ارتش آراکان طرح جابجایی روستاهای مرز بنگلادش و میانمار را تدارک دیده است

ارتش آراکان (AA) در حالی آماده می شود تا برخی از روستاها را از مرز ناآرام بنگلادش-میانمار جابجا کند، در زمانی که این گروه نیز عمیقا درگیر نبردهای شدید علیه تلاش های مجدد ارتش میانمار برای بازپس گیری مناطق در ایالت راخین است. این طرح در حال تنظیم دقیق، ساکنان روستاهای منتخب را از مرز به مناطقی در بخش‌های مختلف ناحیه Maungdaw در ایالت راخین میانمار منتقل می‌کند که به خوبی توسط جاده‌ها و رودخانه‌ها به هم متصل هستند.

در مصاحبه ای در 2 مارس، Twan Mrat Naing، فرمانده ارتش آراکان (AA) در مورد طرح جابجایی به خبرنگار گفت که بر "روستاهای دورافتاده" در امتداد مرز متمرکز است، که بسیاری از آنها ساکنان جامعه بودایی Mro هستند. توان مرات ناینگ توضیح داد که نگرانی برای "تدارکات امنیتی بهتر" برای ساکنان دلیل اصلی تصمیم برای انتقال ساکنان چند روستا به مناطق دیگر بود. بسیاری از روستاها منزوی و پراکنده هستند.

ما باید اطمینان حاصل کنیم که این انزوا به پایان می رسد. ما باید آنها را جابجا کرده و به مکانی منتقل کنیم که بتوانیم امنیت را تامین کنیم و آنها را زیر نظر داشته باشیم.» رئیس AA هیچ مهلتی برای تکمیل یا جزئیات پروژه مشخص نکرد. اما نگرانی هایی که او در مورد امنیت برخی از روستاها ابراز کرد، معانی چندلایه ای برای وضعیت فعلی در امتداد طرح مرزی بنگلادش-میانمار برای کنترل آن و کنترل آن دارد.

مرز میانمار-بنگلادش به طول 271 کیلومتر شامل مرز رودخانه ای به طول 64 کیلومتر است که رودخانه ناف به عنوان مرز بین دو کشور عمل می کند. در میانمار، این مرز در امتداد مناطق Maungdaw در ایالت راخین و Paletwa در ایالت چین، مجاور بازار کاکس در بنگلادش قرار دارد. این دو منطقه هر دو تحت کنترل AA هستند، اما تمرکز این جابجایی بر روی روستاهای مرزی در Maungdaw است، جایی که جمعیت مسلمانان روهینگیا بیش از 90 درصد است. مشخص نیست که چه تعداد روستا در امتداد مرز بنگلادش و میانمار وجود دارد.

ناظران بر این باورند که قبل از «عملیات پاکسازی» در سال 2017، زمانی که بسیاری از شهرک‌ها ویران شدند و دیگر وجود نداشتند، روستاهای ساکن روهینگیا بیشتری وجود داشت. در حال حاضر، بیش از صد روستا وجود دارد که عمدتا توسط جوامع غیر روهینگیا مانند بودایی‌های راخین، مرو، خامی و چاکما زندگی می‌کنند. [caption id=attachment_317594 align=aligncenter width=924] روستای روهینگیا در Phegeepara در امتداد مرز در Maungdaw در ایالت راخین میانمار.

عکس توسط Rajeev Bhattacharyya.[/caption] حضور ARSA در امتداد مرز اساس تصمیم AA برای جابجایی روستاهای مرزی، ناتوانی آن در برقراری کنترل مطلق در امتداد مرز است، بر خلاف سایر بخش‌های ایالت راخین که دو سال پیش از ارتش تصرف کرد. علاوه بر این، AA باید با ارتش نجات روهینگیا آراکان (ARSA)، یک گروه شبه نظامی مسلمان روهینگیا، که به دنبال ایجاد یک منطقه مجزا برای جامعه در شمال ایالت راخین است، مبارزه کند. در سال 2016-2017، ARSA مجموعه ای از حملات را به پایگاه های پلیس و ارتش در شمال ایالت راخین انجام داد.

ارتش با "عملیات پاکسازی" تلافی کرد که منجر به کشته شدن هزاران روهینگیا و آواره شدن بیش از 700000 نفر شد که اکنون در کمپ های پناهندگان در بنگلادش اسکان داده شده اند. وضعیت در اواخر سال 2023 تغییر کرد، زمانی که ارتش میانمار با شورشیان روهینگیا، از جمله ARSA و سازمان همبستگی روهینگیا (RSO)، دست به دست هم داد تا کمپین AA برای تصرف Maungdaw را متوقف کند. در حالی که ارتش نتوانست مانع از به دست گرفتن کنترل مونگداو توسط AA شود، خشونت منجر به عبور بیشتر کارمندان روهینگیا و شورشیان به بنگلادش شد.

ARSA در روستاهای روهینگیا در شمال Maungdaw پشتیبانی دارد. این کشور به طور متناوب علیه ارتش سوریه و ساکنان روستاهای غیر روهینگیا عملیات انجام می دهد. کارگزاران آن همچنین به کوه‌های مایو، که در سراسر شهرستان‌های Buthidaung، Maungdaw و Rathedaung می‌رسند، رفت و آمد می‌کنند. ARSA اغلب با AA درگیر شده است. همچنین ساکنان غیر روهینگیا را از روستاهای نزدیک مرز یا کوه های مایو ربوده و به قتل رسانده است. قربانیان آن بیشتر از جوامع بودایی راخین، مرو، خامی، تت و چاکما بودند.

در 12 نوامبر سال گذشته، ARSA سه نفر از جمله یک دختر 10 ساله را از روستای Kone Chaung در Maungdaw ربود و کشت. سو می، یکی از اهالی روستا که دخترش کشته شد، به دیپلمات گفت: «آنها در یک گروه شش نفره بودند. سه مرد با جراحات وارده موفق به فرار شدند. [caption id=attachment_317595 align=aligncenter width=924] گروه جدیدی از سربازگیری که توسط ارتش آراکان در ایالت راخین میانمار آموزش می بینند.

عکس توسط Rajeev Bhattacharyya.[/caption] امکان نبرد در چندین جبهه در حال حاضر، ارتش AA درگیر نبرد شدید علیه ارتش میانمار در سیتو و منطقه مجاور است. ارتش میانمار برای بازپس گیری مناطقی که به ارتش AA در ایالت راخین از دست داده بود، عملیات تهاجمی جدیدی را با نام رمز عملیات 4926 آغاز کرد. با این حال، تا کنون، ارتش با موفقیت کمی روبرو شده است.

کارمندان AA و شاخه سیاسی آن، اتحادیه متحد آراکان، که با این خبرنگار صحبت کردند، بر این عقیده بودند که ارتش ممکن است ARSA را به تسلیحات مجهز کند تا حملات بیشتری را علیه AA در شمال ایالت راخین انجام دهد. گزارش‌هایی مبنی بر افزایش عملیات ARSA در امتداد مرز منتشر شده است، حتی در حالی که حمله نظامی در ایالت راخین عمیق‌تر شده است. AA نگران آسیب پذیری روستاهای مرزی غیر روهینگیا در برابر حملات ARSA است.

ساکنان این روستاها اغلب برای خرید کالاهای ضروری و برای درمان پزشکی از بنگلادش دیدن می کنند. اگر ARSA اسلحه های خود را بر روی آنها آموزش دهد، می تواند متوقف شود. یکی از مقامات ارشد ULA خاطرنشان کرد که آسیب پذیرترین روستاها در برابر حملات ARSA حدود 20 روستا هستند که بین ستون های مرزی 50 و 57 واقع شده اند که اکثر آنها ساکنان جوامع بودایی Mro و Rakhine هستند. ARSA، همراه با RSO، می تواند AA و روستاهای مرزی را از اردوگاه هایی که در سمت مرز بنگلادش ایجاد کرده است، هدف قرار دهد.

بازرگانان شهر ماونگداو که به مرز رفت و آمد می‌کنند، از جمله برخی روهینگیایی‌ها، به The Diplomat گفتند که اردوگاه‌های ARSA و RSO را در بندربان در مسیرهای تپه چیتاگونگ بنگلادش دیده‌اند. کیاو آی تان، یک تاجر مستقر در روستای مرزی Waylartaung، که گهگاه در شهر Maungdaw زندگی می‌کند، گفت: "برخی از این اردوگاه‌ها فاصله چندانی با پایگاه‌های ایجاد شده توسط گردان مرزی بنگلادش ندارند. مرز اطراف تومبرو در بنگلادش، منطقه‌ای است که ARSA بیشتر در آن فعال است." ارتش AA بیشتر منابع خود را برای مبارزه با ارتش برای کنترل سیتو، مرکز ایالت راخین منحرف کرده است.

علاوه بر این، دارای کادرهای مستقر در قلب بامار مانند منطقه ساگاینگ، ماگوه و آیاروادی است، جایی که با نیروهای محلی مدافع خلق (PDF) در جنبش علیه ارتش متحد شده است. اگر بخواهد منابع بیشتری را برای مقابله با ARSA در امتداد مرز منحرف کند، این لباس بیش از حد کشیده می‌شود. دو ماه پیش، AA دومین برنامه استخدام اجباری خود را بر اساس قانون ویژه ای به نام «مقررات دفاعی اضطراری ملی» برای افزایش نیروی کادر خود راه اندازی کرد.

توان مرات ناینگ به من گفت که طبق گزارشات AA از "روابط صمیمی" بین ARSA و بخشی از روستاهای غیر روهینگیا مطلع شده است. یک همکاری پایدار بین آنها می تواند به اشتراک گذاری اطلاعات گسترش یابد، که این امر باعث تضعیف بیشتر AA در مناطق مرزی می شود. علاوه بر جابجایی روستاها، AA قصد دارد از فناوری برای نظارت بر مناطق مرزی استفاده کند. رئیس AA گفت که هواپیماهای بدون سرنشین، دوربین و سایر تجهیزات به طور فعال در حال بررسی هستند.

[caption id=attachment_317596 align=aligncenter width=924] مردم پس از نقل مکان از روستاهای مرزی دو سال پیش، مغازه‌هایی را در نزدیکی روستای Kine Gree در Maungdaw در ایالت راخین میانمار راه‌اندازی کردند. عکس توسط Rajeev Bhattacharyya.[/caption] ساکنان مرزی شروع به جابجایی کرده‌اند برخی از خانواده‌های غیر روهینگیا از روستاهای مرزی نقل مکان به مناطق امن در Maungdaw را آغاز کرده‌اند، حتی در حالی که AA در حال شکل دادن نهایی به برنامه‌های جابجایی خود است. در 10 فوریه، چهار کلبه را دیدم که در نزدیکی روستای Kine Gree، واقع در 20 کیلومتری شمال شهر Maungdaw، ساخته می‌شوند.

ساکنان که به جامعه Mro تعلق داشتند، از روستای Don Nyou در نزدیکی ستون 52 در مرز آمده بودند. مردی مسن به نام کائینگ هتاوک در میان گروهی بود که مشغول ساخت کلبه بودند. وی گفت که از سال گذشته 85 خانوار روند جابجایی از روستاهای پیار ری و کیاک لون در نزدیکی ستون مرزی 55 تا 58 را آغاز کرده اند و اکنون در زمین های اختصاص داده شده توسط ULA در حال ساخت خانه های جدید هستند. وی نگرانی های ایمنی را دلیل این اقدام عنوان کرد.

کائینگ هتاوک گفت: «اردوگاه‌های ARSA و امکانات آموزشی در آن سوی مرز در بنگلادش خیلی دور از روستای ما نیستند. کارمندان ARSA به ما گفته بودند که با آنها دست به دست هم دهیم. دو حادثه باعث شد این ساکنان به این تصمیم مهم برسند. در آوریل سال گذشته، ARSA یک پاسگاه AA را سوزاند. پنج ماه بعد، شش کشاورز که برای بازدید از بازاری در بنگلادش در ستون 52 از مرز عبور کرده بودند، ناپدید شدند. روستاییان نگران پس از آن شروع به نقل مکان از روستاهای خود کردند.

Aung Hlaing، نایب رئیس کمیته امور Mro، گفت: "ساکنان چهار دهکده متشکل از حدود هزار نفر قبلا به مناطق مختلف در Maungdaw نقل مکان کرده اند. ساکنان بیشتری از روستاهای دیگر، عمدتا Mro، بودایی های راخین، و Khami، قصد دارند همین کار را انجام دهند." او سه سال پیش در یک گروه 30 نفره از مرز نقل مکان کرد. اکثر ساکنان روستاهای مرزی به کشت و کار یا تجارت خرد وابسته به کالا از بنگلادش مشغول بودند. آنها برای یافتن معیشت در مکان جدید با مشکلاتی روبرو هستند، زیرا این به معنای سازگاری با مشاغل جدید است.

در حالی که برخی از آنها تبدیل به شرط بندی روزانه شده اند، برخی دیگر به کشت محصولات غذایی مانند برنج و سبزیجات و فروش آنها در مغازه ها می پردازند. دیگر ترسی از ARSA برای این ساکنان وجود ندارد، اما آنها اکنون با فقر دست و پنجه نرم می کنند که در روستاهای سابق خود با آن مواجه نبودند. حملات هوایی ارتش مانند سایر ساکنان راخین، تهدیدی دائمی است که آنها با آن روبرو هستند.