از حدود 2.6 در سال 1987 به 3.1 در سال 2019 افزایش یافته است - علیرغم این واقعیت که عملکرد کلاس دوازدهم در آزمون های استاندارد مانند ارزیابی ملی پیشرفت تحصیلی در بیشتر آن دوره راکد یا حتی کاهش یافته است. هابارد گفت، اما تورم درجه تنها مسئله نیست. به هر حال، نمرات دستاوردهایی غیر از تسلط بر مطالب، از جمله تلاش، مشارکت و تکمیل تکالیف را در نظر می گیرند.

مشکل اینجاست که مدارس همیشه معیار مشخصی از عملکرد سطح کلاس را به اشتراک نمی‌گذارند، و حتی زمانی که این کار را انجام می‌دهند، والدین لزوما نمی‌دانند که از آن چه تصمیمی بگیرند. آنها به معلمان متکی هستند تا به آنها کمک کنند تا نمرات فرزندانشان را تفسیر کنند، اما همانطور که هابارد خاطرنشان کرد، "معلمان آموزش دیده یا انتظار نمی رود که تصویر کامل را به والدین بگویند."

[جنی اندرسون: چه اتفاقی افتاد پس از اینکه معلمی صفحه نمایش را رها کرد]

در همین حال، بسیاری از معلمان چاره ای ندارند جز اینکه وقت خود را صرف ارسال هرزنامه والدین با به روز رسانی های انبوه کنند. ابی بوروف، معلم مدرسه دولتی در د موین، آیووا، به من گفت که فکر می‌کند بسیاری از معلمان موافق هستند که استفاده از برنامه‌ها برای برقراری ارتباط خارج از کنترل است. اما این همیشه مشکلی نیست که آنها در موقعیت خوبی برای حل آن هستند. سیستم‌های فناوری مدرسه معمولا به‌صورت مقطعی اتخاذ می‌شوند. و هنگامی که آنها در جای خود قرار گرفتند، جدا کردن آنها دشوار است. بوروف گفت: "هیچ کس نمی خواهد از شر چیزهای قدیمی خلاص شود."

آن‌ها می‌خواهند چیزهای جدیدی را امتحان کنند، اما ما هرگز نمی‌خواهیم چیزهایی را که دیگر به آن‌ها نیاز نداریم خلاص کنیم.» کریستن مک‌کویلان، معلم سابق مدرسه دولتی و مدیر اجرایی «مسائل دانش»، یک سازمان غیرانتفاعی با هدف بهبود برنامه‌های درسی مدرسه، به من گفت، به‌علاوه، مدارس و سیستم‌های فردی مسئول برقراری ارتباط با چیزهای مختلف هستند. بسیاری از احزاب مختلف - ایالت، منطقه مدرسه، مدیر - در تعیین اینکه مدارس چه زمانی و چه زمانی باید ارتباط برقرار کنند، نقش دارند.

والدین مختلف نیز روش های ترجیحی متفاوتی برای دریافت اطلاعات دارند. پذیرایی از همه آنها لزوما نیاز به ارتباط تکراری دارد. بوروف گفت، حتی پیچیده‌تر این واقعیت است که بسیاری از والدین نمی‌خواهند اخبار بدی درباره فرزندشان بشنوند. همچنین دسترسی به آنها ممکن است سخت باشد - یا اینکه وارد کردن آنها به مدرسه برای مکالمه نشسته دشوار باشد. داده‌ها این را تأیید می‌کنند: طبق جدیدترین داده‌های Learning Heroes، سهم والدین K-8 که در کنفرانس‌های والدین و معلمان شرکت می‌کنند از ۷۷ درصد در سال ۲۰۱۷ به ۵۷ درصد امروز کاهش یافته است.

این بی میلی یا ناتوانی در ملاقات حضوری، انتقال اخبار مربوط به عقب افتادگی کودک را برای معلمان سخت می کند. بوروف گفت: «اگر من نگران چیزی هستم، این مکالمه ای نیست که بخواهم در ParentSquare انجام دهم.»

این بدان معنا نیست که معلمان باید به یک کار ساده رضایت دهند. گاهی اوقات، کار مستلزم به اشتراک گذاشتن اخبار بد است و معلمان باید مایل به ارائه آن باشند، همانطور که والدین باید مایل به دریافت آن باشند. ایجاد اعتماد متقابل مورد نیاز برای این مکالمات چالش برانگیز ممکن است چیزی نباشد که یک برنامه بتواند آن را حل کند. بنابراین والدینی که به دنبال شفاف‌سازی در مورد اینکه آیا فرزندانشان در مسیر درستی هستند یا خیر، ممکن است مجبور شوند به دنبال آن باشند - نه در انبوه ایمیل‌هایی که از مدرسه فرزندشان دریافت می‌کنند، بلکه با تماس مستقیم با معلم، برای یک مکالمه واقعی.