اردوگاه عصر یخبندان نشان می‌دهد که شکارچیان هزاران سال زودتر از آنچه قبلا تصور می‌شد به ایتالیا رسیده‌اند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

حفاری تازه در کانسار شرقی در ریپارو موچی، یک پناهگاه صخره ای در نزدیکی مرز امروزی فرانسه و ایتالیا، زمان ورود شکارچی-جمع آوری کنندگان عصر یخبندان از اسپانیا برای اولین بار به ایتالیا را به عقب انداخت.

حفاری‌های قرن بیستم در ریپارو موچی به برقراری ارتباط این سایت با نوآیلیان کمک کرد، فرهنگ متمایز گراوتی میانه که با ابزار سنگی مشخصه‌اش، به‌ویژه ابزار سنگی نوآیلس، که یک ابزار سنگی کوچک و تخصصی است، شناخته می‌شود. شواهد باستان شناسی قبلی نشان داده بود که این فرهنگ از شمال اسپانیا و فرانسه به سمت شرق به ایتالیا گسترش یافته است. Riparo Mochi، واقع در امتداد راهروی ساحلی باریک بین فرانسه و ایتالیا، مکان مهمی را برای محققانی که می‌خواهند آثار باستانی یافت شده در این منطقه را با یک لنز مدرن بررسی کنند، ارائه می‌دهد.

مطالعه حفاری‌های اخیر منتشر شده در مجله علوم باستان‌شناسی: گزارش‌ها چندین چیز جدید را از این سایت کشف کردند، از جمله یک آتش‌گاه باستانی دست نخورده که توسط صدف‌های دریایی احاطه شده است، برین‌های Noailles و ابزارهایی که برای فعالیت‌های خانگی و قصابی استفاده می‌شوند.

بررسی مواد بازیابی شده با استفاده از میکروسکوپ‌های دیجیتال پرقدرت، تراشه‌های ریز و آثار سایش را بر روی ابزارهای بازیابی شده نشان داد که سرنخ‌هایی از نحوه استفاده از آنها ارائه می‌دهد. باستان شناسان مدت ها تصور می کردند که برین ها برای حکاکی یا شیار کردن مواد سخت مانند استخوان و شاخ با استفاده از نوک های نوک تیزشان طراحی شده اند. با این حال، محققان هیچ نشانه‌ای از سایش در این نوک‌های اسکنه پیدا نکردند. در عوض، سایش میکروسکوپی در امتداد لبه‌های جانبی بلند و تیز به بریدن بافت‌های نرم حیوانات، از جمله گوشت و پوست اشاره دارد.

پوسته دریایی جاسازی شده در رسوبات اطراف آتشگاه، سرنخ مهم دیگری را ارائه داد. تاریخ‌گذاری رادیوکربن این پوسته را در حدود 30000 تا 30800 سال پیش نشان می‌دهد و جدول زمانی نوآیلی این سایت را تقریبا 2000 سال به عقب می‌اندازد. این باعث می شود Riparo Mochi اولین مکان ثبت شده از اشغال نوآیلیان در ایتالیا باشد.

شواهد باستان شناسی نشان می دهد که فرهنگ نوآلی به طور پیوسته از غرب به شرق حرکت کرده و از شمال اسپانیا و فرانسه به ایتالیا گسترش یافته است. این باعث شد که Riparo Mochi اهمیت ویژه ای پیدا کند. راهروی ساحلی باریک در مرز فرانسه و ایتالیا مسیری بود که گروتیان ها، جمعیت شکارچی-گردآورنده دوره پارینه سنگی بالایی که در عصر یخبندان در اروپا ساکن بودند، باید برای رسیدن به ایتالیا طی می کردند.

با این حال تاریخ های رادیوکربن قدیمی این مسیر پیشنهادی را به یک توپ منحنی متناقض تبدیل کردند. آنها 31000 تا 30000 سال پیش Noaillian را در جنوب ایتالیا قرار دادند، در حالی که در Riparo Mochi، بسیار نزدیکتر به فرانسه، به نظر می رسید که فقط حدود 28000 سال پیش وارد شده است. ظاهر شدن این فرهنگ در اعماق جنوب ایتالیا 2000 تا 3000 سال قبل از رسیدن به دروازه ورودی فرضی چندان منطقی نبود.

بسیاری از آنچه باستان شناسان در مورد ریپارو موچی می دانستند، از کاوش های انجام شده بین سال های 1938 و 1959 به دست آمده است. تکنیک های کاوش در چند دهه اخیر تکامل یافته است و محققان به جای حذف لایه ها با استفاده از سطوح مصنوعی وسیع، مرزهای طبیعی خاک را دنبال می کنند. در طول حفاری های قبلی، رسوبات ریز به ندرت الک می شدند.

برای به دست آوردن تصویر واضح تری از گذشته ریپارو موچی، تیم به محل بازگشت و با استفاده از روش های باستان شناسی مدرن آن را کاوش کردند. آن‌ها مختصات سه‌بعدی دقیق هر مصنوع را ترسیم کردند و تمام خاک حفاری‌شده را از طریق شبکه‌ای ظریف الک کردند و قطعات کوچک استخوان، تیغه‌ها و بقایای سنگ‌تراشی را که در غیر این صورت ممکن بود مورد توجه قرار نگیرند، بازیابی کردند.

آنها بیش از 7500 مصنوع سنگی ریز مانند هسته ها، تیغه ها، تراشه های زباله و زباله های یافت شده در اطراف اجاق گاز و لایه های مجاور را بررسی کردند تا ببینند چگونه ابزار ساخته می شوند.

شواهد تازه تاریخ ورود به ریپارو را 2000 تا 3000 سال عقب انداخت. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که فرهنگ نوآلی به‌عنوان یک سیستم رفتاری کامل وارد شده است که به‌سرعت جایگزین الگوهای محلی موجود می‌شود نه اینکه با آنها ترکیب شود. این به گسترشی اشاره دارد که ناشی از مهاجرت واقعی انسان به سرزمین‌های ساحلی کم جمعیت است، نه گسترش فرهنگ تنها از طریق تجارت.

تجزیه و تحلیل میکروسکوپی استفاده-ساییدگی ابزارهای یافت شده در اطراف اجاق گاز نحوه استفاده از ابزارها را نشان داد. به عنوان مثال، میکروگروت ها به عنوان نوک سلاح های شکار روی شفت ها نصب می شدند. خراش ها و گوه ها برای شکل دادن به شفت های چوبی و شکافتن استخوان، یا برای رسیدن به مغز استخوان یا برای ساختن قسمت های خالی ابزارهای استخوانی استفاده می شد.

ورود شکارچیان به کریدور ریپارو موچی با گرینلند Stadial 5.1، حدود 30500 سال پیش، همزمان شد، زمانی که آب و هوای اروپا به طور ناگهانی سرد و خشک شد. شرایط سخت احتمالا انسان ها را وادار به مهاجرت به سمت شرق در امتداد سواحل مدیترانه، به سمت پناهگاه های ملایم تر در ایتالیا می کند.

توسط نویسنده ما Sanjukta Mondal، ویرایش شده توسط Sadie Harley برای شما نوشته شده و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است - این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

فابیو سانتانیلو و همکاران، بینش های جدید در مورد انتشار گراوتیان در ایتالیا: اولین شواهد نوآیلی در ریپارو موچی (بالزی روسی)، مجله علوم باستان شناسی: گزارش ها (2026). DOI: 10.1016/j.jasrep.2026.106131

اطلاعات مجله: مجله علوم باستان شناسی

فوق لیسانس شیمی. روزنامه‌نگار علمی آزاد و ارتباط‌دهنده. منتشر شده در Chemistry World، BioSpace و The Hindu. نمایه کامل →

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →